Τὰ ἔ θι μα καὶ οἱ συμ βο λι σμοὶ τοῦ Πά σχα «Τὸ Πεσὰχ εἶ ναι μί α ἀ πὸ τὶς ἀρ χαι ό τε ρες καὶ με γα λύ τε ρες γι ορ τὲς τοῦ Ἑ βρα ϊ σμοῦ. Συμ πί πτει μὲ τὴν Ἄ νοι ξη, γι’ αὐ τὸ λέ γε ται καὶ Γι ορ τὴ τῆς Ἄνοι ξης. Εἶ ναι ἡ πρώ τη ἀ πὸ τὶς “τρεῖς γι ορ τὲς τοῦ προ σκυ νή μα τος”. Οἱ ἄλλες δύο εἶ ναι τὸ Σα βου ὼτ (Πεν τη κο στή) καὶ τὸ Σου κὼτ (Σκη νο πη γί α). Αὐ τὲς τὶς μέ ρες οἱ Ἑ βραῖ οι ἀ πὸ ὅ λα τὰ μέ ρη πή γαι ναν στὴν Ἱ ε ρου σα λήμ, γιὰ νὰ προ σκυ νή σουν στὸ να ὸ καὶ νὰ φέ ρουν τὰ πρῶ τα προ ϊ όν τα τῆς ΤΟ ΣΑΒΟΥΩΤ-ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ἱ ἑ ορ τὲς τοῦ χρι στι α νι κοῦ ἑ ορ το λο γί ου δὲν ἔ χουν καμ μί α σχέ ση μὲ τὸν Ἑλ λη νι κὸ Πο λι τι σμὸ καὶ τὶς ἑ ορ τὲς στὴν ἀρχαί α Ἑλ λά δα, ὅ πως ἰ σχυ ρί ζον ται χρι στια νοὶ ἀ πο λο γη τὲς στὴν προ σπά θειά τους νὰ δεί ξουν, ὅ τι ἡ με τά βα ση πρὸς τὸν Χρι στι α νι σμὸ ἔ γι νε δῆ θεν ὁ μα λὰ καὶ φυ σι ο λο γι κά. Ἀ πὸ τό τε ποὺ –διὰ ἐ κτε τα μέ νων δι ώ ξε ων καὶ στυ γνῆς βί ας– ἐ πι βλή θη κε ὁ Χρι στι α νι σμός, μὲ βά ση τὸν Ἰ ου δα ϊ σμὸ ἀ να πτύ χθη κε κι ὄ χι τὸν Ἑλ λη νι κὸ Πο λι τι σμό, ὁ ὁ ποῖ ος εἶ χε ἤ δη τε θῆ ὑ πὸ ἀ πη νῆ δι ωγ μό. Σὲ πα λαι ό τε ρα τεύ χη τοῦ «Δαυ λοῦ» ἐ ξε τά σθη καν ἡ ἑ βρα ϊ κὴ κα τα γω γὴ τῆς ἑ ορ τῆς τοῦ Πά σχα (Ἑ βρ. Πε σάχ, τ. 280) καὶ τῶν Χρι στου γέν νων (Ἑ βρ. Χα νουκά, τ. 288), κα θὼς καὶ τῆς βυ ζαν τι νῆς –λε γο μέ νης– μου σι κῆς (τ. 288). Οἱ μό νες ἑ ορ τὲς μὲ ἑλ λη νι κὴ προ έ λευ ση εἶ ναι τῆς Ἀ πο κριᾶς, γι’ αὐ τὸ κι ἔ χουν κυ νη γη θῆ ‣