19684 ΔΑΥΛΟΣ/290, Ἀπρίλιος 2006 τικοκοινωνικῶν καταστάσεων, τὶς ὁποῖες ἐδημιούργησαν οἱ προηγηθέντες φορεῖς τῆς ἴδιας ἰδέας. Οἱ δεσμεύσεις δικαίου μ’ ἄλλα λόγια πηγάζουν ἀπὸ τὴν Ἱστορία καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ἔννομη θέληση τῆς ἑκάστοτε ἐξουσίας. Πρόκειται γιὰ σκυταλοδρόμους καὶ ὄχι γιὰ δρομεῖς ἀτομικῶν ἀγωνισμάτων, ὅπως εἶναι π.χ. οἱ συνυπάρχοντες, δρῶντες καὶ σκεπτόμενοι μέσα στὸ πλαίσιο τῆς Κοινωνίας, ποὺ εἶναι ἔννοια μὲ ἐντελῶς διαφο- ρετικὸ (ἀνιστορικό) περιεχόμενο ἀπὸ τὴν ἔννοια Ἔθνος. Τὸ ἄγραφο «σύνταγμα» τῆς Μεγάλης Βρεταννίας ὲ τὴν παραπάνω ἱστορικὴ ἐμβάθυνση καταλήγουμε στὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ κατάρτιση συντάγματος σὰν «Καταστατικοῦ Χάρτου» καὶ ἐννόμου θεμελί- ου τοῦ Ἔθνους εἶναι ἀσυμβίβαστη πρὸς τὴν ἴδια τὴν ἔννοια τοῦ Ἔθνους. Αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται πρακτικὰ ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ φαινόμενο, ὅτι ὅσο πιὸ ἔντονα ἐθνικὸ εἶναι τὸ σύνολο τόσο λιγώτερο ἔχει τὴν ἀνάγκη νὰ εὐθυγραμμίσῃ τὴ ζωή του πρὸς ἕνα σύνταγμα· καὶ ἀντίθετα ἡ ὑπαγωγὴ τῆς ζωῆς τοῦ συνόλου στὸ σύν- ταγμα εἶναι τόσο εὐχερέστερη καὶ ὁμαλώτερη ὅσο τὸ σύνολο αὐτὸ δὲν παρουσιάζει ἔντονα τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ Ἔθνους. Πραγματικὰ τὸ μόνο νεώτερο κράτος στὸν Κόσμο ποὺ δὲν εἶχε ποτὲ σύνταγμα εἶναι ἀκριβῶς τὸ κράτος ἐκεῖνο, ποὺ διέπεται ἀπὸ τὴν ἰσχυρότερη καὶ ζωντανότερη ἐθνικὴ παράδοση: ἡ Μεγάλη Βρεταννία.(α) Καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἡ σημαντικώτερη ἀπὸ ἄποψη χρονικῆς συνέχειας καὶ παραδοχῆς περίπτωση ἐφαρμογῆς τοῦ θεσμοῦ τοῦ «Καταστατικοῦ Χάρτη» εἶναι τὸ κράτος ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο συγκροτήθηκε ἀπὸ ἐντελῶς ἀνομοιογενεῖς ἐθνικὰ ὁμάδες, χωρὶς καμμιὰ κοινὴ ἱστο- (α) Τὸ ἀγγλικὸ ἔθνος οὐδέποτε ἀπέκτησε σύνταγμα. «Καταστατικὸς Χάρτης» τοῦ Κράτους τῆς Μεγάλης Βρεταννίας εἶναι οἱ ἄγραφοι κανόνες, ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὴν ἐθνική του παράδο- ση, τὴν ἴδια τὴν ἱστορία του. ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΑΝΤΙ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ πὸ τὴν ἀπατηλὴ κάλυψη τοῦ κοινοβουλευτικοῦ μανδύα κυριαρχεῖ στὴν Ἑλλάδα μία μορφὴ τυραννίας, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν Δημόσια Διοίκηση, δηλαδὴ ἀπὸ 750.000 δημοσίους ὑπαλλήλους, 50.000 προ- νομιούχους συνδικαλιστές, 100.000 αἱρετοὺς ἄρχοντες τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως β΄ καὶ γ΄ βαθμοῦ, ποὺ δημιούργησαν ἐντὸς τῶν θεμε- λιωδῶν ὑπηρεσιακῶν καὶ ἐπιχειρηματικῶν λειτουργιῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ στὶς δομὲς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας μία ἐξουσία, ποὺ ἐνδιαφέρεται ἀποκλειστικὰ νὰ διαιωνίζῃ τὴν ὕπαρξή της, ἐλέγχοντας ταυτόχρονα μὲ τὴν διείσδυσή της καὶ μὲ τὶς κομματικὲς ταυτότητες ὅλα τὰ σημερινὰ ἑλληνικὰ κόμματα. Πάντοτε Κράτος, δηλαδὴ Δημόσια Διοίκηση, εἶναι τὸ ἑκάστοτε κυβερνῶν κόμμα. Καὶ τὸ κόμμα εἶναι ὁ ἑκάστοτε γόνος ἑνὸς συνεχιζόμενου ἀπὸ τὸ 1821 Νεποτισμοῦ, ἐνῷ ἡ σκόπιμα ὑποβαθμισμένη καὶ ἐν πολλοῖς μεσαιωνικὴ καὶ σκοταδιστικὴ Ἑλλη- ‣