«Ἡ Ἑλ λά δα δὲν χρει ά ζε ται μο νο δι ά στα τους ἀν θρώ πους», λέ ει ὁ κ. Νίκος Σι φου νά κης ἶ ναι γνω στὴ ἡ συ νή θεια τῆς Ἐκ κλη σί ας τῆς Ἑλ λά δος νὰ ἐμ πλέ κε ται στὴν πο λι τικὴ ζω ή, δι εκ δι κῶν τας ἕ ναν ἰ σχυ ρὸ ρό λο στὰ κέν τρα ἀ πο φά σε ων. Τὸ ἐν δι α φέ ρον της στρέ φε ται κυ ρί ως στὸν το μέ α τῆς Παι δεί ας. Πρό σφα τα πέ τυ χε νὰ κα ταρ τι σθῇ Νο μο σχέ διο, μὲ τὸ ὁποῖο νὰ ἐ πι τύ χῃ τὴν ἀ νω τα το ποί η ση τεσσά ρων ἱερατικῶν σχο λῶν (βλ. «Δ», τεῦ χος 285). Γιὰ τὸ θέ μα αὐ τὸ οἱ εὐ ρω βου λευ τὲς Νί κος Ση φου νά κης καὶ Κα τε ρί να Μπατ ζε λῆ ἐ νη μέ ρω σαν τὴν Εὐ ρω πα ϊ κὴ Ἐ πι τρο πή, ἡ ὁ ποί α ἀ να μέ νε ται νὰ ζη τή σῃ δι ευκρι νί σεις γιὰ τὸ κα τὰ πό σο οἱ ἐν λό γῳ σχο λὲς εἶ ναι συμ βα τὲς μὲ τὴν Κοι νο τι κὴ Νο μο θε σί α. Στὴ συ νέν τευ ξη ποὺ πα ρα χώ ρη σε στὸ «Δαυ λό» ὁ Νί κος Ση φουνά κης ἀ να φέ ρει με τα ξὺ ἄλ λων, ὅ τι ἡ Ἑλ λά δα τοῦ 21ου αἰ ῶ να δὲν χρει ά ζε ται ἱ δρύ μα τα, ποὺ θὰ πα ρά γουν μο νο δι ά στα τους ἀν θρώ πους, δι α τυ πώ νον τας παράλ λη λα τὶς ἀ πό ψεις του γιὰ τὸν δι α χω ρι σμὸ Κρά τους καὶ Ἐκ κλη σί ας. «Δ»: Θε ω ρεῖ τε ὅ τι ἡ Ἐκ κλη σί α μὲ τὶς κι νή σεις της προ σπα θεῖ νὰ ἀ σκή σῃ ἀ κό μα μεγα λύ τε ρο ἔ λεγ χο στὴν Παι δεί α; Ν.Σ.: Ἡ ἱ ε ραρ χί α τῆς Ἐκ κλη σί ας κα τὰ τὴν γνώ μη μου ἐ πι θυ μεῖ μὲ κά θε τρό πο νὰ μετέ χῃ στὴ νο μὴ τῆς πο λι τι κῆς καὶ οἰ κο νο μι κῆς ἐ ξου σί ας. Στὸ πλαί σιο αὐ τὸ ἐ πι δι ώ κει ὄ χι ἁ πλᾶ νὰ ἔ χῃ λό γο στὰ θέ μα τα ἐκ παί δευ σης, ἀλ λὰ καὶ νὰ ἐ πι βάλ λῃ τοὺς δι κούς της κανό νες στὴν ἐκ παι δευ τι κὴ δι α δι κα σί α –κά τι ποὺ πα ρα βιά ζει τὸ Σύν ταγ μα. Ἡ ἱ ε ραρ χί α δρο μο λό γη σε μέ σῳ τοῦ γνω στοῦ νο μο σχε δί ου τὴν ἀ νω τα το ποί η ση τῶν ἐκ κλη σι α στι κῶν