Ç ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ... ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ βυζαντινὸς Παρθενῶνας (!). Στὴν ἔ ναν τι σε λί δα βλέπετε φω τοτυ πί α τοῦ ἐ ξω φύλ λου τοῦ «τρι μη νια ίου πε ρι ο δι κοῦ ἐ νη μέ ρωσης καὶ πνευ μα τι κῆς οἰ κο δο μῆς» τῶν ἀ στυ νο μι κῶν τῆς ΕΛ.ΑΣ., ποὺ τιτ λο φο ρεῖ ται «Ὀρ θό δο ξα Ἀ στυ νο μι κὰ Μη νύ μα τα» καὶ ἐκ δί δε ται ἀ πὸ τὴν Θρη σκευ τι κὴ Ὑ πη ρε σί α τῆς Ἑλ λη νι κῆς Ἀ στυ νο μί ας. Τὸ γρά φη μα πα ρου σιά ζει τὴν ἑλ λη νι κὴ ση μαί α, τὴν πο λι τι κὴ ση μαί α τοῦ Βυ ζαν τί ου κα θὼς καὶ τὸ γνω στὸ ἔμ βλη μα ποὺ «ὡ ρα ματί σθη κε» (sic) ὁ Ρω μαῖος αὐ το κρά τo ρας Κων σταν τῖ νος Α΄, νὰ βρί σκων ται καρ φωμέ να πά νω ἀ πὸ τὴν στέ γη τοῦ Παρ θε νῶ να, δη μι ουρ γῶν τας σὲ ὅ ποι ον τὰ βλέ πει συ νειρ μοὺς ταύ τι σης τοῦ να οῦ τῆς Ἀ θη νᾶς μὲ ὀρ θό δο ξη ἐκ κλη σί α. Προ φα νῶς ὁ ἐμ πνευ στὴς τοῦ σχε δί ου θέ λη σε νὰ δεί ξῃ γιὰ ἄλ λη μί α φο ρὰ τὴν... ὁ μα λὴ καὶ ἀ ναί μα κτη συμ πό ρευ ση Ἑλ λη νι σμοῦ καὶ Χρι στι α νι σμοῦ. Οἱ Ὀ θω μα νοὶ ἀ πο δεί χθη καν ἱ στο ρι κὰ πε ρισ σό τε ρο πο λι τι σμέ νοι ἀ πὸ τοὺς χριστια νούς, κα θ’ ὅ σον οἱ μὲν χρι στια νοί, γιὰ νὰ φτειά ξουν τὸν να ὸ τῆς Ἁ γί ας Σο φίας, γκρε μί σα νε συ θέ με λα ὁ λό κλη ρο τὸν να ὸ τῆς Ἀρ τέ μι δος, ποὺ βρι σκό ταν στὸ ἴ διο ση μεῖ ο, προ σπα θῶν τας νὰ ἐ ξα φα νί σουν κά θε ἀ νά μνη ση ποὺ ἐν δε χο μέ νως νὰ τοὺς δη μι ουρ γοῦ σε μελ λον τι κὰ προ βλή μα τα, ἐ νῷ ἀν τι θέ τως οἱ μου σουλ μά νοι ἁ πλῶς με τέ τρε ψαν τὸν ἤ δη ὑ πάρ χον τα να ὸ σὲ μου σουλ μα νι κὸ τέ με νος κά νον τας τὶς γνω στὲς εἰ κα στι κές τους πα ρεμ βά σεις. Κα κό μοι ρε Παρ θε νῶ να, οἱ γυιοὶ τοῦ Ἀ βρα άμ, ποὺ κά πο τε σὲ γκρε μί σα νε, γιὰ νὰ φτει ά ξου νε ἐν τός σου ἐκ κλη σί α χρι στι α νι κή, οἱ ἴ διοι σοῦ φο ρέ σα νε κατό πιν καὶ τὸν μι να ρέ, προ κει μέ νου νὰ σὲ κά νου νε τζα μί, μὲ ἄλ λα λό για «δύο γάϊ δα ροι μα λώ να νε σὲ ξέ νο ἀ χυ ρῶ να». Σή με ρα ἄν θρω ποι ἀ πα ράλ λα χτης ρωμαί ι κης νο ο τρο πί ας σοῦ καρ φώ σα νε ἐκ νέ ου τὰ ἐμ βλή μα τα τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ πά νω ἀ πὸ τὴν στέ γη σου, γιὰ νὰ δεί ξουν, ὅ τι ὑ πάρ χουν ἀ κό μα βάρ βα ροι ποὺ ἀ κο λου θοῦν πι στὰ τὶς ὀρ δὲς τοῦ Ἀ λά ρι χου καὶ τὸν ἀ πό η χο τῶν δι α τα γῶν τοῦ Με γά λου Θε ο δο σί ου. Εἶ ναι οἱ ἴ διοι, ποὺ ἀν τι στέ κον ται μὲ σθέ νος στὸν δι α χω ρι σμὸ Ἐκ κλη σί αςΚρά τους καὶ ὀνειροπολοῦν κά ποι α μέ ρα –δύ σμοι ρε Παρ θε νῶ να–, νὰ χτί σουν στὴν θέ ση σου μιὰ ἐκ κλη σί α, ἀ κο λου θῶν τας τὴ συ νή θη σὲ πε ρι ό δους δύ να μης τα κτι κή τους. Κωνσταντῖνος Μίχος