Ï ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ δη πρὶν σα ράν τα πε ρί που χρό νια εἶ χε δι α γνω σθῆ, ὅ τι ὁ κό σμος περ νοῦσε μί α ἐ πο χὴ μὲ κύ ριο χα ρα κτη ρι στι κὸ τὴν ἔλ λει ψη δι ά θε σης γιὰ σκέψη. Ἀ πὸ τό τε ἦ ταν ὁ ρα τὴ ἡ βαθ μια ία με τα βο λὴ τῶν ἀν θρω πί νων κοινω νι ῶν καὶ ἡ ἐ περ χό με νη πνευ μα τι κὴ κρί ση, μὲ αὔ ξη ση τῆς προ σο χῆς μό νο στὴν ὠ φε λι μι στι κὴ χρη σι μό τη τα κά θε ἐ νέρ γειας. Στὸ τε λευ ταῖ ο μι σὸ τοῦ πε ρα σμέ νου αἰ ῶ να ἡ τε χνι κὴ πρό ο δος ἦ ταν κα ται γι στι κή, μὲ ἀ πο κο ρύ φωμα τὴν τρο μα κτι κὴ ἀ νά πτυ ξη τῆς σύγ χρο νης Τε χνο λο γί ας στὴν Πλη ρο φο ρι κή. Οἱ ἀλ λη λε πι δρά σεις ὅ λων αὐ τῶν τῶν πράγ μα τι κα τα πλη κτι κῶν μέ σων δη μι ούργη σαν τὸν ση με ρι νὸ ἄν θρω πο, ποὺ δὲν ἔ χει ἐ λεύ θε ρο χρό νο νὰ ἐμ βα θύ νῃ, ἔ στω καὶ λί γο, σὲ πνευ μα τι κὲς ἀ να ζη τή σεις. Τὸ ἰ δε ῶ δες τοῦ ση με ρι νοῦ ἀν θρώ που εἶ ναι τὸ κέρ δος καὶ ἡ ἀ να ζή τη ση δια ρκῶς πε ρισ σό τε ρων ἀ γα θῶν, ποὺ στὴν πραγ μα τι κό τητα δὲν χρει ά ζε ται. Ξε χνᾷ ὅ μως, ὅ τι πί σω ἀ πὸ ὅ λη αὐ τὴν τὴν δια ρκῆ ἀ να ζή τη ση τῶν ὑ λι κῶν ἀ γα θῶν καὶ τὴν ἔλ λει ψη κά θε πνευ μα τι κό τη τας και ρο φυ λα κτεῖ ὁ Με γά λος Ἀ δελ φός, ποὺ τό σο χα ρα κτη ρι στι κὰ τὸν εἶ χε προ μαν τεύ σει ὁ Ὄρ γου ελ, πρὶν μπῇ τὸ τε λευ ταῖ ο πέμ πτο τοῦ πε ρα σμέ νου αἰ ῶ να. Λη σμο νεῖ, ὅ τι ἡ ἔλ λει ψη καλ λι έρ γειας τῶν βα θύ τε ρων πνευ μα τι κῶν ἰ δι ο τή των μοι ραῖ α κα τα λή γει σὲ ἕ να νέ ο Με σαί ω να, ποὺ δυ στυ χῶς φαί νε ται, ὅ τι θὰ εἶ ναι χει ρό τε ρος ἀ πὸ τὸν προ η γού με νο, ἀ φοῦ ἡ σύγ χρο νη τε χνι κὴ ἐ πι τρέ πει τὴν πα ρα κο λού θη ση τῶν ἀν θρώ πων, ὅ που κι ἂν βρί σκων ται. Αὐ τοὶ ὅ μως, ποὺ κά νουν τὸν ἄν θρω πο μα ρι ο νέτ τα πρὸς αὐ τὴ τὴν κα τεύ θυν ση, λησμο νοῦν ἕ ναν παγ κό σμιο καὶ πα νάρ χαι ο κα νό να, ὅ τι καὶ ἡ πρό ο δος, γιὰ νὰ ἀ να πτυχθῇ ἀ κό μη πε ρισ σό τε ρο, ἀ παι τεῖ γνώ ση, καὶ ἡ γνώ ση, γιὰ νὰ ἀ πο κτη θῇ, χρει ά ζε ται σκέ ψη, νοῦ, δι ά νοι α. Χρει ά ζε ται νὰ ὑ πάρ ξουν πνευ μα τι κὲς μορ φές, ποὺ θὰ ξε πη δήσουν ἀ πὸ τὴ μᾶ ζα τῶν σκε πτό με νων ἀ τό μων, γιὰ νὰ προ χω ρή σουν πιὸ μα κριά, σὲ ἄλ λα ἐ πί πε δα τὴ Γνώ ση. Ἂς σκε φθῇ κα νείς, πὼς χρει ά στη καν αἰ ῶ νες ἀ μά θειας καὶ πνευ μα τι κῆς σι ω πῆς, γιὰ νὰ ξε πη δή σουν μέ σα ἀ πὸ μύ ρι ες δυ σκο λί ες καὶ κιν δύ νους πνεύ μα τα, ποὺ ἔ δω σαν τὶς πρῶ τες σπί θες ἀ φύ πνι σης τῆς ἀν θρω πό τη τας. Ἰ δοὺ λοι πόν, σὲ τί μπο ρεῖ νὰ ἔλ θουν σή με ρα ἀ ρω γοί, ὅ σοι ἐ ξα κο λου θοῦν νὰ προσπα θοῦν νὰ στο χά ζων ται τὴν πνευ μα τι κὴ ἀ νά τα ση τῆς κοι νω νί ας. Τὰ ἀν θρω πι στι κὰ ἰ δε ώ δη εἶ ναι ἀ πόρ ροι α τῶν φυ σι κῶν νό μων, καὶ αὐ τοὶ εἶ ναι ἐ κεῖ νοι ποὺ δι έ πουν καὶ ρυθ μί ζουν τὴ ζω ὴ ἐ πὶ τῆς γῆς. Ἂν ὁ πραγ μα τι κὸς πνευ μα τι κὸς κό σμος τῶν ση μερι νῶν χα λε πῶν και ρῶν ἔ χῃ γνώ ση καὶ συ ναί σθη ση τῶν ση με ρι νῶν τε κται νο μέ νων, ὀ φεί λει μὲ κά θε τρό πο νὰ πα ρέμ βῃ. Ὅ πως πρὶν δυ ό μι σι αἰ ῶ νες πα ρε νέ βη ἀ πο φα σιστι κά, γιὰ νὰ κερ δί σουν οἱ λα οὶ τὴν ἐ λευ θε ρί α τους, ἔ τσι καὶ σή με ρα θὰ πρέ πει νὰ πα ρέμ βῃ δυ να μι κά, γιὰ νὰ κερ δί σουν οἱ λα οὶ τὴν παι δεί α τους καὶ μέ σῳ αὐ τῆς τὴν πνευ μα τι κή τους ἀ νά τα ση. Εἶ ναι ἀ ναγ καῖ ο, οἱ πνευ μα τι κοὶ τα γοί, ὅ σοι ὑ πάρ χουν ἀ κό μη, νὰ δώ σουν δυ να μι κὸ πα ρὼν γιὰ τὴν ἀλ λα γὴ τοῦ κοι νω νι κοῦ σκη νι κοῦ. Κ.Κ. Θα να σου λό που λος Ὁ μό τι μος κα θη γη τὴς Α.Π.Θ.