ΠΟΙΑΣ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ; ί νὰ προτιμήσῃ κανείς; Τὰ πυρηνικὰ τοῦ κ. Μποὺς ἢ τὰ πυρηνικὰ τοῦ κ. Ἀχμαντινετζάντ; Τὸν Γιαχβὲ τῆς Ἀμερικῆς ἢ τὸν Ἀλλὰχ τοῦ Ἰράν; Τὸ δίλημμα δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἀπὸ ἐκεῖνο τοῦ 20οῦ αἰῶνα: Τί θὰ θέλατε, τὸν Καπιταλισμὸ τῆς Δύσης ἢ τὸν Μαρξισμὸ τῆς Ἀνατο- λῆς; Δὲν σᾶς ἀρέσει ὁ ἕνας; Θὰ πᾶτε στὸν ἄλλον. Ἀλλὰ σ’ ὅποιον νὰ πᾶτε, δικό μας θὰ εἶναι τὸ μαντρί. Ἡ ἀρχαία ἰουδαϊκὴ ἀνακάλυψη Θέση-Ἀντίθεση  Σύνθεση σ’ ὅλο της τὸ με- γαλεῖο ἀλλὰ καὶ σ’ ὅλη της τὴν παρανοϊκὴ παράκρουση. Ἀπὸ τὴν ἁγία τριάδα τοῦ Χριστιανισμοῦ μέχρι τὸ τριαδικὸ σχῆμα τῆς μεταφυσικῆς «διαλεκτικῆς» τοῦ Ἕγελου καὶ τὸ ἴδιο (ἀλλὰ ἀνεστραμμένο) «διαλεκτικό» σχῆμα τοῦ Μὰρξ ἡ ἀν- θρωπότητα αἰχμαλωτίσθηκε σὲ μία διανοητικὴ ὁμηρεία, ποὺ φαίνεται ὅτι δὲν ἔ- χει τέλος –ἤ, ἂν ὑπάρξῃ τέλος, αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ καταστροφή της. Καὶ δὲν βρίσκε- ται ἕνας νοῦς, νὰ ἀντιληφθῇ, ὅτι τὸν δυϊσμὸ Θέση-Ἀντίθεση δὲν ἀκολουθεῖ ἀναγ- καστικὰ ἡ Σύνθεση τῶν δύο, ἀλλὰ ὑπάρχουν ἄπειρες ἄλλες ἐξελίξεις, ἐντελῶς ἄσχετες καὶ ἀνεξάρτητες ἀπὸ τὰ ἀσιατικὰ μανιχαϊστικὰ ἀδιέξοδα, τόσες ποὺ ἡ ἀρχαία Ἑλληνικὴ Διαλεκτικὴ (χωρὶς εἰσαγωγικά) τὶς ὠνόμασε Ἄ-πειρον. * * * λλὰ ἂς μὴν φιλοσοφοῦμε, ὅταν ὁ Κόσμος μας, ἀγόμενος καὶ φερόμε- νος ἀπὸ ἡμιπαράφρονες θεοκράτες-πιστοὺς τοῦ «Κυρίου τῶν Δυνά- μεων», ἔφτασε ἴσως στὸ χεῖλος τοῦ κρημνοῦ: Δὲν πρόκειται στὸν αἰῶ- να τὸν ἅπαντα νὰ ὑπάρξῃ καμμιὰ θεοκρατικῆς ἐμπνεύσεως «Παγκο- σμιο-ποίηση» ἢ «Πλανηταρχία», γιατὶ ἡ βάση της θὰ εἶναι μεταφυσική, χτισμέ- νη μὲ τὴν φαντασίωση τοῦ Ὑπερπέραν, τοῦ Τίποτα, τοῦ Μηδενός. Ὁ «Κύριος τῶν Δυνάμεων», τῆς Ἐξ-ουσίας, εἶναι ἐκτὸς οὐσίας, ἐκτὸς πραγματικότητας, ἐ- κτὸς Φύσεως. Εἶναι ὁ φαῦλος κύκλος, ποὺ ὅποιος μπῇ σ’ αὐτόν, δὲν βγαίνει πο- τέ. Ὅσους «Ἄξονες τοῦ Κακοῦ» κι ἂν συντρίψῃ ὁ κ. Μπούς, τόσους θὰ συναν- τᾷ μπροστά του ἐπ’ ἄπειρον. Κι ὅσους «Ἐχθροὺς τοῦ Ἀλλάχ» καὶ ἂν καταστρέ- ψῃ τὸ Ἰσλάμ, τόσους θὰ βρίσκῃ ἀπέναντί του ἐσαεί. Ἡ σχιζοφρένεια Καλό-Κακὸ (μὲ ὅποιο πρόσωπο κι ἂν παρουσιάζωνται ἑκά- στοτε τὰ δύο αὐτὰ μεταφυσικὰ μορμολύκεια), ὁ κακὸς αὐτὸς δαίμονας τοῦ ἀν- θρώπινου μυαλοῦ, ἔπληξε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τότε ποὺ τὸ εἶδος μας ἄρχισε νὰ μι- λάῃ. Πιὸ συγκεκριμένα: τὸ καλὸ Ἰσραήλ, ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχῃ πυρηνικὰ καὶ τὸ κα- κὸ Ἰράν, ποὺ δὲν πρέπει νὰ ἔχῃ, ἀποτελοῦν τὴν πιὸ ἀποτελεσματικὴ «λογική», συνέπεια τῆς ὁποίας θὰ εἶναι νὰ μετατραπῇ ὁλόκληρη ἡ Ὑφήλιος σὲ μία τερά- στια πυρηνικὴ βόμβα: Δὲν μπορεῖ κάποιος, ποὺ αἰσθάνεται ἕνα πιστόλι ἀκουμπι-