ΠΟΙΑΣ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ; ί νὰ προ τι μή σῃ κα νείς; Τὰ πυ ρη νι κὰ τοῦ κ. Μποὺς ἢ τὰ πυ ρη νι κὰ τοῦ κ. Ἀχμαντινετζάντ; Τὸν Για χβὲ τῆς Ἀ με ρι κῆς ἢ τὸν Ἀλ λὰχ τοῦ Ἰράν; Τὸ δί λημ μα δὲν δι α φέ ρει σὲ τί πο τα ἀ πὸ ἐ κεῖ νο τοῦ 20οῦ αἰ ῶ να: Τί θὰ θέ λα τε, τὸν Κα πι τα λι σμὸ τῆς Δύ σης ἢ τὸν Μαρ ξι σμὸ τῆς Ἀ να τολῆς; Δὲν σᾶς ἀ ρέ σει ὁ ἕ νας; Θὰ πᾶ τε στὸν ἄλ λον. Ἀλ λὰ σ’ ὅ ποι ον νὰ πᾶ τε, δι κό μας θὰ εἶ ναι τὸ μαν τρί. Ἡ ἀρ χαί α ἰ ου δα ϊ κὴ ἀ να κά λυ ψη Θέ ση-Ἀν τί θε ση  Σύν θε ση σ’ ὅ λο της τὸ μεγα λεῖ ο ἀλ λὰ καὶ σ’ ὅ λη της τὴν πα ρα νο ϊ κὴ πα ρά κρου ση. Ἀ πὸ τὴν ἁ γί α τριά δα τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ μέ χρι τὸ τρι α δι κὸ σχῆ μα τῆς με τα φυ σι κῆς «δι α λε κτι κῆς» τοῦ Ἕγε λου καὶ τὸ ἴ διο (ἀλ λὰ ἀ νε στραμ μέ νο) «δι α λε κτι κό» σχῆ μα τοῦ Μὰρξ ἡ ἀνθρω πό τη τα αἰχ μα λω τί σθη κε σὲ μί α διανο η τι κὴ ὁ μη ρεί α, ποὺ φαί νε ται ὅ τι δὲν ἔχει τέ λος –ἤ, ἂν ὑ πάρ ξῃ τέ λος, αὐ τὸ θὰ εἶ ναι ἡ κα τα στρο φή της. Καὶ δὲν βρί σκεται ἕ νας νοῦς, νὰ ἀν τι λη φθῇ, ὅ τι τὸν δυ ϊ σμὸ Θέ ση-Ἀν τί θε ση δὲν ἀκο λου θεῖ ἀ ναγκα στι κὰ ἡ Σύν θε ση τῶν δύο, ἀλ λὰ ὑ πάρ χουν ἄ πει ρες ἄλ λες ἐ ξε λί ξεις, ἐν τε λῶς ἄ σχε τες καὶ ἀ νε ξάρ τη τες ἀπὸ τὰ ἀ σι α τι κὰ μα νι χα ϊ στι κὰ ἀ δι έ ξο δα, τό σες ποὺ ἡ ἀρ χαί α Ἑλ λη νι κὴ Δι α λε κτι κὴ (χω ρὶς εἰ σα γω γι κά) τὶς ὠ νό μα σε Ἄ-πει ρον. * * * λ λὰ ἂς μὴν φι λο σο φοῦ με, ὅ ταν ὁ Κό σμος μας, ἀ γό με νος καὶ φε ρό μενος ἀ πὸ ἡ μι πα ρά φρο νες θε ο κρά τες-πιστοὺς τοῦ «Κυ ρί ου τῶν Δυ νάμε ων», ἔφτα σε ἴ σως στὸ χεῖ λος τοῦ κρη μνοῦ: Δὲν πρό κει ται στὸν αἰ ῶνα τὸν ἅ παν τα νὰ ὑ πάρ ξῃ καμ μιὰ θε ο κρα τι κῆς ἐμπ νεύ σε ως «Παγ κοσμιο-ποί η ση» ἢ «Πλα νη ταρ χί α», για τὶ ἡ βά ση της θὰ εἶ ναι με τα φυ σι κή, χτι σμένη μὲ τὴν φαν τα σί ω ση τοῦ Ὑ περ πέ ραν, τοῦ Τί πο τα, τοῦ Μη δε νός. Ὁ «Κύ ριος τῶν Δυ νά με ων», τῆς Ἐξ-ου σί ας, εἶ ναι ἐ κτὸς οὐ σί ας, ἐ κτὸς πραγ μα τι κό τη τας, ἐκτὸς Φύ σε ως. Εἶ ναι ὁ φαῦ λος κύ κλος, ποὺ ὅ ποι ος μπῇ σ’ αὐ τόν, δὲν βγαί νει ποτέ. Ὅ σους «Ἄ ξο νες τοῦ Κα κοῦ» κι ἂν συν τρί ψῃ ὁ κ. Μπούς, τό σους θὰ συ ναντᾷ μπρο στά του ἐ π’ ἄ πει ρον. Κι ὅ σους «Ἐ χθροὺς τοῦ Ἀλ λάχ» καὶ ἂν κα τα στρέψῃ τὸ Ἰσ λάμ, τό σους θὰ βρί σκῃ ἀ πέ ναν τί του ἐ σα εί. Ἡ σχι ζο φρέ νεια Κα λό-Κα κὸ (μὲ ὅ ποι ο πρό σω πο κι ἂν πα ρου σι ά ζων ται ἑ κάστο τε τὰ δύο αὐ τὰ με τα φυ σι κὰ μορ μο λύ κεια), ὁ κα κὸς αὐ τὸς δαί μο νας τοῦ ἀνθρώ πι νου μυα λοῦ, ἔ πλη ξε τὸν ἄν θρω πο ἀ πὸ τό τε ποὺ τὸ εἶ δος μας ἄρ χι σε νὰ μιλά ῃ. Πιὸ συγ κε κρι μέ να: τὸ κα λὸ Ἰσ ρα ήλ, ποὺ μπο ρεῖ νὰ ἔ χῃ πυ ρη νι κὰ καὶ τὸ κακὸ Ἰράν, ποὺ δὲν πρέ πει νὰ ἔ χῃ, ἀ πο τε λοῦν τὴν πιὸ ἀ πο τε λε σμα τι κὴ «λο γι κή», συνέ πεια τῆς ὁποίας θὰ εἶναι νὰ με τα τρα πῇ ὁ λό κλη ρη ἡ Ὑ φή λιος σὲ μί α τε ράστια πυ ρη νι κὴ βόμ βα: Δὲν μπο ρεῖ κά ποι ος, ποὺ αἰ σθά νε ται ἕ να πι στό λι ἀ κουμ πι-