ΤΑΥΤΙΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΕ ΤΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ τὰ φρενοκομεῖα τῆς Εὐρώπης τὸν 19ο αἰῶνα ὁ πιὸ συνη- θισμένος τύπος νοσηλευόμενου ἄνδρα ἦταν ὁ «Ναπολέ- ων». Κατὰ κανόνα οἱ «Ναπολέοντες» αὐτοὶ ἦσαν ἄτομα κοντοῦ ἀναστήματος καὶ γενικώτερα ἐλλειμματικὰ καὶ θεοφοβούμενα, «ζοῦσαν» τὸ μεγαλεῖο τῶν ἐκστρατειῶν καὶ τῶν μαχῶν τοῦ «προτύπου» τους, φοροῦσαν συχνὰ τὴ γνωστὴ στο- λὴ καὶ τὸν σκοῦφο του, μιμοῦνταν τὴν «πόζα» του καὶ κατατάσσονταν στὴν κατηγορία τῶν ἀνιάτων. Πολλοὶ ἐπιστήμονες θέλησαν νὰ μελετή- σουν ψυχολογικὰ τὸ ἀρχέτυπο ποὺ διήγειρε τὴν παράνοια σ’ αὐτοὺς τοὺς δυστυχισμένους καὶ σὲ γενικὲς γραμμὲς κατέληγαν στὰ ἀκόλουθα, ὅπως τὸ περιγράφει ὁ ὀξυδερκέστερος ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς τοῦ Κορσι- κανοῦ ὁ Herbert Fisher: «Ὑπάρχει χυδαιότερο καὶ βαρβαρώτερο ὄνειρο ἀπὸ τὴν κατάκτηση τοῦ Κόσμου μὲ τὸ σπαθί; Ὁ Ναπολέων δὲν συζήτησε ποτὲ αὐτὸ τὸ ζή- τημα. Ἔθεσε τὴν δόξα ὡς σκοπὸ τῆς ζωῆς του, τὴν ἀνακάλυψε στὴν κατάκτηση καὶ πολὺ συχνὰ ἦταν πρόθυμος νὰ τὴν ἀποκτήσῃ μὲ τὴν καταστροφή. Παραμένει ὡς μέγα παράδειγμα ἀψήφιστης καὶ προκλη- τικῆς Ὕβρεως, ἡ ὁποία ἀποτέλεσε τὸ θέμα τῆς Ἀρχαίας Τραγῳδίας, ποὺ δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς.» Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἐνσαρκωτὴς τῆς ὕβρεως, ποὺ ἡ «δόξα» (ρῆμα δοκεῖ μοι =νομίζω, δηλαδὴ αὐθαίρετα φαντάζομαι κάτι) τὸν ὤ- θησε νὰ μετατρέψῃ χωρὶς αἰτία καὶ μὲ κανένα ἱστορικὸ ἀποτέλεσμα ὁ- λόκληρη τὴν Εὐρώπη ἐπὶ 20 χρόνια σὲ ἀπέραντο σφαγεῖο ἀνθρώπων, δίδασκε: «Ἤμουν μωαμεθανὸς στὴν Αἴγυπτο, εἶμαι καθολικὸς στὴ Γαλ- λία: σ’ ὅλες τὶς ἐποχὲς ὁ ἱερεὺς ἦταν ὁ φυσικὸς σύμμαχος τοῦ κυβερνή- τη.» Καὶ ἐκτρέποντας μία καθαρὰ ἀντιθεοκρατικὴ Γαλλικὴ Ἐπανάστα- ση, ἡ ὁποία «ἀπέρριπτε τὴ Θρησκεία ὡς ἀνόητο ψεῦδος καὶ τὴν Ἐκκλη- σία ὡς μέσον πνευματικοῦ σκοταδισμοῦ, ἡ δὲ πολιτισμένη κοινωνία τοῦ Παρισιοῦ, οἱ ἀξιωματικοὶ καὶ οἱ πολιτικοὶ ἔβλεπαν στὸν ἱερέα τὸν ἐκ-