ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ τὴν TV ἐ πι ση μαί νε ται συ νε χῶς ἡ «ἀ πρα ξί α τῆς Ἑλ λη νι κῆς Ἐκ κλη σί ας», ἡ «ὑ παλ λη λο ποί η ση καὶ ἡ κού φια (στὺλ πα γωνιοῦ) πα ρου σί α της» καὶ ὅ τι ὁ πο λὺς κό σμος ἀ πὸ συ νή θεια πά ει στὶς ἐκ κλη σί ες Χρι στού γεν να καὶ Πά σχα μό νο. Γιὰ τοὺς πιὸ πά νω λό γους εἰ ση γοῦν ται τὴν «ἀ πο κρα τι κο ποί η σή» της καὶ ἄλ λες τέ τοι ες συν τα γές, ὅ ταν αὐ τὴ δὲν ἔ χῃ νὰ δώ σῃ τί πο τε. Κα τὰ τὰ ἄλ λα τὸ Σύ στη μα, ποὺ τὴν χρη σι μο ποι εῖ σὰν «φι λο σο φι κό» ἀ πο λο γη τή του, ξε πλέ νει τὴν ἀ χρει ό τη τά του μὲ τὶς ψεύ τι κες ἐ παγ γε λί ες της. Κα λύ πτουν μὲ τὴν τε χνο λο γί α τὴν κρί ση τοῦ ὑ περ πέ ραν, τὴν δὲ κρί ση τῆς τε χνο λο γί ας διὰ τοῦ ἐν τε λῶς ἀ σύ στα του ὑ περ βα τι κοῦ Για χβὲ –ὥ στε μο νά-ζυ γὰ δι κά τους. Ὁ κο σμά κης λοι πόν, ὑ πη ρε τῶν τας τὴν ἀ δή ρι τη ἀ νάγ κη τῆς βλα κεί ας, ἄ γε ται καὶ φέ ρε ται με τα ξὺ Φύσης καὶ μεταφυσικῆς Θεοκρατίας. Στὸ κρί σι μο αὐ τὸ ση μεῖ ο ἀ να μοχλεύ ον ται οἱ «ἑλ λη να ρᾶ δες» ἑλ λα δέμ πο ροι, χι τω νο λά γνοι, δω δε κα θε ϊ στές, πα γα νι στές, ἄ ριοι, μωρο θνι κι στές, φυ λε τι στὲς – καὶ τρά βα κορ δέλ λα, για τὶ ὅ λα τοῦ τα εἶ ναι ἀ πο κυή μα τα τοῦ ἰ ου δα ϊ κοῦ τρό που σκέ πτε σθαι, τῆς μεταφυσικῆς, τῆς θρη σκο λη ψί ας κ.λπ. Σα φῶς ὁ «Δαυ λός» ἔ χει ἐ πι ση μά νει τὰ πιὸ πά νω σὲ πολ λὰ ἄρ θρα του, ὅ που το νί ζε ται ὅ τι ἡ Ἑλ λη νι κὴ Ἀρ χαι ό της εἶ ναι ἐ σω τε ρι κὴ ὑ πό θε ση τοῦ κα θε νός, χω ρὶς ντα βατ ζῆ δες, ἱ ε ρο κή ρυ κες, προ πα γάν δες, μυ στι κι σμό, δόγ μα, πί στη καὶ δὲν συμ μα ζεύ ε ται. Ἀ λοίμο νο, ἂν οἱ κά θε Κα τι νί τσα καὶ κὺρ Βαγ γέ λης κου βα λι όν του σαν ἀ πὸ ἐ πι τή δει ους σὲ ἀρ χαι ο ελ λη νι κὲς τά χα τες συ νά ξεις. Βε βαί ως στοὺς «ἑλ λη νί ζον τες» αὐ τοὺς βλέ πο με ἕ να με γά λο ἔλ λειμ μα Ἐ πι στή μης (τῶν Ἰ ώ νων) καὶ Τέ χνης (σμί λη-λό γος). Ἐ δῶ εἶ ναι ὁ μέ γας ἀ νή φο ρος τοῦ πο λι τι σμοῦ τῆς ἀν θρω πό τη τας. Ὁ Για χβὲ μὲ τὸ ἀ σύ στα το Ὑ περπέ ραν, τὸ χρῆ μα καὶ τὴν κρα τι κὴ βί α εἶ ναι εὔ κο λο νὰ φτειά ξῃ μέ σῳ αὐ τοῦ, ὅ που κατα λή ξα με σή με ρα διὰ τῆς Βί βλου, ἕ ναν και νούρ γιο Με σαί ω να διὰ μιᾶς ἑλληνοφανοῦς Θεοκρατίας. Πῶς νὰ φτειά ξῃς ἕ ναν πα ρό μοι ο τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμὸ μὲ ὅ λο τοῦ το τὸ ἐ ξανδρα πο δι σμέ νο κο πά δι τῆς 2.000 ἐ τῶν ἀλ λοί ω σης... Τὸ ἀρ χαῖ ο Ἑλ λη νι κὸ Πνεῦμα ἀ νή κει πλέ ον σὰν κλη ρο νο μιὰ ἐξ ἀ δι αι ρέ του σὲ ὅ λη ἀ νε ξαιρέ τως τὴν ἀν θρω πό τητα, ἀρ κεῖ αὐ τὴ ὑ πέ ρο χα, ὑ ψι πετῶς, ἀν θρώ πι να νὰ τὸ νοι ώ σῃ, βε βαί ως πάν τα μέ σα ἀ πὸ τὴν Φύ ση. Ἀ πο στά σεις πο λι τι σμι κὲς τε ρά στι ες... Ὧ ρες εἶ ναι νά... μα ζευ τοῦν τί πο τε... ποῦλ μαν στὸν Ὄ λυμ πο, ὅ πως ἔ κα ναν μὲ ἕ ναν ὑ πο ψή φιο ἅ γιο, τῶν εὐ ρὼ ἀ φει δῶς προ κα τα βαλ λο μέ νων... Ὁ θε ο κεν τρι κὸς ἄν θρω πος ἔ χει με γά λο κό στος ἐ ξαν θρώ πι σης, δυ στυ χῶς... Μα κριὰ νυ χτω μέ νος... εἴτε εἶναι πιστὸς τοῦ Γιαχβὲ εἴτε πιστὸς τοῦ Δία. Τὸ νὰ γί νῃ τὸ ἅλ μα ἀ πὸ τὴν Βί βλο στὸ πνεῦ μα ἐν τε λῶς ἐ σω τε ρι κὰ καὶ ἐ λεύ θε ρα, καὶ νὰ ἀν τι κα τα στα θῇ ὁ Για χβὲ ἀ πὸ τὰ ἀ σύλ λη πτα ἀ ρι στουρ γή μα τα τῆς Ἐ πι στή μης (Ἴ ω νες) καὶ τῆς Τέ χνης (σμί λη-λό γος) στὰ 7 δὶς τῶν ση με ρι νῶν θεοκρατούμενων κατοί κων τῆς Γῆς εἶ ναι ἀ πί θανο. Παν τε λῆς Γλά ρος