ΔΑΥΛΟΣ/292, Ἰούνιος 2006 19857 τραγουδιστῆ κ. Κοινούση εἶναι περισσότερο ἐπίκαιρο ἀπὸ ποτέ. Θέμα τῆς ἐκπομπῆς «Τὰ Θαύματα». Καλεσμένοι ὁμιλητὲς ὁ παπᾶ-Τσά- καλος, ὁ κ. Κοινούσης, μιὰ νεαρὴ δημοσιογρά- φος, ὑπεύθυνη τοῦ σχετικοῦ μὲ τὴ Μονὴ Ἀγά- θωνος ρεπορτάζ, καὶ ὁ ἔγκριτος ἐρευνητὴς Μι- χάλης Καλόπουλος. Πρῶτοι τὸ λόγο πῆραν οἱ «ἐθνοσωτῆρες» μὲ τὸ ράσο, τὴν κιθάρα καὶ τὸ μικρόφωνο. Ἀκολούθησε ὁ «ἄπιστος» κ. Κα- λόπουλος, ποὺ προσπάθησε νὰ ἐξηγήσῃ μὲ ἁ- πλὸ τρόπο τὶς συνθῆκες, ὑπὸ τὶς ὁποῖες μπο- ρεῖ νὰ συμβῇ ἡ ἀκούσια μουμιοποίηση ἑνὸς νεκροῦ. Φυσικὰ οἱ ἐπιστημονικὰ τεκμηριωμέ- νες ἀπόψεις ἀπὸ τὸ ἕνα αὐτὶ τῶν παρευρισκο- μένων μπῆκαν κι ἀπὸ τὸ ἄλλο βγῆκαν. Καὶ ἡ συμπαθὴς –πλὴν ἀπαράδεκτη– παρουσιά- στρια τῆς ἐκπομπῆς καὶ ὑπάλληλος τῆς κρα- τικῆς τηλεόρασης κ. Ἄννα Δρούζα ὄχι μόνο δὲν ὑπερασπίστηκε τὸ δικαίωμα τοῦ καλεσμέ- νου της στὸν ἀντίλογο, ἀλλὰ σιγοντάριζε τὸν «ἱερὸ θυμό» τοῦ παπᾶ-Τσάκαλου καὶ τοῦ κ. Κοινούση ποὺ δὲν ἄφηναν τὸν κ. Καλόπουλο νὰ μιλήσῃ. Ἐνδεχομένως ἡ κ. Δρούζα ἀφουγ- κράστηκε τὴν ἀγωνία τῆς πλειοψηφίας τοῦ «ζωντανοῦ» κοινοῦ τῆς ἐκπομπῆς, ποὺ ἤθελε νὰ μιλήσῃ γιὰ ἀναμφισβήτητα «θαύματα»: τὶς ἐμφανίσεις ἁγίων στὸν ὕπνο μιᾶς κυρίας, ἕνα ἀναλλοίωτο τεμάχιο «ἱεροῦ ἄρτου»-φρυ- γανιᾶς ἀπὸ ἕνα μοναστήρι κ.ο.κ. Καὶ ὅταν ὁ κ. Καλόπουλος ἀναφέρθηκε στὴ νέα ἐπιστήμη τῆς «Νευροθεολογίας» (βλ. τὸ σχετικὸ ἄρθρο στὸ «Δ», Ἰουλ.-Αὔγ. 2005, ἀρ. τ. 282), τὴν ἀπο- στομωτικὴ ἀπάντηση ἔδωσε καὶ πάλι ὁ ἱερο- εξεταστὴς Κοινούσης, δείχνοντας τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ στὴν ἐγκάρσια τομὴ μιᾶς τομά- τας... Τελικὰ ἔχει δίκιο: Ἡ λογικὴ τοῦ μέλλον- τος εἶναι ἡ τρέλλα… Μὲ τιμὴ Πέτρος Βραχιώτης Θεατρολόγος Θλίψη γιὰ τὸ μορφωτικό μας ἐπίπεδο Ἀξιότιμε κύριε Λάμπρου, Μὲ ἀφορμὴ τὸν «σάλο» ποὺ ἔχει ξεσπάσει μὲ τὸν πρὸ 15ετίας ἀποθανόντα μοναχὸ Βησ- σαρίωνα καὶ τὸ λείψανό του, ἔχω νὰ παρα- τηρήσω, ὅτι οἱ μόνες λέξεις ποὺ μποροῦν νὰ περιγράψουν τὰ συναισθήματά μου εἶναι ἀ- ηδία καὶ θλίψη. Ἀηδία γιὰ τὸν πρωτοφανῆ καννιβαλισμὸ τῶν μέσων μαζικῆς ἀποχαύνω- σης, ποὺ ἐπὶ τόσο καιρὸ μᾶς προβάλλουν μὲ ἀπύθμενη θανατολαγνεία ἕνα θλιβερὸ κου- φάρι καὶ ἐπιμένουν νὰ μᾶς πείσουν, ὅτι πρό- κειται γιὰ τὸ ἄφθαρτο λείψανο ἑνὸς ἁγίου! Θλίψη γιὰ τὸ μορφωτικὸ ἐπίπεδο τόσων συμ- πολιτῶν μας, ποὺ σπεύδουν νὰ στριμωχθοῦν σὲ οὐρές, γιὰ νά... θαυμάσουν (!) καὶ νὰ προ- σκυνήσουν (!!) τὸν νεκρὸ (οἱ ἴδιοι φυσικά, ἐ- ὰν χρειαστῇ νὰ περιμένουν στὴν οὐρὰ σὲ κά- ποιο ἰατρεῖο τοῦ ΙΚΑ, χαλοῦν τὸν κόσμο γιὰ νης κοινωνίας. Συζητεῖται ἔντονα ἡ ἀλλαγὴ μερικῶν πληροφοριῶν ποὺ ὑπάρχουν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, μὲ τὴν ἀπάλειψη κάποιων στοιχείων ποὺ δείχνουν ἐμπάθεια καὶ μί- σος πρὸς τὸ σύνολο τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ προσωπικότης τοῦ Ἀβραὰμ ἔχει ἀρχίσει νὰ προβληματίζῃ τὴν κλειστὴ κοινωνία τῶν Ἑβραιοπαίδων, ποὺ σπουδάζουν καὶ με- λετοῦν τὴν σύγχρονη βιβλιογραφία γύρω ἀπὸ τὴν προσωπικότητα τοῦ Ἀβραάμ, ποὺ ἄφησε μὲ τὴν μεγάλη συνεργό του, τὴν γυναῖκα του Σάρα, τὴν φιλενάδα του Ἄγαρ μὲ τὸ ἐξώγαμο παιδί της, τὸν Ἰσμαήλ, δύο θύματα τῆς φαμίλιας τοῦ πατριάρχη μὲ ἕνα παγούρι νερὸ στὰ χέρια, οὔτε κἄν δύο παγούρια γιὰ δύο ἀνθρώπους, ὁδηγῶντας τους ἔντεχνα στὴν ἔρημο, νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὴν λειψυδρία καὶ τὴν ἀσιτία. Ὅταν συζητῶ τὸ θέμα μὲ τὰ παιδιὰ τῶν Ἑβραίων, ποὺ μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ συμβαίνει νὰ γνωρίζω ἀρκετὰ καλά, μοῦ ἀποκαλύπτουν τοὺς προβληματισμούς των γύρω ἀπὸ τὸ ἐπίμαχο θέμα. Μὲ ποιό δικαίωμα λοιπὸν οἱ δικοί μας ἱερεῖς μᾶς ἀπαγορεύουν νὰ συζητᾶμε γιὰ τὸ θέμα καὶ μᾶς παντρεύουν μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τῆς Σάρας; ‣