Ἀ πὸ τὰ βά θη τοῦ πα ρελ θόν τος ἕως σήμερα υρ ρί χιος χο ρός· ὁ πο λε μι κὸς χο ρὸς τῶν ἀρ χαί ων Ἑλλή νων. Ὁ Σου ΐ δας γρά φει: «πυρ ρί χη· εἶ δος ὀρ χή σε ως· “πυρ ρί χην ἔ μα θε τὴν Κι νη σί ου”. Οὗ τος ὁ Κι νη σί ας διθυ ραμ βο ποι ὸς ἦν, ἐ ποί η σε δὲ πυρ ρί χην, ἥ, ὅ τι ἐν τοῖς χο ροῖς κι νή σει πολ λῇ ἐ χρῆ το· πυρ ρι χί ζειν· με θ’ ὅ πλων ὀρ χεῖ σθαι». Ὁ Ἡ σύ χιος γρά φει: «πυρ ρί χας· τὰς ἐ νό πλους ὀρ χή σεις. Πυρ ρι χί ζειν· τὴν ἐ νό πλιον ὄρ χη σιν· καὶ σύν το νον πυρ ρί χην ἔ λε γον. Οἱ μὲν ἀ πὸ Πυρ ρί χου τοῦ Κρη τός, οἱ δὲ ἀ πὸ τοῦ δι ά πυ ρον εἶ ναι, οἱ δὲ ἀ πὸ Πύρ ρου τοῦ Ἀ χιλ λέ ως». Στὸν δι ά λο γο «Ἥ φαι στος καὶ Ζεύς» τοῦ Λου κια νοῦ δι α βά ζου με, ὅτι ὁ Δί ας πρό σταξε τὸν Ἥ φαι στο, νὰ τὸν χτυ πή σῃ στὸ κε φά λι μὲ τὸν ὀ ξύ τα τον πέ λε κυν. Ὁ Ἥ φαι στος κα τὰ τὴν προ στα γὴν τὸν χτυπᾷ στὸ κε φά λι. Καὶ τό τε ξε πε τι έ ται ἀ πὸ τὴν κε φα λὴν τοῦ Διὸς κό ρη ἔ νο πλος, ἡ παρ θέ νος γλαυ κῶ πις Ἀ θη νᾶ, ποὺ τὴν κοσ μεῖ ἡ κό ρυς (=πε ρι κε φα λαί α), ἡ ὁ ποί α ἀ μέ σως ἀρ χί ζει νὰ χο ρεύ ῃ (=πυρ ρι χί ζει): «Μὰ αὐ τὴ πη δᾷ καὶ χο ρεύ ει καὶ τι νά ζει τὴν ἀ σπί δα καὶ κου νά ει τὸ κον τά ρι κι’ ἐν θου σι ά ζε ται καί, τὸ πιὸ σπου δαῖ ο, εἶ ναι πο λὺ ὄ μορ φη κι ἔ γι νε μέ σα σὲ λί γη ὥ ρα γε ρο δε μέ νη κο πέλ λα.» («Θε ῶν Δι ά λο γοι» § 225-226.) Καὶ συ νε χί ζει ὁ Λου κια νός: Τὸ τῆς ὀρ χή σε ως ἐ πι τή δευ μα (=τὸ ἐπ άγ γελ μα τοῦ χο ρευτοῦ) εἶναι πιὸ πα λιὸ κι ἀ πὸ τοὺς προ γό νους τῶν προ γό νων μας, κι ὁ χο ρὸς πρω το φα νε ρώ θη κε μα ζὶ μὲ τὴν δη μι ουρ γί α τῶν ὄν των κι εἶ ναι τὸ ἴ διο ἀρ χαῖ ος ὅ σο εἶ ναι κι ὁ Ἔ ρω τας. Καὶ «...νῦν ἔ οι κεν ἐς τὸ ἀκρό τα τον ἀ πο τε τε λέ σθαι καὶ γε γε νῆ σθαι ποι κί λον τι καὶ πα ναρ μό νιον καὶ πο λύ μου σον ἀ γα θόν». Καὶ πὼς ἡ Ρέ α πρώ τη μα γεύ τη κε ἀ π’ αὐ τὴ τὴν τέ χνη καὶ τὴν δί δα ξε καὶ στοὺς Κο ρύ βαν τες