ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

292ΙΟΥΝΙΟΣ 2006

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 19861 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
10 ἀπό 105
Πηγή κειμένου
ψηφιακό κείμενο τοῦ PDF
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Ο Θεσμός της Εγγύης. Πλήρης ασφάλιση της γυναίκας-συζύγου στη νομοθεσία της αρχαίας Ελλάδας — ΓΙΑΝΝΙΩΤΗ, ΜΕΛΑΣ
    ἀρχή: σελ. 19861 συμπερασμένος · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 292

Κείμενο φύλλου

Πλή ρης ἀ σφά λι ση τῆς γυ ναί κας-συ ζύ γου στὴ νο μο θε σί α τῆς ἀρ χαί ας Ἑλ λά δας τὴν ἀρ χαί α εὐ ρύ τε ρη Ἑλ λά δα καὶ πο λὺ πρὶν δι δά ξῃ ὁ Ἀ ρι στο τέ λης τὴν ἰ δέ α τῶν Ἀ σφα λί σε ων (ποὺ ὠ νό μαζε «μέ θο δον» στὴν λή ψη καὶ δό ση τῶν ἰ δι ω τι κῶν συναλ λα γῶν) ὑ πῆρ χε καὶ λει τουρ γοῦ σε ἄ τυ πος οἰ κο γενεια κὸς θε σμὸς ἰδι ω τι κῶν ἀ σφα λί σε ων μὲ δι α κρι τοὺς ρό λους ὡς «ἀ σφα λι στῆ» τοῦ συ ζύ γου –ἀν δρεί ου– ἀν δρὸς καὶ «ἀ σφαλι ζό με νης» τῆς συ ζύ γου –δη μι ουρ γοῦ– γυ ναι κός, πρὸς κα τα βο λὴ ἀ ποζη μι ώ σε ως γιὰ ἀ πρό βλε πτο γε γο νός, ὅ πως ὥ ρι ζε ὁ ἐ πί ση μος καὶ ἀ δύνα τον νὰ πα ρα βια σθῇ ὡς ἐκ τῆς φύ σε ώς του θε σμὸς τῆς ἐγ γύ ης. Ἐγ γύ η (ὄ χι ἐγ γύ α) ἐκ τοῦ ρή μα τος ἐγ γυά ω (= δί δω κά τι ὡς ἐ νέ χυ ρο ἢ δί δω πί στη ἢ ἐγ γυ ῶ μαι, γί νο μαι ἐγ γυ η τής) ση μαί νει ἐ νέ χυ ρο στὰ χέ ρια κά ποι ου, ἀ σφά λεια, βε βαί ω ση, ἐγ γύ η ση, δι δο μέ νη ἢ λαμ βα νό με νη. Ὁ Δη μο σθέ νης (895, 16) ἀ να φέ ρει: «τῆς ἐγ γύ ης τῆς ἐ πὶ τὴν τρά π ε ζαν». Ὑπὸ δεύ τε ρη ἑρ μη νεί α καὶ ἔν νοι α ἐγ γύ η ση μαίνει καὶ ἀρ ρα βὼν ἢ μνη στεί α. Ὁ Ἡ ρό δο τος (6,130) ἀ να φέ ρει, ὅ τι, ὅ ταν ὁ πα τέ ρας ἔ δι δε τὴν θυ γα τέ ρα του πρὸς ἀρ ρα βῶ να-μνη στεί α, ἔ λε γε στὸν ὑ πο ψή φιο γαμ βρό: «ἐγ γυ ῶ σοι τὴν ἐ μὴν παῖ δα» καὶ αὐ τὸς ἀ παν τοῦ σε: «ἐγ γυ ῶ μαι». Ἂς δοῦ με λοι πόν, πῶς καὶ τί ἐγ γύ η ση ἔ δι δε ὁ ἄν δρας-σύ ζυ γος διὰ τοῦ θε σμοῦ τῆς ἐγ γύ ης πρὸς τὴν σύζυ γο-γυ ναῖ κα του καὶ ποι ά ἡ σχε τι κὴ ἀν τί λη ψη τῶν Ἀρ χαι ο ελ λή νων: Σκο πός, βα σι κὴ ἀρ χὴ καὶ ὑ πο κεί με νο προ στα σί ας διὰ τοῦ θε σμοῦ τῆς ἐγ γύ ης ἦταν τὸ τό τε θε ω ρού με νο ὡς «μό ριο τοῦ πυ ρῆ να» τῆς νέ ας οἰ κο γέ νειας, ἡ σύ ζυ γοςγυ ναῖ κα, μά να καὶ οἰ κο δέ σποι να, δι α σφα λι σμέ νη οἰ κο νο μι κῶς καὶ τε τι μη μέ νη κοινω νι κῶς προ σω πι κό τη τα στὴν ἀρ χαί α Ἑλ λά δα. Ὑ πῆρ χε ἡ ἀν τί λη ψη καὶ ἔν το νη πίστη-πρά ξη σὲ ὅ λες τὶς πε ρὶ τὴν ἑ στί α τοῦ σπι τιοῦ τους συγ κεν τρω μέ νες οἰ κο γέ νειες, ὅ που ἡ σύ ζυ γος-μά να ἐ κτε λοῦ σε καὶ κα θή κον τα ἱ έ ρειας (πλέ ον τῶν κα τα βαλ λουσῶν ση μαν τι κὰ χρη μα τι κὰ πο σὰ καὶ προ σφο ρὲς στοὺς τό τε ἱ ε ροὺς να οὺς γιὰ τὴν
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →