19684 ΔΑΥΛΟΣ/290, Ἀπρίλιος 2006 τι κο κοι νω νι κῶν κα τα στά σε ων, τὶς ὁ ποῖ ες ἐ δη μι ούρ γη σαν οἱ προ η γη θέν τες φο ρεῖς τῆς ἴ διας ἰ δέ ας. Οἱ δε σμεύ σεις δι καί ου μ’ ἄλ λα λό για πη γά ζουν ἀ πὸ τὴν Ἱ στο ρί α καὶ ὄ χι ἀ πὸ τὴν ἔν νο μη θέ λη ση τῆς ἑ κά στο τε ἐ ξου σί ας. Πρό κει ται γιὰ σκυ τα λο δρό μους καὶ ὄ χι γιὰ δρο μεῖς ἀ το μι κῶν ἀ γω νι σμά των, ὅ πως εἶ ναι π.χ. οἱ συ νυ πάρ χον τες, δρῶν τες καὶ σκε πτό με νοι μέ σα στὸ πλαί σιο τῆς Κοι νω νί ας, ποὺ εἶ ναι ἔν νοι α μὲ ἐν τε λῶς δι α φορε τι κὸ (ἀ νι στο ρι κό) πε ρι ε χό με νο ἀ πὸ τὴν ἔν νοι α Ἔ θνος. Τὸ ἄ γρα φο «σύν ταγ μα» τῆς Με γά λης Βρε ταν νί ας ὲ τὴν πα ρα πά νω ἱ στο ρι κὴ ἐμ βά θυν ση κα τα λή γου με στὸ συμ πέ ρα σμα, ὅ τι ἡ κα τάρ τι ση συν τάγ μα τος σὰν «Κα τα στα τι κοῦ Χάρ του» καὶ ἐν νό μου θε με λίου τοῦ Ἔ θνους εἶ ναι ἀ συμ βί βα στη πρὸς τὴν ἴ δια τὴν ἔν νοι α τοῦ Ἔ θνους. Αὐ τὸ ἐ πι βε βαι ώ νε ται πρα κτι κὰ ἀ πὸ τὸ ἱ στο ρι κὸ φαι νό με νο, ὅ τι ὅ σο πιὸ ἔν το να ἐ θνι κὸ εἶ ναι τὸ σύ νο λο τό σο λι γώ τε ρο ἔ χει τὴν ἀ νάγ κη νὰ εὐ θυ γραμ μί σῃ τὴ ζω ή του πρὸς ἕ να σύν ταγ μα· καὶ ἀν τί θε τα ἡ ὑ πα γω γὴ τῆς ζω ῆς τοῦ συ νό λου στὸ σύνταγ μα εἶ ναι τό σο εὐ χε ρέ στε ρη καὶ ὁ μα λώ τε ρη ὅ σο τὸ σύ νο λο αὐ τὸ δὲν πα ρου σιά ζει ἔν το να τὰ χα ρα κτη ρι στι κὰ τοῦ Ἔ θνους. Πραγ μα τι κὰ τὸ μό νο νε ώ τε ρο κρά τος στὸν Κό σμο ποὺ δὲν εἶ χε πο τὲ σύν ταγ μα εἶ ναι ἀ κρι βῶς τὸ κρά τος ἐ κεῖ νο, ποὺ δι έ πε ται ἀ πὸ τὴν ἰ σχυ ρό τε ρη καὶ ζων τα νό τε ρη ἐ θνι κὴ πα ρά δο ση: ἡ Με γά λη Βρε ταν νί α.(α) Καὶ ἀ φ’ ἑ τέ ρου ἡ ση μαν τι κώ τε ρη ἀ πὸ ἄ πο ψη χρο νι κῆς συ νέ χειας καὶ πα ρα δο χῆς πε ρί πτω ση ἐ φαρ μο γῆς τοῦ θε σμοῦ τοῦ «Κα τα στα τι κοῦ Χάρ τη» εἶ ναι τὸ κρά τος ἐ κεῖ νο, τὸ ὁ ποῖ ο συγ κρο τή θη κε ἀ πὸ ἐν τε λῶς ἀ νο μοι ο γε νεῖς ἐ θνι κὰ ὁ μά δες, χω ρὶς καμ μιὰ κοι νὴ ἱ στο- (α) Τὸ ἀγ γλι κὸ ἔ θνος οὐ δέ πο τε ἀ πέ κτη σε σύν ταγ μα. «Κα τα στα τι κὸς Χάρ της» τοῦ Κρά τους τῆς Με γά λης Βρε ταν νί ας εἶ ναι οἱ ἄ γρα φοι κα νό νες, ποὺ προ κύ πτουν ἀ πὸ τὴν ἐ θνι κή του πα ρά δοση, τὴν ἴ δια τὴν ἱ στο ρί α του. ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΑΝΤΙ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ πὸ τὴν ἀ πα τη λὴ κά λυ ψη τοῦ κοι νο βου λευ τι κοῦ μαν δύ α κυ ρια ρχεῖ στὴν Ἑλ λά δα μί α μορ φὴ τυ ραν νί ας, ποὺ πη γά ζει ἀ πὸ τὴν Δη μό σια Δι οί κη ση, δη λα δὴ ἀ πὸ 750.000 δη μο σί ους ὑ παλ λή λους, 50.000 προνο μι ού χους συν δι κα λι στές, 100.000 αἱ ρε τοὺς ἄρ χον τες τῆς το πι κῆς αὐ το δι οι κή σε ως β΄ καὶ γ΄ βαθ μοῦ, ποὺ δη μι ούρ γη σαν ἐν τὸς τῶν θε μελι ω δῶν ὑ πη ρε σια κῶν καὶ ἐ πι χει ρη μα τι κῶν λει τουρ γι ῶν τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Κρά τους καὶ στὶς δο μὲς τῆς ἑλ λη νι κῆς κοι νω νί ας μί α ἐ ξου σί α, ποὺ ἐν δι α φέ ρε ται ἀ πο κλει στι κὰ νὰ δι αι ω νί ζῃ τὴν ὕ παρ ξή της, ἐ λέγ χον τας ταυ τό χρο να μὲ τὴν δι είσ δυ σή της καὶ μὲ τὶς κομ μα τι κὲς ταυ τό τη τες ὅ λα τὰ ση με ρι νὰ ἑλ λη νι κὰ κόμ μα τα. Πάν το τε Κρά τος, δη λα δὴ Δη μό σια Δι οί κη ση, εἶ ναι τὸ ἑ κά στο τε κυ βερ νῶν κόμ μα. Καὶ τὸ κόμ μα εἶ ναι ὁ ἑ κά στο τε γό νος ἑνὸς συ νε χι ζό με νου ἀ πὸ τὸ 1821 Νε πο τι σμοῦ, ἐ νῷ ἡ σκό πι μα ὑ πο βαθ μι σμέ νη καὶ ἐν πολ λοῖς με σαι ω νι κὴ καὶ σκο τα δι στι κὴ Ἑλ λη‣