19752 ΔΑΥΛΟΣ/291, Μάιος 2006 καὶ ἐξορκιστὲς δαιμονίων... ἑλληνικῶν. Ὁ Ναζιραιϊσμός-Χριστιανισμός, «Μεγάλος Ἀδελφός» τοῦ ἐπὶ 17 αἰῶνες καταδιωκομένου καὶ δεινοπαθοῦντος Ἑλληνισμοῦ, «πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν», παρακολουθεῖ ὅ,τι ἑλληνικὸ καὶ ἀνθρωπιστικὸ μὲ τὰ ἄγρυπνα καὶ ὑποκριτικά του μάτια. (Εὖγε, τριτοκοσμικὸ ἑλλαδικὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων!) Ἄριστη τελειόφοιτος ἐκφώνησε τὸν ὅρκο: «Ὅρκον ὀμνύω... κατ’ Ἐπιστήμην βιώσομαι, ἀσκοῦσα ταύτην δίκην θρησκείας, ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ...» Ἐνωχλήθηκα ἀφάνταστα! Κύριοι «εἰδήμονες» καὶ συντάκτες τοῦ ὅρκου, ποιά σχέση μπορεῖ νὰ ἔχῃ ἡ Ἐπιστήμη μὲ τὴν Θρησκεία, ἡ Ἀλήθεια, ποὺ συντρίβει τὰ παντο- ειδῆ δεσμὰ καὶ ἐλευθερώνει πνευματικῶς τὸν ἄνθρωπο, μὲ τὸν τύφο τοῦ δόγματος, ποὺ δυναμιτίζει τὶς κοινωνίες, ποὺ βαδίζουν χωρὶς τὸν οἴακα τοῦ «κατὰ φύσιν ζῆν»; Τὰ ἄξια, ἔξυπνα καὶ ζωηρὰ ἄτομα, ποὺ ἔλαβαν τὰ πτυχία τους κατόπιν πολλῶν κόπων, σπούδασαν μία σπουδαία ἀνθρωπιστικὴ ἐπιστήμη, μὲ σκοπὸ νὰ γίνουν οἱ αὐριανοὶ φωτοδότες τῶν μαθητῶν καὶ καμμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὴν ὕλη ποὺ ἐξάγεται ἀπὸ τὴν ἱσπανικὴ δρῦ, πιὸ γνωστὴ ὡς «δρῦς ἡ φελλοφόρος»... Μὲ τιμὴ Η.Φ. Ἅγιοι Ἀνάργυροι Ἀττικῆς Ἐν ὄψει τῆς ἀναθεώρησης τοῦ Συντάγματος Κύριε διευθυντά, Πῶς χαίρεται ἡ ψυχή μου, ἡ καρδιά μου, ὅλο τὸ εἶναι μου, ὅταν καταλαβαίνω ὅτι δὲν εἶμαι μόνη, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ψυχές, ὅτι κτυπᾶνε κι ἄλλες καρδιὲς σ’ αὐτὴν τὴν χώρα - ἐπειδὴ θάρρος χρειάζεται στὸν τόπο μας, γιὰ νὰ σηκώνῃς τὸ κεφάλι σου ἐναντία στὸ κατεστημένο τῆς Ἐκκλησίας, στὴν Ἑλλάδα, ποὺ δὲν τὴν κυβερνάει μόνον ἡ ἑκάστοτε κυβέρνηση ἀλλὰ καὶ ἡ Ἐκ- κλησία. Σχεδὸν σὲ κάθε ἐκπομπὴ εἰδήσεων τῆς Κρατικῆς Τηλεόρασης κληρικοὶ κάνουν τὴν ἐμφάνισή τους, τοὺς βλέπουμε μὲ ἀμφίεση παρόμοια μὲ τοὺς 5 βασιλιᾶδες στὰ παλάτια τους, λὲς πὼς βρίσκεσαι σὲ ἄλλη ἐποχή. Καὶ τὸ δεχόμαστε. Δεχόμαστε νὰ ἀνακατεύωνται στὴν Πολιτικὴ καὶ στὴν Παιδεία, δεχόμαστε οἱ πολιτικοί μας νὰ τοὺς φιλᾶνε τὰ χέρια (!), νὰ σκύβουν νὰ φιλᾶνε καὶ εἰκόνες, νὰ ὁρκίζωνται παρουσίᾳ ἑλληνικότητα. Βέβαια, ἂν θεωρήσουμε ὅτι εἶναι μία τέχνη στρατευμένη στὴν ὑπηρεσία ἑνὸς θρησκευτικοῦ καὶ ἐξωαισθητικοῦ ἰδεώδους, θὰ μπορούσαμε νὰ τὴ διαγράψουμε. Ὅμως δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ κάνουμε τὸ ἴδιο καὶ γιὰ ἕνα πολὺ μεγάλο μέρος τῆς Δυτικοευρωπαϊκῆς Τέχνης; Δὲν θὰ πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγῃ, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἦταν ἡ μεγάλη παραγγέλουσα οἰκονομικὴ καὶ ἐξουσιαστικὴ δύναμη. Ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς αἰσθητικῆς ἀρχῆς, ἐπιταγῆς γιὰ ταύτιση μορφῆς καὶ περιεχομένου πρὸς ἔκφραση θὰ μποροῦσε νὰ εἰπωθῇ, ὅτι ἡ Βυζαντινὴ Τέχνη ὑπηρέτησε-ἐξέφρασε καλύτερα ἀπὸ τὴ Δυτικὴ τὸν Χριστιανισμό, καὶ ὅτι οἱ μορφὲς τῶν ἁγίων ταυτίζονται μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς θρησκείας. Ἡ Βυζαντινὴ Τέχνη, μὴ ρεαλιστικὴ καὶ μὴ κοσμική, ὅπως ἦταν ἡ Δυτική, μέσῳ σχηματοποιήσεων καὶ ἀναγωγῆς τῶν φυσικῶν σχημάτων σὲ γεωμετρικά, ἀφαιρέσεως τῆς ὀγκηρότητος τῶν μορφῶν, ἑνὸς συστήματος ἑρμηνείας τοῦ χώρου κ.ἄ. εἶναι μία τέχνη ἀφαιρετικὴ σὲ μεγάλο βαθμό. Ἀκόμη κάτι, ποὺ ἰδιαίτερα θὰ ἐνδιαφέρῃ τὸν κ. Καρμιράντζο ὡς ἀρχιτέκτονα, εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι σεβάστηκε τὴν ἀρχιτεκτονική, τὸν τοῖχο, δὲν δημιούργησε τρῦπες διὰ τῶν τεχνασμάτων τῆς προοπτικῆς. Ἦταν δὲ τόση ἡ φροντίδα καὶ ἡ σκέψη νὰ διατηρηθῇ τὸ ἐπίπεδο τοῦ τοίχου, ὥστε ἔφθασε ὁ βυζαντινὸς καλλιτέχνης νὰ δημιουργήσῃ ἕνα σύστημα ἀντίστροφης προοπτικῆς μὲ σημεῖα φυγῆς, μὲ φεύγουσες ποὺ συγκλίνουν πρὸς τὸν θεατή. Τὸ ἐπίπεδο τοῦ τοίχου διασφαλίζεται μὲ τὸ ἐπίπεδο γκρὶ-μπλέ-μαῦρο ἢ πρωσσικὸ μπλὲ στὶς τοιχογραφίες ἢ μὲ τὸ χρυσὸ στὰ ψηφιδωτὰ καὶ στὶς φορητὲς εἰκόνες. Καὶ τὰ δύο, ἐνῷ παραμένουν καὶ σέβονται τὸ ἐπίπεδο τοῦ τοίχου, ταυτόχρονα μᾶς ὁδηγοῦν διὰ τῆς ὑπο‣