Πλήρης ἀσφάλιση τῆς γυναίκας-συζύγου στὴ νομοθεσία τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας τὴν ἀρχαία εὐρύτερη Ἑλλάδα καὶ πολὺ πρὶν διδάξῃ ὁ Ἀριστοτέλης τὴν ἰδέα τῶν Ἀσφαλίσεων (ποὺ ὠνόμα- ζε «μέθοδον» στὴν λήψη καὶ δόση τῶν ἰδιωτικῶν συ- ναλλαγῶν) ὑπῆρχε καὶ λειτουργοῦσε ἄτυπος οἰκογε- νειακὸς θεσμὸς ἰδιωτικῶν ἀσφαλίσεων μὲ διακριτοὺς ρόλους ὡς «ἀσφαλιστῆ» τοῦ συζύγου –ἀνδρείου– ἀνδρὸς καὶ «ἀσφα- λιζόμενης» τῆς συζύγου –δημιουργοῦ– γυναικός, πρὸς καταβολὴ ἀπο- ζημιώσεως γιὰ ἀπρόβλεπτο γεγονός, ὅπως ὥριζε ὁ ἐπίσημος καὶ ἀδύ- νατον νὰ παραβιασθῇ ὡς ἐκ τῆς φύσεώς του θεσμὸς τῆς ἐγγύης. Ἐγγύη (ὄχι ἐγγύα) ἐκ τοῦ ρήματος ἐγγυάω (= δίδω κάτι ὡς ἐνέχυρο ἢ δίδω πίστη ἢ ἐγγυῶμαι, γίνομαι ἐγγυητής) σημαίνει ἐνέχυρο στὰ χέρια κάποιου, ἀσφάλεια, βεβαίωση, ἐγγύηση, διδομένη ἢ λαμβανόμενη. Ὁ Δημοσθένης (895, 16) ἀναφέρει: «τῆς ἐγγύης τῆς ἐπὶ τὴν τράπεζαν». Ὑπὸ δεύτερη ἑρμηνεία καὶ ἔννοια ἐγγύη σημαί- νει καὶ ἀρραβὼν ἢ μνηστεία. Ὁ Ἡρόδοτος (6,130) ἀναφέρει, ὅτι, ὅταν ὁ πατέρας ἔδιδε τὴν θυγατέρα του πρὸς ἀρραβῶνα-μνηστεία, ἔλεγε στὸν ὑποψήφιο γαμβρό: «ἐγγυῶ σοι τὴν ἐμὴν παῖδα» καὶ αὐτὸς ἀπαντοῦσε: «ἐγγυῶμαι». Ἂς δοῦμε λοιπόν, πῶς καὶ τί ἐγγύηση ἔδιδε ὁ ἄνδρας-σύζυγος διὰ τοῦ θεσμοῦ τῆς ἐγγύης πρὸς τὴν σύ- ζυγο-γυναῖκα του καὶ ποιά ἡ σχετικὴ ἀντίληψη τῶν Ἀρχαιοελλήνων: Σκοπός, βασικὴ ἀρχὴ καὶ ὑποκείμενο προστασίας διὰ τοῦ θεσμοῦ τῆς ἐγγύης ἦ- ταν τὸ τότε θεωρούμενο ὡς «μόριο τοῦ πυρῆνα» τῆς νέας οἰκογένειας, ἡ σύζυγος- γυναῖκα, μάνα καὶ οἰκοδέσποινα, διασφαλισμένη οἰκονομικῶς καὶ τετιμημένη κοι- νωνικῶς προσωπικότητα στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Ὑπῆρχε ἡ ἀντίληψη καὶ ἔντονη πί- στη-πράξη σὲ ὅλες τὶς περὶ τὴν ἑστία τοῦ σπιτιοῦ τους συγκεντρωμένες οἰκογένει- ες, ὅπου ἡ σύζυγος-μάνα ἐκτελοῦσε καὶ καθήκοντα ἱέρειας (πλέον τῶν καταβαλλου- σῶν σημαντικὰ χρηματικὰ ποσὰ καὶ προσφορὲς στοὺς τότε ἱεροὺς ναοὺς γιὰ τὴν