Ç ΙΛΑΡΟΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΩΝ 20 (!) ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΩΝ Τὸ ἱστορικό τους χωρὶς μυθοπλασίες ὰ νο μι κὰ προ ϊ όν τα τῆς ἔννο μης θε λή σε ως μιᾶς συγκε κρι μέ νης ἱ στο ρι κῆς στιγμῆς –θε σμοί, νό μοι, σύνταγ μα(α) κλπ.– δὲν ἔ χουν ἰ σχύ, σ’ ὅ,τι ἀ φο ρᾷ στὴν ἱ στο ρι κὴ ὀν τότη τα Ἔ θνος. Τὸ Ἔ θνος «λει τουρ γεῖ» ὑ περ χρο νι κὰ μὲ βά ση τὶς ἐ πι βι ώ νου σες ἐκ φρά σεις τῶν θε λή σε ων ὅ λων ἀ νε ξαι ρέτως τῶν προ ϋ παρ ξάν των φο ρέ ων του, μ’ ἄλ λα λόγια ἀ πο τε λεῖ τὴν συ νι στα μέ νη μιᾶς πα ρα δό σε ως, πο λι τι κῆς καὶ πνευ ματι κῆς, τῆς ὁ ποί ας ἡ διά ρκεια «ζω ῆς» ταυτί ζε ται μὲ τὴ διά ρκεια ζω ῆς τοῦ Ἔ θνους. Οἱ θε λή σεις αὐ τὲς δὲν εἶ ναι μό νον ἔν νομες ἀλ λὰ καὶ ἠ θι κές. Ἄ ρα, γιὰ νὰ χρη σι μο ποι ή σου με τὸν κα θιε ρωμένο ὅ ρο, «Κα τα στα τι κὸς Χάρ της» τοῦ Ἔ θνους εἶναι ἡ ἱ στο ρι κή του (πο λι τι στι κή) πα ρά δο ση καὶ τί πο τε πε ρισ σό τε ρο ἢ λι γώ τε ρο. Οἱ φο ρεῖς τῆς ἰ δέ ας τοῦ Ἔ θνους συ νυ πάρ χουν, δροῦν, σκέ πτον ται σὰν σύ νο λο χά ρη στὴ συ νεί δη ση (ἀ το μι κὴ καὶ ὁ μα δι κή), ὅ τι ἀ πο τε λοῦν τὴν συ νέ χεια καὶ τοὺς κλη ρο νό μους μιᾶς συγ κε κρι μέ νης σει ρᾶς πνευ μα τι κῶν καὶ πο λι(α) Γιὰ τὸ ἐ ρώ τη μα, ἂν τὸ σύν ταγ μα σὰν προ ϊ ὸν ἔν νο μης θε λή σε ως μπο ρῇ ἢ δὲν μπο ρῇ νὰ τοπο θετη θῇ πά νω ἀ πὸ τοὺς κοι νοὺς κα νό νες Δι καί ου βλέ πε τε τὸ κλα σι κὸ ἔρ γο τοῦ Roudolf Stammler, «Lehrbucher Rechtsphilosophie», § 64.