ΕΝΑ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ... ΡΙΖΑ ΙΕΣΣΑΙ! «Χριστὸς γεννιέται, χαρὰ στὸν κόσμο, χαρὰ στὸν κόσμο, στὰ παλληκά- ρια, σαράντα μέρες, σαράντα νύχτες ἡ Παναγιά μας κοιλοπονοῦσε. Κοι- λοπονοῦσε, παρακαλοῦσε τοὺς Ἁϊποστόλους, τοὺς Ἀρχαγγέλους, κι οἱ Ἁ- ϊποστόλοι μαμὲς γυρεύουν κι οἱ Ἀρχαγγέλοι γιὰ μύρο τρέχουν.» Τόσο οἱ γελοῖοι αὐτοὶ στίχοι ὅσο καὶ ἡ εἰκονιζόμενη στὴν ἔναντι σελίδα φωτοτυ- πία ἐλήφθησαν ἀπὸ ἔντυπο μὲ τίτλο «Λαλουσάκι» (;) τοῦ Δεκεμβρίου 2005, ποὺ ἐκδίδει τὸ Μουσεῖο Ἑλληνικῆς Λαϊκῆς Τέχνης μὲ τὴν ἐπιστημονικὴ εὐ- θύνη τοῦ τμήματος ἐκπαιδευτικῶν προγραμμάτων του καὶ μοιράζεται στὰ παιδιά, ποὺ τὸ ἐπισκέπτονται. Ἡ προβαλλόμενη εἰκόνα παρουσιάζει τὴ ρίζα Ἰεσσαί, ἕνα δέντρο δη- λαδή, στὸ κάτω μέρος τοῦ ὁποίου βρίσκεται ὁ Ἰεσσαί, ἕνας Ἑβραῖος κτηνοτρόφος, προπάτορας τοῦ Ἰησοῦ· στὰ κλαδιὰ τοῦ δένδρου διάφο- ροι ἄλλοι Ἑβραῖοι προπάτορες, «προφῆτες», σκηνὲς ἀπὸ τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη, ἐνῷ στὴν κορυφὴ τοῦ δένδρου ὁ Ἰησοῦς μὲ τὴ μητέρα του. Δυστυχῶς τὰ προγράμματα ἐκπαιδεύσεως τοῦ πλήρως ἐλεγχόμενου ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο ΥΠ.Ε.Π.Θ. δὲν ἔχουν σκοπὸ τὴν παιδεία τῶν Ἑλληνόπου- λων, ἀλλὰ τὴ διαιώνιση τῆς παραγωγῆς νέων ἄβουλων μελῶν τοῦ χριστε- πώνυμου ποιμνίου. Ἡ χριστιανικὴ κατήχηση καὶ προπαγάνδα δὲν γίνεται μόνο στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἀλλὰ καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα μαθήματα. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι ὁ χριστιανικὸς προσηλυτισμός, ποὺ ἀσκεῖται στὰ βιβλία τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσας τοῦ Γυμνασίου (βλ. «Δ», τ. 272-273, 279, 281), τὰ ὁποῖα μοιάζουν περισσότερο μὲ βιβλία Θρη- σκευτικῶν παρὰ Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν. Ὁ ρωμιοσυνισμὸς καὶ ἡ βυζαντινότροπη Ὀρθοδοξία δὲν ὑπάρχουν ὅμως μόνο στὸ ΥΠ.Ε.Π.Θ., ἀλλὰ δηλώνουν πανταχοῦ παρόντες σ’ ὅλη τὴ χώρα. Ἡ πνευματικὴ διάβρωση τῶν Νεοελλήνων εἶναι πολὺ βαθειά, κι αὐτὸ ἀν- τανακλᾶται κατ’ ἐπέκταση σὲ κάθε πτυχὴ τοῦ δημόσιου βίου. Κίμων Ἐλευθερίου