19752 ΔΑΥΛΟΣ/291, Μάιος 2006 καὶ ἐξορκιστὲς δαιμονίων... ἑλληνικῶν. Ὁ Ναζι- ραιϊσμός-Χριστιανισμός, «Μεγάλος Ἀδελφός» τοῦ ἐπὶ 17 αἰῶνες καταδιωκομένου καὶ δεινο- παθοῦντος Ἑλληνισμοῦ, «πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν», παρακολουθεῖ ὅ,τι ἑλληνικὸ καὶ ἀνθρωπιστικὸ μὲ τὰ ἄγρυπνα καὶ ὑποκρι- τικά του μάτια. (Εὖγε, τριτοκοσμικὸ ἑλλαδικὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων!) Ἄριστη τελειόφοιτος ἐκφώνησε τὸν ὅρκο: «Ὅρκον ὀμνύω... κατ’ Ἐπιστήμην βιώσομαι, ἀσκοῦσα ταύτην δίκην θρησκείας, ἐν πνεύμα- τι καὶ ἀληθείᾳ...» Ἐνωχλήθηκα ἀφάνταστα! Κύριοι «εἰδήμονες» καὶ συντάκτες τοῦ ὅρκου, ποιά σχέση μπορεῖ νὰ ἔχῃ ἡ Ἐπιστήμη μὲ τὴν Θρησκεία, ἡ Ἀλήθεια, ποὺ συντρίβει τὰ παντο- ειδῆ δεσμὰ καὶ ἐλευθερώνει πνευματικῶς τὸν ἄνθρωπο, μὲ τὸν τύφο τοῦ δόγματος, ποὺ δυνα- μιτίζει τὶς κοινωνίες, ποὺ βαδίζουν χωρὶς τὸν οἴακα τοῦ «κατὰ φύσιν ζῆν»; Τὰ ἄξια, ἔξυπνα καὶ ζωηρὰ ἄτομα, ποὺ ἔλαβαν τὰ πτυχία τους κατόπιν πολλῶν κόπων, σπούδασαν μία σπου- δαία ἀνθρωπιστικὴ ἐπιστήμη, μὲ σκοπὸ νὰ γί- νουν οἱ αὐριανοὶ φωτοδότες τῶν μαθητῶν καὶ καμμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὴν ὕλη ποὺ ἐξάγε- ται ἀπὸ τὴν ἱσπανικὴ δρῦ, πιὸ γνωστὴ ὡς «δρῦς ἡ φελλοφόρος»... Μὲ τιμὴ Η.Φ. Ἅγιοι Ἀνάργυροι Ἀττικῆς Ἐν ὄψει τῆς ἀναθεώρησης τοῦ Συντάγματος Κύριε διευθυντά, Πῶς χαίρεται ἡ ψυχή μου, ἡ καρδιά μου, ὅλο τὸ εἶναι μου, ὅταν καταλαβαίνω ὅτι δὲν εἶμαι μόνη, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ψυχές, ὅτι κτυπᾶνε κι ἄλλες καρδιὲς σ’ αὐτὴν τὴν χώρα - ἐπειδὴ θάρ- ρος χρειάζεται στὸν τόπο μας, γιὰ νὰ σηκώνῃς τὸ κεφάλι σου ἐναντία στὸ κατεστημένο τῆς Ἐκ- κλησίας, στὴν Ἑλλάδα, ποὺ δὲν τὴν κυβερνάει μόνον ἡ ἑκάστοτε κυβέρνηση ἀλλὰ καὶ ἡ Ἐκ- κλησία. Σχεδὸν σὲ κάθε ἐκπομπὴ εἰδήσεων τῆς Κρατικῆς Τηλεόρασης κληρικοὶ κάνουν τὴν ἐμ- φάνισή τους, τοὺς βλέπουμε μὲ ἀμφίεση παρό- μοια μὲ τοὺς 5 βασιλιᾶδες στὰ παλάτια τους, λὲς πὼς βρίσκεσαι σὲ ἄλλη ἐποχή. Καὶ τὸ δεχό- μαστε. Δεχόμαστε νὰ ἀνακατεύωνται στὴν Πολι- τικὴ καὶ στὴν Παιδεία, δεχόμαστε οἱ πολιτικοί μας νὰ τοὺς φιλᾶνε τὰ χέρια (!), νὰ σκύβουν νὰ φιλᾶνε καὶ εἰκόνες, νὰ ὁρκίζωνται παρουσίᾳ ἑλληνικότητα. Βέβαια, ἂν θεωρήσουμε ὅτι εἶναι μία τέχνη στρατευμένη στὴν ὑπηρεσία ἑνὸς θρησκευτικοῦ καὶ ἐξωαισθητικοῦ ἰδεώδους, θὰ μπορούσαμε νὰ τὴ διαγράψουμε. Ὅμως δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ κάνουμε τὸ ἴδιο καὶ γιὰ ἕνα πολὺ μεγάλο μέρος τῆς Δυτικοευρωπαϊκῆς Τέχνης; Δὲν θὰ πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγῃ, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἦταν ἡ μεγάλη παραγγέλουσα οἰκονομικὴ καὶ ἐξουσιαστικὴ δύναμη. Ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς αἰσθητικῆς ἀρχῆς, ἐπιταγῆς γιὰ ταύτιση μορφῆς καὶ περιεχομένου πρὸς ἔκφραση θὰ μποροῦσε νὰ εἰπωθῇ, ὅτι ἡ Βυζαντινὴ Τέχνη ὑπηρέτησε-ἐξέφρασε καλύτε- ρα ἀπὸ τὴ Δυτικὴ τὸν Χριστιανισμό, καὶ ὅτι οἱ μορφὲς τῶν ἁγίων ταυτίζονται μὲ τὸ περιεχό- μενο τῆς θρησκείας. Ἡ Βυζαντινὴ Τέχνη, μὴ ρεαλιστικὴ καὶ μὴ κοσμική, ὅπως ἦταν ἡ Δυτική, μέσῳ σχηματοποιήσεων καὶ ἀναγωγῆς τῶν φυσικῶν σχημάτων σὲ γεωμετρικά, ἀφαιρέσεως τῆς ὀγκηρότητος τῶν μορφῶν, ἑνὸς συστήματος ἑρμηνείας τοῦ χώρου κ.ἄ. εἶναι μία τέχνη ἀφαιρετικὴ σὲ μεγάλο βαθμό. Ἀκόμη κάτι, ποὺ ἰδιαίτερα θὰ ἐνδιαφέρῃ τὸν κ. Καρμιράντζο ὡς ἀρχιτέκτονα, εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι σεβάστηκε τὴν ἀρχιτεκτονική, τὸν τοῖχο, δὲν δημιούρ- γησε τρῦπες διὰ τῶν τεχνασμάτων τῆς προοπτικῆς. Ἦταν δὲ τόση ἡ φροντίδα καὶ ἡ σκέψη νὰ διατηρηθῇ τὸ ἐπίπεδο τοῦ τοίχου, ὥστε ἔφθασε ὁ βυζαντινὸς καλλιτέχνης νὰ δημιουργήσῃ ἕνα σύστημα ἀντίστροφης προοπτικῆς μὲ σημεῖα φυγῆς, μὲ φεύγουσες ποὺ συγκλίνουν πρὸς τὸν θεατή. Τὸ ἐπίπεδο τοῦ τοίχου διασφαλίζεται μὲ τὸ ἐπίπεδο γκρὶ-μπλέ-μαῦρο ἢ πρωσσικὸ μπλὲ στὶς τοιχογραφίες ἢ μὲ τὸ χρυσὸ στὰ ψηφιδωτὰ καὶ στὶς φορητὲς εἰκόνες. Καὶ τὰ δύο, ἐνῷ παραμένουν καὶ σέβονται τὸ ἐπίπεδο τοῦ τοίχου, ταυτόχρονα μᾶς ὁδηγοῦν διὰ τῆς ὑπο- ‣