ρὶν ἀ πο χω ρή σουν τὰ να ζι στι κὰ στρα τεύ μα τα κα το χῆς ἀ πὸ τὴν Δυ τι κὴ Μα κε δο νί α, συ νέ βη τὸ ἑ ξῆς: Κά πνι ζαν ἀ κό μη τὰ σπί τια τῆς πα λαι ᾶς ἀρ χον τι κῆς κω μο πό λε ως Βλά στης Κο ζά νης (ὄ νο μα ἐκ τοῦ ἀρ χαι ο ελ λη νι κοῦ ρή μα τος βλα στέ ω, ποὺ χρη σι μο ποι οῦσαν εὐ ρύ τα τα ὅ λοι οἱ φι λό σο φοι γιὰ θέ μα τα Ἰ α τρι κῆς καὶ Βοτα νι κῆς ἀλ λὰ καὶ ὡς ὀ νό μα τα, ὅ πως Βλά στη ἐ λέ γε το ἡ μη τέ ρα τοῦ Ἐ πι με νί δη [ἰ δὲ μέ γα λε ξι κὸ Ἀ ρι στεί δη Κων σταν τι νί δη, «Ἡ Οἰ κου με νι κὴ δι ά στα ση τῆς Ἑλ λη νι κῆς Γλώσ σας», σελ. 172, Θεσ/νί κη 2001]) ἀ πὸ τὸν ἐμ πρη σμὸ ὑ πὸ τῶν Γερ μα νῶν καὶ οἱ ἔν τρο μοι κά τοι κοί της εἶ χαν κα τα φύ γει στὰ γύ ρω δά ση τοῦ ὄ ρους Ἄ σκιον (χω ρὶς σκιά), στοὺς βό ρει ους πρό πο δες τοῦ ὁποίου κυ λᾷ ὁ ζω ογό νος πα ρα πό τα μος τοῦ Ἁ λι ά κμο να (ἅλς + ἄ κμων) Μύ ρι χος (ὀρ θὸ Μύ ρο χος: χέ ω μύ ρο) ἐντὸς ἀ λη θῶς ὀρ γι ώ δους βλά στη σης. Αὐ τὸς ὁ πο λύ υ δρος, πο λύρ ρυ τος καὶ πο λύρ ρο δος πα ρα πό τα μος πέ ραν τῆς πολ λαπλῆς πα ρο χῆς ὑ δρεύ σε ως καὶ ἀρ δεύ σε ως κι νοῦ σε κά πο τε δι’ εὐ φυ οῦς ἀ ξι ο ποι ή σε ως τῆς δυ νά με ώς του σὲ λευ κὸ ἄν θρα κα δώ δε κα ὑ δρό μυ λους, πρὶν δι έλ θῃ ἤ ρε μα ἀ πὸ τὴν κοι λά δα τῆς ἀρ χαί ας καὶ ἄ γνω στης ἀρ χαι ο μα κε δο νι κῆς πό λε ως Σι σα νου πό λε ως, με τέπει τα βυ ζαν τι νο χρι στι α νι κῆς μη τρο πό λε ως Σι σα νί ου (σή με ρα Σι α τί στης), ὅ που καὶ ὁ ση με ρι νὸς οἰ κι σμὸς Σι σα νί ου (ἐκ τοῦ κα τὰ Ἡ σύ χιον σί σα νον οἶ νον, ἐν ἀν τι δι α στο λῇ πρὸς τὸν ὕσ σω πον). Ἰ δού, λοι πόν: Ἕ νας ἐκ τῶν δώ δε κα ὑ δρό μυ λων, ποὺ προ α νέ φε ρα, στὸν Μύ ρι χοΜύ ρο χο το πι κὸ πο τα μό, ἦ ταν τοῦ παπ ποῦ μου, ὁ ὁ ποῖ ος κά τω ἀ πὸ συν θῆ κες τρό μου, κλαυθ μῶν καὶ ἀ λα λαγ μῶν, κα πνι ζόν των εἰ σέ τι τῶν ἐ ρει πί ων τῆς Βλά στης, κρυ φὰ καὶ κλε φτὰ ἔ θε τε σὲ λει τουρ γί α τὸν μύ λο, ἄ λε θε λί γο κα λαμ πό κι ποὺ εἶ χε κρυμ μέ νο, ἔ ψη νε στὸ τζά κι τοῦ μύ λου τὴν ζω ο σώ στρα τό τε μπομ πό τα, τὴν ἐ πά λει φε μὲ λί γο μέ λι ἀ πὸ τὸ με λισ σο κο μεῖ ο του, ποὺ φύ λα γε σὲ δο χεῖ α θαμ μέ να στὴ γῆ, καὶ μᾶς τὴν ἔ φερ νε στὶς πυ κνὲς λυ γα ρι ὲς καὶ ἰ τι ές, τὰ κέ δρα καὶ τὶς ὀ ξυ ές, ὅ που κρυ βό μα σταν, γιὰ νὰ μὴ μᾶς συλ λά βουν πε ρί πο λοι Γερ μα νῶν καὶ ἀρ γυ ρώ νη τοι σπι οῦ νοι τους.