ΔΑΥΛΟΣ/290, Ἀπρίλιος 2006 19651 νεὶς τὴν πολιτικὴ καὶ στρατιωτικὴ ἡγεσία τοῦ τόπου, ποὺ ἀπὸ ἄγνοια, ἐγκλωβισμὸ ἢ συμφέ- ρον καμαρώνουν κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ λαοῦ μας «σὰν γύφτικα σκεπάρνια» ἀκούγοντας τὰ δηλητηριώδη ἐμέσματα τοῦ Ταράσιου καὶ τῆς κλίκας του, ποὺ ἀναθεματίζουν τοὺς Ἕλληνες 7 ἐπὶ 3 = 21 φορές. Ὅσο γιὰ τὸν Πρόεδρο, ποὺ ἐγκλωβισμένος καὶ πρὸ τετελεσμένων διάβαζε τὸ «πιστεύω», ἀναρωτιέται κανείς, πόσο ἄνε- τα ἔνοιωθε καὶ ἂν ὄντως εἶναι πρόεδρος ὅλων τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλὰ πρὶν ἀπὸ τὸ πιστεύω ἔπρε- πε νὰ γυρίσῃ πρὸς δυσμάς, νὰ ἀποτάξῃ πρῶτα τὸν Σατανᾶ (Ἑωσφόρο-Προμηθέα) 3 φορές, νὰ φτύσῃ 3 φορὲς καὶ μετὰ γυρίζοντας πρὸς ἀνα- τολὰς νὰ ἀπαγγείλῃ μὲ στόμφο τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι τὴν ἑπόμενη φορὰ τὸ τελετουργικὸ θὰ εἶναι πλῆρες! Ὅμως ἀπὸ τὸ ἐναπομεῖναν καμένο κούτσου- ρο τοῦ ἑλληνικοῦ μεγαλείου συνεχίζουν νὰ ξε- πετάγονται βλαστάρια ὑπὸ τὴν μορφὴ θεάτρου, πολιτιστικῶν ἐκδηλώσεων, Ὀλυμπιακῶν ἀγώ- νων κ.λπ. Γι’ αὐτὰ τὰ βλαστάρια δὲν χρειάζον- ται πλέον τὰ μεγάλα μαχαίρια τοῦ Ἀλάριχου, οὔτε τὸ ἰκρίωμα δίπλα στὴν πυρά, ἀλλὰ ἁπλᾶ τροχισμένα σκεπάρνια, γιὰ νὰ διατηρήσουν τὸ προκατασκευασμένο καλούπι τοῦ Νεοέλληνα τουτέστιν: πολιτικοκοινωνικά: ρωμαιοβυζαντι- νός, θρησκευτικά: ἰουδαιοχριστιανὸς καὶ πο- λιτιστικά: τουρκίζων (ἀμὰν - γιαβρούμ - βάι- βάι!). Καὶ τέτοια σκεπάρνια ὑπάρχουν ὑπεραρκε- τά, καλογυαλισμένα μὲ πανεπιστημιακὰ διπλώ- ματα καὶ τίτλους σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ἑλλη- νικῆς κοινωνίας, πολιτικά, θρησκευτικά, δικα- στικά, ἀκαδημαϊκά, δημοσιογραφικά, τηλεο- πτικὰ καὶ πάσης ἄλλης φύσεως καλοπληρωμέ- να σκεπάρνια. Γι’ αὐτὸ καὶ ἴσως στὸ μέλλον τὸ σκεπάρνι ἐκτὸς ἀπὸ ἐπιθεώρηση νὰ καθιερωθῇ καὶ ὡς ἐθνικὸ σύμβολο. Μὲ πατριωτικοὺς χαιρετισμοὺς Γιάννης Γιαννικόπουλος Λὸς Ἄντζελες, Καλιφόρνια Ἡ συγγένεια τοῦ ὀνόματος «Σουμελᾶ» μὲ τὴν «Σεμέλη» Κύριοι, Σχετικῶς μὲ τὸ δημοσίευμά σας τὸ ἀναφε- ρόμενο εἰς τὴν Παναγίαν Σουμελᾶ (τεῦχος Ἰ- ουνίου), ἐπιθυμῶ νὰ γνωρίσετε στοὺς ἀναγνῶ- στες σας, ὅτι τὸ ὄνομα «Σουμελᾶ», ὡς σχετιζό- μενο μὲ τὴν Σεμέλη F/2 ἀν-ευ = ἄνευ Ἑλλοῦ, κὴ (νησιώτικα, ἠπειρωτικά, θρακιώτικα κ.τ.λ.). Ἐπηρεασμοὶ καὶ κατάλοιπα τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Μουσικῆς ἀνιχνεύονται στὴν Ἰνδία, Ἰνδονησία, Κίνα, Ἰαπωνία (πεντατονικὲς κλίμακες) ὅσο καὶ στὴν Περσία, Χερσόνησο Αἵμου, Καύκασο, Ἀφ- γανιστάν, Σικελία, Ἰρλανδία, Σκωτία (γκάιντα-ἄσκαυλος) κ.ἄ. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἐξύψωσαν τὴ Μουσικὴ σὲ ἐλεύθερη τέχνη καὶ τὴν θεωροῦ- σαν ὡς ἕνα ἐκ τῶν μεγαλυτέρων πνευματικῶν ἀγαθῶν. Τὸ πλῆθος τῶν μουσικῶν, τῶν ραψῳδῶν, τῶν ὀργανοπαικτῶν, τῶν τραγῳδῶν, τῶν θεωρητικῶν, τῶν φιλοσό- φων κ.λ.π., ποὺ μᾶς ἄφησαν πλήρη ἢ ἀκρωτηριασμένα ἔργα, ἀποδεικνύει τὴν ὑψη- λότατη στάθμη τοῦ πολιτιστικοῦ ἑλληνικοῦ ἐπιπέδου. Ὅταν ἕνας διευθυντὴς ὀρχήστρας ἀποφασίσῃ νὰ ἐκτελέσῃ κάποιο «κλασικό» μουσικὸ ἔργο, παρ’ ὅλο ποὺ διαθέτει μουσικούς, οἱ ὁποῖοι ἐκτελοῦν μὲ τὴν πρώ- τη ἀνάγνωση (prima vista), ὡστόσο πραγματοποιεῖ πάμπολλες πρόβες. Ὁ λόγος εἶναι, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητο νὰ τοὺς διδάξῃ διὰ τοῦ στόματος σὲ κάθε κατηγορία ὀργάνων αὐτά, τὰ ὁποῖα δὲν δύνανται νὰ καταγραφοῦν διὰ τῆς ὁποιασδήποτε μουσικῆς σημειογραφίας. Γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς κάθε ἐκτέλεση ἀρχαίων ἑλληνι- κῶν μουσικῶν ἔργων, γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν διαθέτουμε καμμία ἀκουστικὴ μαρτυρία ‣