ΔΑΥΛΟΣ/292, Ἰούνιος 2006 19857 τραγουδιστῆ κ. Κοινούση εἶναι περισσότερο ἐπίκαιρο ἀπὸ ποτέ. Θέμα τῆς ἐκπομπῆς «Τὰ Θαύματα». Καλεσμένοι ὁμιλητὲς ὁ παπᾶ-Τσάκαλος, ὁ κ. Κοινούσης, μιὰ νεαρὴ δημοσιογράφος, ὑπεύθυνη τοῦ σχετικοῦ μὲ τὴ Μονὴ Ἀγάθωνος ρεπορτάζ, καὶ ὁ ἔγκριτος ἐρευνητὴς Μιχάλης Καλόπουλος. Πρῶτοι τὸ λόγο πῆραν οἱ «ἐθνοσωτῆρες» μὲ τὸ ράσο, τὴν κιθάρα καὶ τὸ μικρόφωνο. Ἀκολούθησε ὁ «ἄπιστος» κ. Καλόπουλος, ποὺ προσπάθησε νὰ ἐξηγήσῃ μὲ ἁπλὸ τρόπο τὶς συνθῆκες, ὑπὸ τὶς ὁποῖες μπορεῖ νὰ συμβῇ ἡ ἀκούσια μουμιοποίηση ἑνὸς νεκροῦ. Φυσικὰ οἱ ἐπιστημονικὰ τεκμηριωμένες ἀπόψεις ἀπὸ τὸ ἕνα αὐτὶ τῶν παρευρισκομένων μπῆκαν κι ἀπὸ τὸ ἄλλο βγῆκαν. Καὶ ἡ συμπαθὴς –πλὴν ἀπαράδεκτη– παρουσιάστρια τῆς ἐκπομπῆς καὶ ὑπάλληλος τῆς κρατικῆς τηλεόρασης κ. Ἄννα Δρούζα ὄχι μόνο δὲν ὑπερασπίστηκε τὸ δικαίωμα τοῦ καλεσμένου της στὸν ἀντίλογο, ἀλλὰ σιγοντάριζε τὸν «ἱερὸ θυμό» τοῦ παπᾶ-Τσάκαλου καὶ τοῦ κ. Κοινούση ποὺ δὲν ἄφηναν τὸν κ. Καλόπουλο νὰ μιλήσῃ. Ἐνδεχομένως ἡ κ. Δρούζα ἀφουγκράστηκε τὴν ἀγωνία τῆς πλειοψηφίας τοῦ «ζωντανοῦ» κοινοῦ τῆς ἐκπομπῆς, ποὺ ἤθελε νὰ μιλήσῃ γιὰ ἀναμφισβήτητα «θαύματα»: τὶς ἐμφανίσεις ἁγίων στὸν ὕπνο μιᾶς κυρίας, ἕνα ἀναλλοίωτο τεμάχιο «ἱεροῦ ἄρτου»-φρυγανιᾶς ἀπὸ ἕνα μοναστήρι κ.ο.κ. Καὶ ὅταν ὁ κ. Καλόπουλος ἀναφέρθηκε στὴ νέα ἐπιστήμη τῆς «Νευροθεολογίας» (βλ. τὸ σχετικὸ ἄρθρο στὸ «Δ», Ἰουλ.-Αὔγ. 2005, ἀρ. τ. 282), τὴν ἀποστομωτικὴ ἀπάντηση ἔδωσε καὶ πάλι ὁ ἱεροεξεταστὴς Κοινούσης, δείχνοντας τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ στὴν ἐγκάρσια τομὴ μιᾶς τομάτας... Τελικὰ ἔχει δίκιο: Ἡ λογικὴ τοῦ μέλλοντος εἶναι ἡ τρέλλα… Μὲ τιμὴ Πέτρος Βραχιώτης Θεατρολόγος Θλίψη γιὰ τὸ μορφωτικό μας ἐπίπεδο Ἀξιότιμε κύριε Λάμπρου, Μὲ ἀφορμὴ τὸν «σάλο» ποὺ ἔχει ξεσπάσει μὲ τὸν πρὸ 15ετίας ἀποθανόντα μοναχὸ Βησσαρίωνα καὶ τὸ λείψανό του, ἔχω νὰ παρατηρήσω, ὅτι οἱ μόνες λέξεις ποὺ μποροῦν νὰ περιγράψουν τὰ συναισθήματά μου εἶναι ἀηδία καὶ θλίψη. Ἀηδία γιὰ τὸν πρωτοφανῆ καννιβαλισμὸ τῶν μέσων μαζικῆς ἀποχαύνωσης, ποὺ ἐπὶ τόσο καιρὸ μᾶς προβάλλουν μὲ ἀπύθμενη θανατολαγνεία ἕνα θλιβερὸ κουφάρι καὶ ἐπιμένουν νὰ μᾶς πείσουν, ὅτι πρόκειται γιὰ τὸ ἄφθαρτο λείψανο ἑνὸς ἁγίου! Θλίψη γιὰ τὸ μορφωτικὸ ἐπίπεδο τόσων συμπολιτῶν μας, ποὺ σπεύδουν νὰ στριμωχθοῦν σὲ οὐρές, γιὰ νά... θαυμάσουν (!) καὶ νὰ προσκυνήσουν (!!) τὸν νεκρὸ (οἱ ἴδιοι φυσικά, ἐὰν χρειαστῇ νὰ περιμένουν στὴν οὐρὰ σὲ κάποιο ἰατρεῖο τοῦ ΙΚΑ, χαλοῦν τὸν κόσμο γιὰ νης κοινωνίας. Συζητεῖται ἔντονα ἡ ἀλλαγὴ μερικῶν πληροφοριῶν ποὺ ὑπάρχουν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, μὲ τὴν ἀπάλειψη κάποιων στοιχείων ποὺ δείχνουν ἐμπάθεια καὶ μίσος πρὸς τὸ σύνολο τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ προσωπικότης τοῦ Ἀβραὰμ ἔχει ἀρχίσει νὰ προβληματίζῃ τὴν κλειστὴ κοινωνία τῶν Ἑβραιοπαίδων, ποὺ σπουδάζουν καὶ μελετοῦν τὴν σύγχρονη βιβλιογραφία γύρω ἀπὸ τὴν προσωπικότητα τοῦ Ἀβραάμ, ποὺ ἄφησε μὲ τὴν μεγάλη συνεργό του, τὴν γυναῖκα του Σάρα, τὴν φιλενάδα του Ἄγαρ μὲ τὸ ἐξώγαμο παιδί της, τὸν Ἰσμαήλ, δύο θύματα τῆς φαμίλιας τοῦ πατριάρχη μὲ ἕνα παγούρι νερὸ στὰ χέρια, οὔτε κἄν δύο παγούρια γιὰ δύο ἀνθρώπους, ὁδηγῶντας τους ἔντεχνα στὴν ἔρημο, νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὴν λειψυδρία καὶ τὴν ἀσιτία. Ὅταν συζητῶ τὸ θέμα μὲ τὰ παιδιὰ τῶν Ἑβραίων, ποὺ μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ συμβαίνει νὰ γνωρίζω ἀρκετὰ καλά, μοῦ ἀποκαλύπτουν τοὺς προβληματισμούς των γύρω ἀπὸ τὸ ἐπίμαχο θέμα. Μὲ ποιό δικαίωμα λοιπὸν οἱ δικοί μας ἱερεῖς μᾶς ἀπαγορεύουν νὰ συζητᾶμε γιὰ τὸ θέμα καὶ μᾶς παντρεύουν μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τῆς Σάρας; ‣