Ç ΙΛΑΡΟΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΩΝ 20(!) ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΩΝ Τὸ ἱστορικό τους χωρὶς μυθοπλασίες ὰ νομικὰ προϊόντα τῆς ἔν- νομης θελήσεως μιᾶς συγ- κεκριμένης ἱστορικῆς στιγ- μῆς –θεσμοί, νόμοι, σύν- ταγμα(α) κλπ.– δὲν ἔχουν ἰσχύ, σ’ ὅ,τι ἀφορᾷ στὴν ἱστορικὴ ὀντό- τητα Ἔθνος. Τὸ Ἔθνος «λειτουργεῖ» ὑπερχρονικὰ μὲ βάση τὶς ἐπιβιώνουσες ἐκφράσεις τῶν θελήσεων ὅλων ἀνεξαιρέ- τως τῶν προϋπαρξάντων φορέων του, μ’ ἄλλα λόγια ἀποτελεῖ τὴν συνισταμένη μιᾶς παραδόσεως, πολιτικῆς καὶ πνευμα- τικῆς, τῆς ὁποίας ἡ διάρκεια «ζωῆς» ταυ- τίζεται μὲ τὴ διάρκεια ζωῆς τοῦ Ἔθνους. Οἱ θελήσεις αὐτὲς δὲν εἶναι μόνον ἔννο- μες ἀλλὰ καὶ ἠθικές. Ἄρα, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε τὸν καθιερωμέ- νο ὅρο, «Καταστατικὸς Χάρτης» τοῦ Ἔθνους εἶ- ναι ἡ ἱστορική του (πολιτιστική) παράδοση καὶ τίποτε περισσότερο ἢ λιγώτερο. Οἱ φορεῖς τῆς ἰδέας τοῦ Ἔθνους συνυπάρχουν, δροῦν, σκέπτονται σὰν σύνολο χάρη στὴ συνείδηση (ἀτομικὴ καὶ ὁμαδική), ὅτι ἀποτελοῦν τὴν συνέχεια καὶ τοὺς κληρονόμους μιᾶς συγκεκριμένης σειρᾶς πνευματικῶν καὶ πολι- (α) Γιὰ τὸ ἐρώτημα, ἂν τὸ σύνταγμα σὰν προϊὸν ἔννομης θελήσεως μπορῇ ἢ δὲν μπορῇ νὰ τοποθε- τηθῇ πάνω ἀπὸ τοὺς κοινοὺς κανόνες Δικαίου βλέπετε τὸ κλασικὸ ἔργο τοῦ Roudolf Stammler, «Lehrbucher Rechtsphilosophie», § 64.