᾿Αλεξάνδρου Ἰδεολογία ἡ δολοφονία τοῦ ᾿Αλέξανδρου ᾱ- κολούθησι: ἡ μακραίωνη ἐπιχεί- ρηση τῆς δολοφονίας τῆς ἀλήθειας καὶ τοῦ ἀνθρώπου. (1) "Όμως ἡ τε- λικὴ νίκη τῶν ἐξουσιαστῶν ποὺ ὁδη- γοῦν τὴν ἀνθρωπότητα στὴν κατα- στροφἠ δὲν φαίνεται ἐφικτή. “Ὅπως δὲν εἶναι εὔκολη καὶ ἡ ἰδεολογικο- πολιτικὴ ταφὴ τοῦ Μακεδόνα. Σὲ κά- θεὲ ἐποχὴ ἕνα μέρος τῆς ἀνθρωπότη- τας, ποὺ διατηρεῖ ζωντανὴ τὴν ἀνά- µνηση τοῦ ἀληθινοῦ καὶ ὡραίου, τοῦ ἐλεύθερου καὶ τοῦ δίκαιου, τοῦ ἐνά- ρετου καὶ τοῦ ἀνθρωπινοῦ, µοιραῖα στέλνει τὴ σκέψη του στὸν ᾽Αλέξαν- ὅὃρο, ποὺ μόνος του, σὰν ”"Ατλας, θάλθηκε νὰ σηκώση ὅλο τὸν κόσμο στοὺς ὤμους του καὶ νὰ τὸν ἀνασύ- ρη ἀπὸ τὸ θαθὺ τέλμα τοῦ σκότους καὶ τῆς ἀδικίας, τῆς δουλείας καὶ τῆς ἐξουσίας. Ἡ κοινἠ συνείδηση τοῦ ἀν- θρώπινου γένους παριόθαλε τὴ μνήμη του μὲ ὀλύμπια αἴγλη καὶ τὀιν' τοπο- ͵ θέτησε ἐπάξια δίπλα στοὺς ὡραίους μυθικούς ἥρωες τῆς ἀρχαίας ἙΕλλά- δας. (2) Οἱ σύγχρονοί του -- ἐχθροὶ καὶ φίλοι -- τὸν θρήνησαν, ἐνῶ πολλοὶ δὲν ἄντεξαν στὸ ἄκουσμα τοῦ θανά- του του καὶ τὸν συνώδευσαν στὸν "Αδη. Μεταξὺ τῶν τελευταίων συγ- καταλέγεται καὶ ἡ σύζυγος τοῦ Δα- ρείου, ποὺ ἀξιοπρεπῶς εἶχε ἀντιμε- τωπίσει τοὺς θανάτους τοῦ συζύγου Σ. ΠΑΝΑΓΟΥ καὶ τοῦ γιοῦ της. (3) Οἱ μεγάλοι ἄλ- λωστε πνευματικοὶ ἡγότεις τῆς ἐπο- χῆς του, ἀνεξάρτητα σχολῆς -- ᾿Α- ριστοτέλης, ᾿Ισοκρόπης, Αἰσχίνης, Γυμνοσοφιστές -- εἶχαν δελεασθη πνευματικὰ ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα, ποὺ (1) Τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα, πόνω στὰ ὁποῖα θὰ μπορούσαμε νὰ στηρίξουμε τὴ θέση ας αὐτή, ἔχουν καταστραφῆ καὶ ἐξαφανισθη. Ἢ κοινὴ συνείδηση ὅμως τοῦ ἔθνους δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ πιστεύη, ὅτι ὁ Μακεδόνας ἔπεσε θύμα δολοφονίας σκοτεινῶν δυνάμεων, πίστη ποὺ διαφαίνεται. π.χ. στὴ «Φυλλάδα τοῦ Μεγάλου ᾿Αλεξάνδρου»: «... σὲ ποικίλα λαϊκὰ ἔργα, ὅπως ἔστειλε καὶ ἔκραξε Φίλιππον τὸν ἰατρόν του. Αὐτὸς ἐγνώρισεν εὐθὺς ὅτι ὁ ᾿Αλέξανδρος ἦτο φαρμακωμένος, καὶ τοῦ ἔδωκεν ἕνα θότανον καὶ ἐξόρασεν. Εἴδεν ὅμως ὅτι τὸ φαρμάκι τοῦ ἐδόθη μὲ τὸ κρασί καὶ τοῦ εἶπε: Βιασιλέα μου, τίποπες δὲν δύναμαι νὰ σὲ θοηθήσω ὅτι τὸ φαρμάκι ἦταν πολλὰ δεινὸν καὶ σοῦ ὀκυρίευαον ὅλο τὸ κορμὶ» (Διασκευὴ Α. Α. Πάλλη, ᾿Αθήνα, 1935). (2) «"Ανδρες αὐτοῦ τοῦ τύπου µόνο στὸ πρόσωπο τῶν ἡρώων της εἶχε γεννήσει ἡ Ἑλλὰς» (Ρ. ΒΑΜΜ). Στὴν ἐκκλησία τοῦ ΜΟΝΤΗΕΖΑΤ -- ΒΕ -- ΩΙ)ΕΠΗΟΥ βρίσκεται κοπτικὀ ὕφασμα, ὅπου εἰκονίζεται ὁ ᾿Αλέξανδρος ἀνυψούμενος στοὺς οὐρανοὺς πάνω σὲ συρόµενη ἀπὸ γυπαετοὺς ἅμαξα. Στὰ πόδια του κάθονται δυὸ πουλιά, ἐνῶ δυὸ γυνα:κεῖες ἀλληγορικὲς μορφὲς τὸν στεφανώνουν. (υ. ΝΟΝ ΝΝΙΙ αΑΜΟΝΝΙΤΖ -- ΜΟΕιΙΕΝ- ΡΟΒΕ). (3) «Ιδού λοιπὸν 'καπακτητής, τοῦ ὁποίου τὸν θάνατον ἐθρήνησαν ἅπαντα τὰ ὑπ αὐτοῦ ὑποταχθέντα ἔθνη! ᾿Ιδοὺ σφεπεριστὴς ὃν ἔκλαυσεν καὶ ὁ ὑπ᾽ αὐποῦ κα- θαιρεθεὶς θασίλε:ος οἶκος! Τοιοῦτον τι περὶ οὐδενὸς ἄλλου τῶν δορυκτητόρων ἀνέφερεν ἡ Ιστορία». (ΜΟΝΤΕΘΩΟΙΕΙΟ, «Περὶ τοῦ πνεύματος τῶν Νόμων»).