ΔΑΥΛΟΣ/290, Ἀπρίλιος 2006 19651 νεὶς τὴν πολιτικὴ καὶ στρατιωτικὴ ἡγεσία τοῦ τόπου, ποὺ ἀπὸ ἄγνοια, ἐγκλωβισμὸ ἢ συμφέρον καμαρώνουν κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ λαοῦ μας «σὰν γύφτικα σκεπάρνια» ἀκούγοντας τὰ δηλητηριώδη ἐμέσματα τοῦ Ταράσιου καὶ τῆς κλίκας του, ποὺ ἀναθεματίζουν τοὺς Ἕλληνες 7 ἐπὶ 3 = 21 φορές. Ὅσο γιὰ τὸν Πρόεδρο, ποὺ ἐγκλωβισμένος καὶ πρὸ τετελεσμένων διάβαζε τὸ «πιστεύω», ἀναρωτιέται κανείς, πόσο ἄνετα ἔνοιωθε καὶ ἂν ὄντως εἶναι πρόεδρος ὅλων τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλὰ πρὶν ἀπὸ τὸ πιστεύω ἔπρεπε νὰ γυρίσῃ πρὸς δυσμάς, νὰ ἀποτάξῃ πρῶτα τὸν Σατανᾶ (Ἑωσφόρο-Προμηθέα) 3 φορές, νὰ φτύσῃ 3 φορὲς καὶ μετὰ γυρίζοντας πρὸς ἀνατολὰς νὰ ἀπαγγείλῃ μὲ στόμφο τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι τὴν ἑπόμενη φορὰ τὸ τελετουργικὸ θὰ εἶναι πλῆρες! Ὅμως ἀπὸ τὸ ἐναπομεῖναν καμένο κούτσουρο τοῦ ἑλληνικοῦ μεγαλείου συνεχίζουν νὰ ξεπετάγονται βλαστάρια ὑπὸ τὴν μορφὴ θεάτρου, πολιτιστικῶν ἐκδηλώσεων, Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων κ.λπ. Γι’ αὐτὰ τὰ βλαστάρια δὲν χρειάζον- ται πλέον τὰ μεγάλα μαχαίρια τοῦ Ἀλάριχου, οὔτε τὸ ἰκρίωμα δίπλα στὴν πυρά, ἀλλὰ ἁπλᾶ τροχισμένα σκεπάρνια, γιὰ νὰ διατηρήσουν τὸ προκατασκευασμένο καλούπι τοῦ Νεοέλληνα τουτέστιν: πολιτικοκοινωνικά: ρωμαιοβυζαντινός, θρησκευτικά: ἰουδαιοχριστιανὸς καὶ πολιτιστικά: τουρκίζων (ἀμὰν - γιαβρούμ - βάιβάι!). Καὶ τέτοια σκεπάρνια ὑπάρχουν ὑπεραρκετά, καλογυαλισμένα μὲ πανεπιστημιακὰ διπλώματα καὶ τίτλους σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, πολιτικά, θρησκευτικά, δικαστικά, ἀκαδημαϊκά, δημοσιογραφικά, τηλεοπτικὰ καὶ πάσης ἄλλης φύσεως καλοπληρωμένα σκεπάρνια. Γι’ αὐτὸ καὶ ἴσως στὸ μέλλον τὸ σκεπάρνι ἐκτὸς ἀπὸ ἐπιθεώρηση νὰ καθιερωθῇ καὶ ὡς ἐθνικὸ σύμβολο. Μὲ πατριωτικοὺς χαιρετισμοὺς Γιάννης Γιαννικόπουλος Λὸς Ἄντζελες, Καλιφόρνια Ἡ συγγένεια τοῦ ὀνόματος «Σουμελᾶ» μὲ τὴν «Σεμέλη» Κύριοι, Σχετικῶς μὲ τὸ δημοσίευμά σας τὸ ἀναφερόμενο εἰς τὴν Παναγίαν Σουμελᾶ (τεῦχος Ἰ- ουνίου), ἐπιθυμῶ νὰ γνωρίσετε στοὺς ἀναγνῶστες σας, ὅτι τὸ ὄνομα «Σουμελᾶ», ὡς σχετιζόμενο μὲ τὴν Σεμέλη F/2 ἀν-ευ = ἄνευ Ἑλλοῦ, κὴ (νησιώτικα, ἠπειρωτικά, θρακιώτικα κ.τ.λ.). Ἐπηρεασμοὶ καὶ κατάλοιπα τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Μουσικῆς ἀνιχνεύονται στὴν Ἰνδία, Ἰνδονησία, Κίνα, Ἰαπωνία (πεντατονικὲς κλίμακες) ὅσο καὶ στὴν Περσία, Χερσόνησο Αἵμου, Καύκασο, Ἀφγανιστάν, Σικελία, Ἰρλανδία, Σκωτία (γκάιντα-ἄσκαυλος) κ.ἄ. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἐξύψωσαν τὴ Μουσικὴ σὲ ἐλεύθερη τέχνη καὶ τὴν θεωροῦσαν ὡς ἕνα ἐκ τῶν μεγαλυτέρων πνευματικῶν ἀγαθῶν. Τὸ πλῆθος τῶν μουσικῶν, τῶν ραψῳδῶν, τῶν ὀργανοπαικτῶν, τῶν τραγῳδῶν, τῶν θεωρητικῶν, τῶν φιλοσόφων κ.λ.π., ποὺ μᾶς ἄφησαν πλήρη ἢ ἀκρωτηριασμένα ἔργα, ἀποδεικνύει τὴν ὑψηλότατη στάθμη τοῦ πολιτιστικοῦ ἑλληνικοῦ ἐπιπέδου. Ὅταν ἕνας διευθυντὴς ὀρχήστρας ἀποφασίσῃ νὰ ἐκτελέσῃ κάποιο «κλασικό» μουσικὸ ἔργο, παρ’ ὅλο ποὺ διαθέτει μουσικούς, οἱ ὁποῖοι ἐκτελοῦν μὲ τὴν πρώτη ἀνάγνωση (prima vista), ὡστόσο πραγματοποιεῖ πάμπολλες πρόβες. Ὁ λόγος εἶναι, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητο νὰ τοὺς διδάξῃ διὰ τοῦ στόματος σὲ κάθε κατηγορία ὀργάνων αὐτά, τὰ ὁποῖα δὲν δύνανται νὰ καταγραφοῦν διὰ τῆς ὁποιασδήποτε μουσικῆς σημειογραφίας. Γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς κάθε ἐκτέλεση ἀρχαίων ἑλληνικῶν μουσικῶν ἔργων, γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν διαθέτουμε καμμία ἀκουστικὴ μαρτυρία ‣