Ὁ κ. Γ. Βαρουφάκης ἱστορεῖ τὴν ἐξέλιξή του ἀρχαιοτάτη ἀνακάλυψη τῆς κατεργασίας τοῦ σιδήρου ἀνή- κει στοὺς Ἕλληνες («Γλαῦκος γὰρ Χῖος, σιδήρου κόλλησιν εὗρεν»), ἀλλὰ ἀποσιωπᾶται ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Ἱστορίας. Ὁ Πλάτων (Φαῖδρος 108 d) ἀποκαλεῖ τὴν ἐπεξεργασία τοῦ σι- δήρου (τὴν συγκόλληση) ὡς: τοῦ «Γλαύκου τέχνην». Ἀλλὰ ἡ σπουδαιότητα καὶ ὁ ἀποφασιστικὸς ρόλος τῶν μετάλλων στὴν ἐξελικτι- κὴ πορεία τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους, ἡ κατεργασία τους ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ὅπως γενικώτερα καὶ ἡ καταλυτικὴ ἐπίδραση τῶν Ἑλλήνων σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς γιὰ τὴν πρόοδο τῆς ἀνθρωπότητας, ἀπὸ τὴν Ἰατρικὴ τοῦ Ἀσκληπιοῦ ἕως τὴν Ἀστρονομία, ἀναφέρονται σὲ ὅλα τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ κείμενα. Κατὰ κόρον ἡ κατεργασία τοῦ σιδήρου (τὸ δυσκολώτερο μέταλλο), περι- γράφεται μὲ μεγάλη ἀκρίβεια: «Λυγκεύς, πρῶτος οὗτος εὗρε μέταλλα χρυσοῦ καὶ σιδήρου καὶ τῶν ἄλλων.» Ὁ Λυγ- κεὺς ὑπῆρξε ἕνας ἐκ τῶν Ἀργοναυτῶν: Ἀριστοφάνους, «Πλοῦτος» 20. «Οὐδέ μοι αὐτῇ θυμὸς ἐνὶ στήθεσθαι σιδήρεος...»: Ὀδύσσεια, ραψῳδία ε 35-37. («... γιατὶ δὲν ἔχω μέσα στὰ στήθη μου σιδερένια καὶ ἄσπλαχνη καρδιά», λέγει ἡ Καλυψὼ πρὸς τὸν Ὀδυσσέα). «Οὔ τοι ἔτι δηρόν γε φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης ἔσσεται, οὐδ’, εἴ πέρ τε σιδήρια δέσματ’ ἔχῃσι»: Ὀδύσσεια, ραψῳδία α, στίχοι 203-204. («Δὲν θὰ μείνῃ γιὰ πολὺ μα- κρυὰ ἀπὸ τὴν ἀγαπημένη του πατρίδα ὁ Ὀδυσσέας, ἀκόμη καὶ ἂν δεθῇ μὲ σιδερένια δεσμά.») Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Μέντης, ὁ βασιλιᾶς τῶν Ταφίων, διαβεβαιώνει τὸν Τηλέμαχο, ὅτι ὁ Ὀδυσσέας ζῇ καὶ δὲν θὰ μείνῃ μακρυὰ ἀπὸ τὴν πατρίδα του, ἀκόμη καὶ ἂν δεθῇ μὲ σιδε- ρένια δεσμά, ἐνῷ ὁ ἴδιος ὁ βασιλιᾶς ἔχει προορισμὸ τὴν Τεμέση, γιὰ νὰ ἀγοράσῃ χαλκό, δίδοντας ὡς ἀντάλλαγμα «ἀστραφτερὸ σίδερο». (Ὀδύσσεια ραψῳδία α, στίχος 184.)