ΔΑΥΛΟΣ/292, Ἰούνιος 2006 19859 λή νων καὶ φυ σι κὰ κα τὰ τῶν Ἀ θη ναί ων, ἐ ναντί ον τῶν ὁ ποί ων χύ νουν δη λη τή ριο καὶ ὄ χι δά κρυ α. Δι α βά ζου με: «Χαῖ ρε, τῆς βαρ βά ρου λυ τρου μέ νη θρη σκεί ας, Χαῖ ρε, τῆς ἀ πά της τὴν πλά νην πα τή σα σα. Ρή το ρας πο λυ φθόγ γους ὡς ἰ χθύ ας ἀ φώ νους ὁρῶ μεν ἐ πί σοι, Θε ο τό κε. Χαῖ ρε, φι λο σό φους ἀ σό φους δει κνύ ου σα Χαῖ ρε, τε χνο λό γους ἀ λό γους ἐ λέγ χου σα Χαῖ ρε, ὅ τι ἐ μω ράν θη σαν οἱ δει νοὶ συ ζη τη ταὶ Χαῖ ρε, ὅ τι ἐ μα ράν θη σαν οἱ τῶν μύ θων ποι η ταί. Χαῖ ρε, τῶν Ἀ θη ναί ων τὰς πλο κὰς δι α σπῶ σα Χαῖ ρε, ἡ τῶν Ἑλ λή νων τὰ ἀ πύ λω τα στό μα τα ὡς ἀ φώ νους ἀ πο δεί ξα σα ἰ χθύ ας. (Δο ξα στι κὸ στὴν Ἁγ. Πα ρα σκευ ή.) Ἀ μέ σως πα ρα κά τω οἱ ὑ βρι στὲς τῶν Ἀ θη ναίων καὶ τῶν Ἑλ λή νων γε νι κώ τε ρα ἁρ πά ζουν ὡς μό νι μη ἐ πῳ δὸ ὅ λων τῶν χαι ρε τι σμῶν τὸ «Χαῖ ρε νύμ φη ἀ νύμ φευ τε» ἀ πὸ τὴν τρα γῳδί α «Ἑ κά βη», στί χος 612 (νύμ φη ἄ νυμ φε). Χωρὶς ντρο πή! Χαί ρε τε Μ.Β. Δι κη γό ρος, τ. βου λευ τὴς Ἀ θή να Ἡ «μη χα νουρ γί α» τοῦ «Ἁ γί ου Φω τός» Κύριε Δι ευ θυν τά, Τὸ ἐ πι συ να πτό με νο κεί με νο βρί σκε ται στὸ βι βλί ο τοῦ Γρ. Καμ πού ρο γλου «Μνη μεῖ α τῆς Ἱ στο ρί ας τῶν Ἀ θη νῶν», στὸ ὁ ποῖ ο ὁ ἐξ Ἀ θηνῶν πα τριά ρχης Ἱ ε ρο σο λύ μων Ἐ φραὶμ παρα δέ χε ται καὶ κα ταγ γέλ λει, πὼς τὸ ὀ νο μα- ζό με νο «Ἅ γιο Φῶς» δη μι ουρ γεῖ ται ἀ πὸ τοὺς ἀν θρώ πους καὶ μάλιστα ἀποκαλύπτει, ὅτι, ἐπει δὴ αὐ τὸς δὲν ἀ ρε σκό ταν σὲ τέ τοι ες «μηχα νουρ γί ες», τὸν κα θαί ρε σαν. Με τὰ τι μῆς Δια μαν τῆς Βά γιας [Πα τριά ρχης Ἱ ε ρο σο λύ μων ἀ πὸ 1766.] [Δ. Γρ. Καμπούρογλου, «Μνημεῖα τῆς Ἱστορίας τῶν Ἀθηναίων», τόμος Β΄, σελ. 234.]