ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ἑλληνοχριστιανικὴ Ἀεροπορία Στὰ «Αἴσιμα καὶ Ἀδήριτα» τοῦ Ἰανουαρίου στὸ σχόλιο μὲ τίτλο «Ὁ βυζαντινὸς στρατός μας» ἔρχομαι νὰ προσθέσω, ὅτι τὰ καταγγελλόμενα ἰσχύουν δυστυχῶς καὶ στὴν Πολεμικὴ Ἀεροπορία, ὅπως γνωρίζω ἐξ ἰδίας πείρας. Τὰ διάφορα ἔντυπα τοῦ Ὅπλου αὐτοῦ, ποὺ κυκλοφοροῦν, ἀποπνέουν τὴν ἀτμόσφαιρα Κατηχητικοῦ καὶ Ἀποστολικῆς Διακονίας. Σκόπιμα τελοῦνται μνημόσυνα γιὰ τοὺς πεσόντες καθαρὰ θρησκευτικά. Σὰν χειριστὴς πολεμικῆς Μοίρας ἀεροσκαφῶν ἄκρως ἐπικίνδυνων, ὅπου εὐδοκίμως ὑπηρέτησα, δὲν θυμᾶμαι ποτὲ νὰ περνοῦσε ἀπὸ τὸ μυαλό μου ἡ ψοφοδεὴς χριστιανικὴ σκέψη, ὅτι εἶχα βοηθὸ τὸν Θεό, γιατί, ἄν μοῦ συνέβαινε αὐτό, ἁπλῶς θὰ εἶχα σκοτωθῆ. Στὰ διάφορα ἀτυχήματα, ποὺ μοιραῖα σὰν ἀεροπόρος ἔχω ὑποστῆ, μέχρι τελευταία στιγμὴ ἄνευ οὐδεμιᾶς παρακλήσεως ἀγωνιζόμουν καὶ ἐπέζησα, ἀξιοποιῶντας καὶ τὸ τελευταῖο δευτερόλεπτο στὸν ἀγῶνα ἐπιβίωσης, ὅπως ἡ Φύση ὁρίζει στὰ πλάσματά της. Μὲ ὕπουλες ἀλλοιώσεις τὰ ἀπρόσκλητα κοράκια τῆς θρησκοληψίας αὐθαίρετα μαγαρίζουν λεβέντικες στιγμές, ποὺ τὶς πληρώσαμε μὲ αἷμα καὶ ἡρωισμό. Π.Γ. Φροϋδικὴ ἀγκύλωση Θρασύτατα καὶ στρατευμένα (γιατὶ τὸ Σύστημα τοὺς χρησιμοποιεῖ, γιὰ νὰ στηρίζεται) οἱ διάφοροι ψυχαναλυτὲς ἀγνοοῦν τὰ πάντα στὴν δογματικὴ παντοκρατορία τοῦ Σιωνισμοῦ. Ἐπισυνάπτουν στὴν «θεραπεία» ὅλες τὶς τεχνολογικὲς ἐπιτεύξεις σὲ μία μηχανιστικὴ θεώρηση τοῦ ἀνθρώπου, ὅπου καπηλεύονται ὅ,τι ὑπέροχο ἔχουν κλέψει ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα φέρνοντάς το στὰ δικά τους μέτρα, μὲ τὴν διαλεκτικὴ τῆς πίστης καὶ προτάσσουν τὴν Φροϋδικὴ θεωρία σὰν πανάκεια... Ἔτσι ὁ Φροϋδισμὸς μὲ μιὰ «θεραπεία» ἐπανεντάσσει στὸ Σύστημα αὐτοὺς ποὺ δὲν ἀντέχουν καὶ τοὺς ξαναφέρνει πάντα ἐκεῖ ποὺ ἄρχισαν. Τὰ ἴδια ἔκαναν ἄλλωστε ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ὁ Μαρξισμός. Π.Γ. Ἡ δύναμη τοῦ Ἀγνώστου Ὁ κ. Χριστόδουλος ἔσπευσε ἄρον ἄρον νὰ διακόψῃ τὴν δοκιμαστικὴ ἀνάγνωση τῶν ἀποστολικῶν καὶ εὐαγγελικῶν περικοπῶν στὴ Δημοτική, διότι «δὲν ἐπετεύχθη ὁ σκοπός», ποὺ γιὰ τὸν ἴδιο ἦταν «ἡ προσέλκυσις τῶν νέων». Οἱ μὲν νέοι δὲν συγκινήθηκαν, οἱ δὲ γέροι δυσφόρησαν, διότι τὰ ἱερὰ κείμενα ἔχασαν τὴν ἀρχαΐζουσα πρόζα τους, ἔγιναν κατανοήσιμα καὶ ἔτσι ἀπογυμνώθηκαν τῆς «σοφίας» τους. Φυσικὸ ἄλλωστε, ἀφοῦ στὴν καλύτερη τῶν περιπτώσεων (ἂς μὴν ἀναφερθοῦμε στὶς χειρότερες) αὐτὸ ποὺ κάνουν εἶναι νὰ «κομίζουν γλαῦκα εἰς Ἀθήνας». Μήπως ὅμως οἱ πιστοὶ –νέοι καὶ γέροι– δὲν ἀκοῦνε ὅσα θέλουν νὰ ἀκούσουν; Γι’ αὐτὸ τὰ ἱερὰ κείμενα πρέπει νὰ παραμένουν δυσνόητα καὶ πεπαλαιωμένα; Ὅσο πιὸ δυσνόητο εἶναι τὸ ἱερὸ κείμενο τόσο περισσότερο δέος προκαλεῖ, ἄρα τόσο σοφώ‣