ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ Ἀπὸ τὴ Σκηνὴ Μαρτυρίου ἕως τὴν Θεοῦ Σοφία ἱ ἐν το λὲς τοῦ Για χβὲ πρὸς τὸν Μω υ σῆ ἦταν σα φεῖς· ἔπρε πε κα τὰ τὴν πε ρί ο δο τῆς πε ρι πλά νη σης τῶν Ἑ βραί ων στὴν ἔ ρη μο νὰ κα τα σκευά σῃ τὴ «Σκη νὴ τοῦ Μαρ τυ ρί ου» (ὅ που θὰ μαρ τυ ρεῖτο ἡ θέ λη σή του). Μὲ τὸ τέ λος τῆς πε ρι πλάνη σης δι α τά χθη κε μιὰ πιὸ μό νι μη κατα σκευ ή, ὁ να ὸς τοῦ Σο λο μῶν τα, «ὁ οἶ κος τοῦ Κυ ρί ου ἐν Ἱ ε ρου σα λήμ». Ἔκτο τε τό σο ἡ σκη νὴ ὅ σο καὶ ὁ να ὸς ἀπο τέ λε σαν τὰ πρό τυ πα, βά σει τῶν ὁποί ων κα τα σκευ ά ζον ται οἱ συ να γωγὲς καὶ οἱ χρι στι α νι κοὶ να οί, οἱ ὁ ποῖ οι οὐ δε μί α σχέ ση ἔ χουν μὲ τὴν Ἑλ λά δα, μὲ τὴν Ἑλ λη νι κὴ Πα ρά δο ση καὶ τὴν Ἑλ λη νι κὴ Ἀρ χι τε κτο νι κή, ἀλ λὰ ἀν τιθέ τως ἔ χουν ἄ με ση σχέ ση μὲ τὴν ἑ βραϊ κὴ βι βλι κὴ πα ρά δο ση.