ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ «Νέκυες ἐκβλητότεροι κοπρίων» = Οἱ νεκροὶ πρέπει νὰ ἀποβάλ- λωνται περισσότερο ἀπὸ τὰ σκουπίδια ( Ἡράκλειτος). ολιτικοί, δημοσιογράφοι, συγγραφεῖς, γιατροί, διανοούμενοι, ἰατρο- δικαστὲς κι ὅλη ἡ ἀφρόκρεμα τῆς Ρωμιοσύνης γιὰ ἑβδομάδες ἀσχολή- θηκαν ἐντατικὰ μὲ τὸ πτῶμα τοῦ καλόγερου τῆς Φθιώτιδας προβλη- ματιζόμενοι βαθιά, γιὰ τὸ ἂν τὸ πτῶμα εἶναι ἅγιος ἤ δὲν εἶναι. Καὶ ἡ μισὴ Ἑλλάδα κουβαλήθηκε ἄρον-ἄρον στὸ πτῶμα, γιὰ νὰ τὸ προσκυνήσῃ καὶ νὰ «σωθῇ». Ἐξουσιασμός, σκοταδισμὸς καὶ βλακεία, ὅλα μαζὶ σ’ ἕνα «ἀξεδιάλυ- το κουβάρι ἀπὸ σκουλήκια», ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Σεφέρης, ἔσερναν τὴν ἀθλιότητά τους σὰν τὴ σκιά τους, μιλῶντας, ἀναλύοντας, ἐρευνῶντας –τί; τὴν δυστυχία, τὸν φόβο, τὴ συμφορὰ ποὺ τοὺς δέρνει, θὰ λέγαμε ἐμεῖς. * * * φόβος τοῦ θανάτου ἔφτειαξε καὶ συνεχίζει νὰ φτειάχνῃ πάντοτε τοὺς περιούσιους κι ἐκλεκτούς: ἀνάσταση νεκρῶν εὐαγγελίζονται πάντοτε, ψυχῶν καὶ σωμάτων, παραδείσους, σωτηρίες... Ὁ φόβος τοῦ θανάτου ἔφτειαξε καὶ συνεχίζει νὰ φτειάχνῃ πάντοτε τοὺς δεισιδαίμονες, τοὺς θρησκόληπτους, τοὺς καταπτοημένους, τοὺς παρά-λογους, αὐτὴ τὴν ἰδεώδη πρώτη ὕλη, γιὰ νὰ τὴν ἐξουσιάζῃς καὶ νὰ τὴν ἐκμεταλλεύεσαι· τὴν μεταφυσικὴ πρώτη ὕλη, τὴν ἔξω ἀπὸ τὴν Φύση, τὴν παρὰ τὴν Φύση, τὴν πάνω ἀπὸ τὴν Φύ- ση, τὴν ἀρνούμενη τὴν Φύση, τὴν καταστρέφουσα τὴν Φύση... Τὴν πρώτη ὕλη τῶν δούλων, τῶν πτωχῶν τῷ πνεύματι, τῶν δαιμονιζόμενων, τῶν πορνῶν, τῶν τελωνῶν..., τοῦ νομίσματος ποὺ ἡ ἄλλη ὄψη του εἶναι οἱ τύραννοι, οἱ πονηροὶ τῷ πνεύματι, οἱ δαιμονοδιῶκτες-ἐξορκιστές, οἱ ἠθικολόγοι... –οἱ πτωματοκάπηλοι, οἱ πτωματέμποροι– οἱ ἔμποροι τοῦ θανάτου ἐν τέλει. «Λαϊκή, ὄχι ἀριστοκρατι- κὴ εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας», εἶπε τὴ στιγμὴ τῆς ἀποκορύφωσης τῆς πανελλήνιας πτωματολαγνείας ὁ κ. Χριστόδουλος. Καὶ πράγματι ὅλοι οἱ ἐξουσιαστὲς μετα- τρέπουν τὸν ἄνθρωπο, τὸ πρόσωπο, σὲ «λαό», σὲ «ποίμνιο», σὲ «προλεταριᾶτο» καὶ σὲ τελικὴ κατάληξη σὲ μᾶζα πτωματολατρῶν... Κι ἔτσι τὸν ἐξουσιάζουν ὡς πτῶμα πιὰ μὲ τὴν βοήθεια ἑνὸς ἄλλου «μεταφυσικοῦ» πτώματος. Τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο ὡς πρόσωπο δὲν μποροῦν νὰ τὸν ἐξουσιάσουν ποτέ. * * * ἱ ἐλέφαντες, ὅταν εἶναι ἑτοιμοθάνατοι, πηγαίνουν κοντὰ σὲ κά- ποιο πτῶμα ἐλέφαντα καὶ πεθαίνουν («νεκροταφεῖα ἐλεφάντων»). Καὶ τὸ μεσαιωνικὸ ἀπολίθωμα τῆς Ρωμιοσύνης καθρεφτίζεται σὰν πεισιθάνατος Νάρκισσος στὸ πτῶμα τοῦ καλόγερου καὶ λατρεύει τὸ εἴδωλό της, ὥσπου νὰ πέσῃ μέσα στὸ ρυάκι τῆς ἱστορικῆς προόδου καὶ νὰ πνιγῇ. Δ.Ι.Λ.