Συναντῶνται οἱ ἀντιλήψεις τῶν ἀρχαίων καὶ τῆς σύγχρονης Φυσικῆς γιὰ τὸ νερὸ ἱ Πελασγοὶ τῆς Μεσογείου ἀπέδιδαν στὸ νερὸ τὴν ἀξία ποὺ τοῦ ἁρμόζει ὡς ἑνὸς ἐκ τῶν βασικῶν στοιχείων τῆς ζωῆς στὸν πλανήτη μας. Ἡ Μεσόγειος ἀρχικῶς ἀποτε- λοῦνταν ἀπὸ δύο πολὺ μεγάλες λίμνες, ποὺ ἀργότερα μὲ τὴν βύθιση τοῦ Αἰγαίου βουνοῦ ἔγιναν θάλασσες. Οἱ πολλὲς ὑπαρξιακὲς σχέσεις τῶν Πελασγῶν μὲ τὸ νερὸ ἀποτυπώθηκαν στὴν γλῶσσα τους καὶ καταγράφηκαν μέσα σὲ χιλιάδες ἐκφράσεις καὶ λέξεις. Ἑκατοντάδες διαφορετικὲς λέξεις-ρίζες γιὰ τὸ νερὸ δημιουργοῦν πολλὲς χιλιάδες σύνθετες λέξεις, δείχνοντας γιὰ ἄλλη μία φο- ρὰ τὴν πολυπλοκότητα τῆς μοναδικῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. Ἡ ρίζα υδ- ἔχει πάνω ἀπὸ 400 παράγωγες λέξεις, ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ ὕδωρ. Ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα κατέγραψε μὲ καταπληκτικὲς λεπτομέρειες τὶς ἰδιότητες τοῦ νεροῦ. Ἡ ροὴ καὶ ἡ κινητική του δύναμη ἀποτυπώνονται σὲ πολλὲς λέξεις μὲ τὸ γράμμα -ρ-. Ἔτσι ἔχουμε: νηρόν, ὕδωρ, ὄμβρος, πλημμυρίς, βροχή, μπόρα, ρύαξ, ὕδρωψ, ὑγρὸς καὶ μὲ δύο –ρρ– γιὰ τὴν συνεχόμενη ἐκδήλωση τῆς ροῆς του, ὅπως καταρράκτης, χείμαρρος κ.ἄ. (Βλ. Ἠλία Τσατσόμοιρου, «Ἱστορία Γενέσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας.–Ἡ Ἀποκωδικοποίηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου», ἔκδ. «Δαυλός» 1991, β΄ ἔκδοση 2003.) Οἱ λέξεις ὁμίχλη, νέφος, ἄχνη-ἀχνός, ἀχλὺς = θο- λούρα ἀπὸ ὑγρασία, ἔρση = ἔντονη θολούρα, πάχνη, δρόσος-δροσιά, ἀτμίς-ἀτμός, ὑγρασία μᾶς δείχνουν τὴν ἀέρια κατάσταση τοῦ νεροῦ. Οἱ λέξεις ψεκάς-ψιχάλα, ρανίς-ρανίδα, στάζω-σταγών, βρέχει-βροχή, χέω-χύνω, καταιγίς, μπόρα = τοπικὴ καταιγίδα, λαῖλαψ-λαίλαπα = θύελλα μὲ συνοδεία ἐντόνου βροχῆς, ὕει-ὑετὸς = κα- ταρρακτώδης βροχή, κατακλυσμὸς = ἡ μέγιστη ποσότητα νεροῦ ποὺ μπορεῖ νὰ πέ-