19652 ΔΑΥΛΟΣ/290, Ἀπρίλιος 2006 ἄρα συσχ. μὲ τὸ ὄνομα Σελήνη, καίτοι Σελήνη, Ἑλένη ἐτυμολογοῦνται ἀπὸ τὸν ὅρον Σέλα-σος, ἀπ’ ὅπου καὶ τὰ Ἑλένη, Lucia, Φωτεινή, Ἰστανμπούλ, Ἰζμίρ. Σουμελᾶ εἶναι εἰς (ὄρος) Μελᾶ, Ἰστανμποὺλ = εἰς (τὴν) Πόλιν, Ἰσμίρ = εἰς Σμύρνην καὶ εἰς Νικομήδειαν. Ἡ παρετυμολογία δημιουργεῖ ἀσυγχώρητα λάθη. Εἶναι γεγονός, ὅτι ὁ Μικρασιατικὸς χῶρος διατηρεῖ εἰσέτι τὰ ἀρχαῖα τοπωνύμια ἔστω καὶ παραμορφωμένα, ἐφ’ ὅσον οἱ ἀμαθεῖς Τοῦρ- κοι ποτὲ δὲν ἐγνώρισαν τὸ κάθε χαρακτηριστικὸν ὅλων τῶν περιοχῶν ποὺ κατέλαβον. Τώρα ἂν τὴν Ἁλικαρνασσὸν τὴν μετέβαλαν εἰς Μπουντροὺμ (βλ. Ἱππόδρομος), ἴσως νὰ ἐντυπωσιάσθηκαν ἀπὸ τὰ ἄλογα τὰ ὁποῖα καθ’ ὁδὸν ηὗραν, οἱ ἄλογοι βρῆκαν τὰ ἄλογα. Μετὰ τιμῆς Δρ Κίμων Γ. Ἠλιόπουλος Νέα Σμύρνη Ὁ προβληματισμὸς ἑνὸς μαθητῆ γιὰ τὴν ὕπαρξη Θεοῦ Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Πρὶν μερικὲς ἡμέρες εἶχα μία συζήτηση μὲ κάποιους συμμαθητές μου τὴν ὥρα τοῦ διαλείμματος. Καθὼς «φιλοσοφούσαμε», κάποιος μοῦ ἐξέφρασε τὴν βαθειὰ πίστη του στὸν Θεό. Τοῦ ἀπάντησα, πὼς δὲν ἴσχυε κάτι τέτοιο γιὰ μένα, τοὐλάχιστον ὄχι ἔτσι ὅπως μᾶς παρουσιάζουν τὴν ἔννοια τοῦ θείου. Ὅταν μοῦ εἶπε, ὅτι ἡ πίστη στὸν Θεὸ ἐκφράζεται ἀπὸ πολὺ σπουδαῖα πρόσωπα, τοῦ ἀπάντησα μὲ ἕναν συλλογισμὸ ποὺ εἶχα κάνει λίγο καιρὸ πρίν. Τοῦ εἶπα, πὼς ὁ ἄνθρωπος εἶναι πάρα πολὺ μικρὸς μπροστὰ στὴ Γῆ. Καὶ ἡ Γῆ εἶναι ἀσύγκριτα μικρὴ μπροστὰ στὸν Ἥλιο. Μέσα στὸν Γαλαξία μας ὑπάρχουν δισεκατομμύρια ἥλιοι καὶ συνεπῶς τρισε- κατομμύρια πλανῆτες σὰν τὴν Γῆ. Ἀναλογιστῆτε τώρα, πόσα δισεκατομμύρια γαλαξιῶν ὑπάρχουν στὸ Σύμπαν. Λοιπόν, ὅπως καταλαβαίνουμε, ὁ ἄνθρωπος εἶναι πάρα πολὺ ἀσήμαντος, γιὰ νὰ μπορέσῃ νὰ μιλήσῃ γιὰ τὴν ὕπαρξη καὶ τὴ μορφὴ τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήσῃ καλὰ καλὰ τὴν ἀσύλληπτη ἔννοια τοῦ θείου, ὅπως καὶ ἂν τὸ ἐννοῇ αὐτὸ ὁ καθένας. Τοῦ εἶπα λοιπόν, πὼς σ’ ἐμένα κανένας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ μοῦ ἐξηγήσῃ κάτι τέτοιο καὶ γι’ αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ πιστέψω πουθενά. Μὲ ἐκτίμηση Εὐθύμιος Μπιρμπίλης Ἅγιος Βασίλειος, Ναυπακτίας παρὰ μόνον γραπτή, εἶναι αὐθαίρετη, ἄσχετη μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ ἄδικη ἀπέναντι στὸ θέμα της. Ὅλες οἱ ἀπόπειρες συγχρόνων Ἑλλήνων νὰ παρουσιάσουν ἀρχαία Ἑλληνικὴ Μουσική, οἱ ὁποῖες κυκλοφόρησαν σὲ δίσκους, παρουσιάζουν ἀποτέλεσμα «ἄχρωμο, ἄοσμο καὶ ἄγευστο», ἀναγνωρίσιμο ἀκόμη κι ἀπὸ τὸν ὁποιονδήποτε μὴ εἰδικό. Κληρονόμος τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Μουσικῆς δὲν εἶναι ἡ μονότονη βυζαντινὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσική, ἀλλὰ τὸ μὲ πλῆθος ρυθμῶν κι ὀργάνων δημοτικὸ τραγούδι. Ὅση σχέση ἔχει τὸ «ἀρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου» τοῦ Ἰουδαιοχριστιανισμοῦ μὲ τὸ «ἀρχὴ βλακείας φόβος θεοῦ» τοῦ Ἐπίκουρου, τόση σχέση ἔχει κι ἡ βυζαντινὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ μὲ τὴν ἀρχαιοελληνική. Οἱ ρίζες τοῦ συνόλου τῆς χριστιανικῆς παράδοσης –κι ὄχι μόνον τῆς βυζαντινῆς μουσικῆς– στὴν Ἰουδαία πρέπει νὰ ἀναζητηθοῦν κι ὄχι στὴν Ἑλλάδα. Μετὰ τιμῆς Νεφέλη Διακογιάννη Καθηγήτρια Μουσικῆς