Ποί η ση-Μου σι κήΧο ρός-Θέ α τρο: ἄ παρ τα κά στρα τῆς Ἀρ χαί ας Ψυ χῆς ὲ προ η γού με νο τεῦ χος («Δ», τ. 287) ἀ πο δεί ξαμε, ὅ τι ἡ Λα ϊ κή μας Τέχνη (Λ.Τ.) τοῦ Χώ ρου (Ἀρ χι τε κτο νι κή, Ζω γραφι κή, Γλυ πτι κή, Δι α κό σμη ση) δὲν εἶ ναι «βυ ζαν τι νή»,1 ἀλ λὰ πη γά ζει ἀ π’ εὐ θεί ας ἀ πὸ τὶς πλού σι ες πη γὲς τῆς ἀρ χαι ο ελ ληνι κῆς Τέ χνης. Ἂς ἐ ξε τά σου με τώ ρα τὴν τέ χνη τοῦ Χρό νου, δηλ. τὴν Ποί η ση, τὴ Μου σι κή, τὸ Χο ρό, τὸ Θέ α τρο. Ἡ ἑλ λη νι κὴ Λ.Τ. στη ρί ζε ται στὸ μύ θο ἀλλὰ καὶ στὴν κα θη με ρι νό τη τα, ἔ χει μέ τρον, ἀ με σό τη τα, ἁ πλό τη τα, τέ λος Λό γον (λο γική, ἀ να λο γί α, δι ά λο γο, συν·κί νη ση). Ἡ τέχνη τοῦ Χρόνου στὴν Ἑλ λά δα εἶ ναι ἑ νια ία.