19858 ΔΑΥΛΟΣ/292, Ἰούνιος 2006 τὴν ταλαιπωρία ποὺ ὑφίστανται). Ἡ ὅλη ἱστορία ὅμως εἶναι πολὺ διδακτική, διότι μᾶς παρουσιάζει ἀνάγλυφα τὸν τρόπο τῆς ἁγιοποίησης τῶν ἑκατοντάδων χριστιανῶν «μαρτύρων» καὶ «ἁγίων». Ἤδη διάβαζα σὲ μεγάλη ἐφημερίδα ὡρισμένα ‘θαυμαστά’ γεγονότα ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ μοναχοῦ, ὅπως γιὰ παράδειγμα ὅτι περιώδευε βοηθῶντας τοὺς φτωχοὺς καὶ τοὺς ἀδύναμους, ἀλλὰ εἶχε καὶ κάποια θεία φώτιση, ἀφοῦ σὲ κάποιους ποὺ τὸν ἐπισκέπτονταν ἔλεγε «εἶσαι ὁ τάδε, μένεις ἐκεῖ κ.λπ.», χωρὶς νὰ τοὺς ἔχῃ ξαναδεῖ ποτέ! (Τί θὰ διαβάσω ἀκόμη ὁ ἄνθρωπος!) Ὅλα βέβαια τὰ θαυμαστὰ αὐτὰ ἔγιναν γνωστὰ τώρα μετὰ τὴν ἐκταφή του, γιατὶ δὲν θυμᾶμαι νὰ εἶχα ἀκούσει παλιότερα κάτι γιὰ τὸν Βησσαρίωνα, μολονότι εἶχα ἐπισκεφθῆ τὴ Μονὴ Ἀγάθωνος. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι πολὺ σύντομα θὰ διαβάσουμε στὸν Συναξαριστὴ τὸν βίο τοῦ Ὁσίου Βησσαρίωνος τοῦ Μοναχοῦ, διανθισμένο φυσικὰ μὲ τὶς ἀπαραίτητες, εὐφάνταστες διη- γήσεις, ὅπως, ὅτι μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ κατατρόπωσε μία ἀγέλη λεόντων, πού, ὡς γνωστόν, ἀφθονοῦν στὴν περιοχὴ τῆς Φθιώτιδος, ἢ ὅτι βρῆκε μαρτυρικὸ θάνατο ἀπὸ κάποιον φανατικὸ ἰσλαμιστὴ Λαμιώτη, ἐπειδὴ ἀρνήθηκε νὰ ἀλλαξοπιστήσῃ, καὶ ποιός ξέρει τί ἄλλο ἐντυπωσιακό. Ἄλλωστε ἡ Ἐκκλησία ἀφενὸς μὲν γνωρίζει ἄριστα τὴ λειτουργία τῆς βιομηχανίας τῆς ἁγιοποίησης (καὶ τὸ ἔχει ἀποδείξει ἀνὰ τοὺς αἰῶνες), ἀφετέρου δὲ ἡ εἰδωλολατρικὴ νοοτροπία της καὶ ἡ πτωματολατρικὴ ἐμμονή της εἶναι ἀνίατες. Δύσμοιρε Βησσαρίωνα, βλέπω τὰ τεμαχισμένα μέλη τοῦ σεσηπότος κορμιοῦ σου νὰ περιφέρωνται ἀνὰ τὴν ἐπικράτεια πρὸς τέρψιν τῶν εὐσεβῶν πιστῶν καὶ –φυσικά– πάντοτε μὲ τὸ ἀζημίωτο γιὰ τὴν Ἁγία Ἐκκλησία σου... Μὲ τιμή, Βασίλειος Κυρίτσης Αἰγάλεω «Χαῖρε, ἡ τοὺς Ἕλληνας ἀποδείξασα ἰχθύας...» Κύριε διευθυντά, Σύμφωνα μὲ τὶς ἐγκεκριμένες ἀπὸ τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία ἐκδόσεις τοῦ «Συνέκδημου» καὶ «εἰς ἀνάμνησιν» τοῦ γεγονότος τῆς σωτηρίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τὴν «Ὑπέρμαχο Στρατηγό», ὅταν Πέρσες καὶ Ἄβαροι τὴν πολιορκοῦσαν τὸ 626 μ.Χ., συνετέθη ὕμνος (Ἀκάθιστος) ἐπαναλαμβανόμενος κάθε χρόνο (Χαιρετισμοί, τὶς Παρασκευές). Ἅμα ὅμως καλοκοιτάξῃ κανεὶς τοὺς χαιρετισμοὺς αὐτούς, θὰ διαπιστώσῃ, ὅτι σχεδὸν καθόλου δὲν ἀπασχολοῦν τοὺς συντάκτες τους οἱ Πέρσες καὶ οἱ Ἄβαροι, ἀλλὰ προκύπτει φανερὰ τὸ ἔκδηλο μίσος κατὰ τῶν Ἑλ- Μὲ ὅλο τὸ σεβασμὸ ποὺ τρέφω στὸν ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων θρησκευόμενο ἑλληνικὸ λαὸ κάνω μία ρητορικὴ ἐρώτηση στοὺς ὑπεύθυνους τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, μαζὶ καὶ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Τί περιμένετε, κύριοι, καὶ δὲν συγκαλεῖτε μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, νὰ ξεκαθαρισθοῦν ὡρισμένα θέματα, ποὺ ἀφοροῦν ὄχι μόνον σ’ ἐσᾶς, ποὺ πολλοὶ ἀπὸ ἐσᾶς τὰ συζητᾶτε κρυφίως μαζί μας, φοβούμενοι νὰ τὰ πῆτε ἔξω ἀπὸ τὰ δόντια, ὅπως λέει ὁ λαός, στὶς συνόδους σας; Μήπως περιμένετε νὰ ἔλθῃ ὁ Μεσσίας τῶν Ἑβραίων καὶ μετὰ νὰ μᾶς πληροφορήσετε γιὰ ἀλλαγὲς ἐκ βάθρων; Κύριοι, ἐσεῖς ποὺ ἡγεῖσθε τῆς Ἐκκλησίας, μὴν ἀφήνετε τὸ χρόνο νὰ χωρίζῃ τοὺς Ἕλληνες σὲ διάφορες ὁμάδες θρησκευτικὲς ἀπὸ ἀντίδραση ἴσως στὴν ἔλλειψη καλῆς πληροφόρησης. Πῆτε μας τὴν ἀλήθεια γιὰ «ἱερά» ὀνόματα καὶ «ἱερές» πράξεις των, ποὺ ἔχετε προσκυνήσει ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἀδικαιολόγητα. Οἱ Ἑβραῖοι δὲν μᾶς φταῖνε σὲ τίποτε. Εὐχαριστῶ ποὺ μὲ διαβάσατε Σεβαστὴ Μπούρα- Μπούτου Νέα Ὑόρκη