ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ «Νέκυες ἐκβλητότεροι κοπρίων» = Οἱ νεκροὶ πρέπει νὰ ἀποβάλλωνται περισσότερο ἀπὸ τὰ σκουπίδια ( Ἡράκλειτος). ο λι τι κοί, δη μο σι ο γρά φοι, συγγραφεῖς, για τροί, διανοούμενοι, ἰ α τροδι κα στὲς κι ὅ λη ἡ ἀ φρό κρε μα τῆς Ρω μι ο σύ νης γιὰ ἑ βδο μά δες ἀ σχο λήθη καν ἐν τα τι κὰ μὲ τὸ πτῶ μα τοῦ κα λό γε ρου τῆς Φθι ώ τι δας προ βλημα τι ζόμενοι βαθιά, γιὰ τὸ ἂν τὸ πτῶ μα εἶ ναι ἅ γιος ἤ δὲν εἶναι. Καὶ ἡ μι σὴ Ἑλ λά δα κου βα λή θη κε ἄ ρον-ἄ ρον στὸ πτῶ μα, γιὰ νὰ τὸ προ σκυ νή σῃ καὶ νὰ «σω θῇ». Ἐ ξου σια σμός, σκο τα δι σμὸς καὶ βλα κεί α, ὅ λα μα ζὶ σ’ ἕ να «ἀ ξε δι ά λυτο κου βά ρι ἀ πὸ σκου λή κια», ὅ πως θὰ ἔ λε γε ὁ Σε φέ ρης, ἔ σερ ναν τὴν ἀ θλι ό τη τά τους σὰν τὴ σκιά τους, μι λῶν τας, ἀ να λύ ον τας, ἐ ρευ νῶν τας –τί; τὴν δυ στυ χί α, τὸν φό βο, τὴ συμ φο ρὰ ποὺ τοὺς δέρ νει, θὰ λέ γα με ἐ μεῖς. * * * φό βος τοῦ θα νά του ἔ φτεια ξε καὶ συ νε χί ζει νὰ φτειά χνῃ πά ντο τε τοὺς πε ρι ού σιους κι ἐ κλε κτούς: ἀ νά στα ση νε κρῶν εὐ αγ γε λί ζον ται πάν το τε, ψυ χῶν καὶ σω μά των, πα ρα δεί σους, σω τη ρί ες... Ὁ φό βος τοῦ θα νά του ἔ φτεια ξε καὶ συ νε χί ζει νὰ φτειά χνῃ πάν το τε τοὺς δεισιδαίμονες, τοὺς θρη σκό λη πτους, τοὺς κα τα πτο η μέ νους, τοὺς πα ρά-λο γους, αὐ τὴ τὴν ἰ δε ώ δη πρώ τη ὕ λη, γιὰ νὰ τὴν ἐ ξου σιά ζῃς καὶ νὰ τὴν ἐ κμε ταλ λεύ ε σαι· τὴν με τα φυ σι κὴ πρώ τη ὕ λη, τὴν ἔ ξω ἀ πὸ τὴν Φύ ση, τὴν πα ρὰ τὴν Φύ ση, τὴν πά νω ἀ πὸ τὴν Φύση, τὴν ἀρ νού με νη τὴν Φύ ση, τὴν κα τα στρέ φου σα τὴν Φύ ση... Τὴν πρώ τη ὕ λη τῶν δού λων, τῶν πτω χῶν τῷ πνεύ μα τι, τῶν δαι μο νι ζό με νων, τῶν πορ νῶν, τῶν τε λω νῶν..., τοῦ νο μί σμα τος ποὺ ἡ ἄλ λη ὄ ψη του εἶ ναι οἱ τύ ραν νοι, οἱ πο νη ροὶ τῷ πνεύ μα τι, οἱ δαι μο νο δι ῶ κτες-ἐ ξορ κι στές, οἱ ἠ θι κο λό γοι... –οἱ πτω μα το κά πη λοι, οἱ πτω μα τέμ πο ροι– οἱ ἔμ πο ροι τοῦ θα νά του ἐν τέ λει. «Λαϊκή, ὄ χι ἀ ρι στο κρα τικὴ εἶ ναι ἡ Ἐκ κλη σί α μας», εἶ πε τὴ στιγ μὴ τῆς ἀ πο κο ρύ φω σης τῆς πα νελ λή νιας πτω μα το λα γνεί ας ὁ κ. Χρι στό δου λος. Καὶ πράγ μα τι ὅ λοι οἱ ἐ ξου σια στὲς με τατρέ πουν τὸν ἄν θρω πο, τὸ πρό σω πο, σὲ «λα ό», σὲ «ποί μνιο», σὲ «προ λε τα ριᾶτο» καὶ σὲ τελικὴ κατάληξη σὲ μᾶ ζα πτω μα το λα τρῶν... Κι ἔτσι τὸν ἐ ξου σιά ζουν ὡς πτῶ μα πιὰ μὲ τὴν βο ή θεια ἑ νὸς ἄλ λου «μεταφυσικοῦ» πτώ μα τος. Τὸν ἴ διο τὸν ἄν θρω πο ὡς πρό σω πο δὲν μπο ροῦν νὰ τὸν ἐ ξου σιά σουν πο τέ. * * * ἱ ἐ λέ φαν τες, ὅ ταν εἶ ναι ἑ τοι μο θά να τοι, πη γαί νουν κον τὰ σὲ κάποι ο πτῶ μα ἐ λέ φαν τα καὶ πε θαί νουν («νε κρο τα φεῖ α ἐ λε φάν των»). Καὶ τὸ μεσαιω νι κὸ ἀπο λί θω μα τῆς Ρω μι ο σύ νης κα θρε φτί ζε ται σὰν πεισιθάνατος Νάρ κισ σος στὸ πτῶ μα τοῦ κα λό γε ρου καὶ λα τρεύ ει τὸ εἴ δω λό της, ὥσπου νὰ πέσῃ μέσα στὸ ρυάκι τῆς ἱστορικῆς προόδου καὶ νὰ πνιγῇ. Δ.Ι.Λ.