Τὸ σπαρ τα ρι στὸ σκο τα δι στι κὸ βι ο γρα φι κό του δη μι ουρ γί α τοῦ Νε ο ελ λη νι κοῦ κρά τους ἔ γι νε τὸ 1827 μὲ τὴν Συν θή κη τοῦ Λον δί νου. Οἱ τρεῖς με γά λες δυ νά μεις τῆς ἐ ποχῆς, Ρωσ σί α, Γαλ λί α καὶ Ἀγ γλί α, συμ φώ νη σαν ἀ πὸ κοι νοῦ νὰ βα σι λευ θῇ ἡ νε ω τέ ρα Ἑλ λὰς ἀ πὸ πρίγ κη πα τῆς Βαυ α ρίας, χώ ρας μι κρῆς καὶ οὐ δέ τε ρης πρὸς αὐ τούς. Ἡ Ἀν τι βα σιλεί α καὶ ὁ Ὄ θων, θερ μοὶ φι λέλ λη νες καὶ γα λου χη μέ νοι μὲ τὰ ἰ δε ώ δη τοῦ Δι α φω τι σμοῦ, προ σπά θη σαν νὰ ὠ θή σουν τὴν χώ ρα σὲ εὐ ρω πα ϊ κὴ πο ρεί α, μιὰ ἱ στο ρι κὴ ἀ λή θεια ποὺ ἡ ἑλ λη νο χρι στι α νι κὴ ἐ πί ση μη Ἱ στο ρί α τὴν ἀ ποκρύ πτει καὶ συ νή θως τοὺς συ κο φαν τεῖ ὡς ἀν θέλ λη νες. Τὸ αὐ το κέ φα λο τῆς Ἑλ λα δι κῆς Ἐκ κλη σί ας, ποὺ ἀ να κη ρύ χθη κε τὸ 1833 καὶ ποὺ πρῶ τοι εἶ χαν ὁ ρα μα τι σθῆ οἱ Φι λι κοὶ καὶ ὁ Ἀ δα μάν τιος Κο ρα ῆς, ἔ φε ρε τὴν ἀ πο δυ νά μω ση τῆς Ὀρ θο δό ξου Ἐκ κλη σί ας καὶ τὴν ἔν τα ξή της στὸ Νε ο ελ λη νι κὸ κρά τος. Οἱ ὀρ θό δο ξοι κύ κλοι, δη λα δὴ ἡ με γά λη με ρί δα τῶν πο λι τι κῶν καὶ τὸ πα ρα κρά τος τῆς Ἐκ κλη σί ας, εἶ χαν ἀ πὸ κοι νοῦ συμ μα χή σει με θο δεύ ον τας τὴν ἀ να βί ω ση τῆς Ρω μι ο σύ νης, ὅ πως ἦ ταν κα τὰ τὴν διά ρκεια τῆς Ἀ να το λι κῆς Ρω μα ϊ κῆς Αὐ το κρα το ρί ας (Βυ ζάν τιο). Ἐ ξω τε ρι κοὶ σύμ μα χοί τους ἦ ταν ἡ ὁ μό δο ξη-ὀρ θό δο ξη Ρωσ σί α καὶ οἱ Τοῦρ κοι, τ’ ἀφεν τι κὰ τοῦ Οἰ κου με νι κοῦ Πα τρι αρ χεί ου. Ἡ Ἀν τι βα σι λεί α καὶ ὁ Ὄ θων βρί σκον ταν σὲ σφο δρὴ ἀν τι πα ρά θε ση μὲ τοὺς κύ κλους αὐ τούς, ποὺ ἤ δη ἀ π’ τὸ 1833 εἶ χαν ἀρ χί σει ἐ ξε γέρ σεις ἐ ναν τί ον τῆς κυ βερ νή σε ώς του μὲ σκο πὸ τὴν ὁ ρι στι κὴ ἀ να τρο πή του καὶ τὴν ἐ πα να φο ρὰ καὶ ἐγ κα θί δρυ ση τοῦ Πα τρι αρ χεί ου τῆς Κων σταν τι νου πό λε ως στὴν δι α κυβέρ νη ση τῆς χώ ρας. (Βλέ πε «Δαυ λός», τ. 280, ἄρ θρο «Ἡ Ἑλ λη νορ θό δο ξος Ἑ ται ρεί α».) Ἡ πί ε ση γιὰ τὴν ἐ πα να φο ρὰ τῆς Ἑλ λη νι κό τη τος ἀ π’ τοὺς φι λέλ λη νες Βαυα ροὺς καὶ Εὐ ρω παί ους καὶ τοὺς λί γους Ἕλ λη νες δι α φω τι στὲς ἔ φε ρε τό τε τὴν τε ρα το γέν νη ση τοῦ ὑ βρι δί ου Ἑλ λη νο χρι στι α νι σμός, ποὺ δὲν ἦ ταν τί πο τε ἄλ λο πα ρὰ μί α πο νη ρὴ με τάλ λα ξη τοῦ Βυ ζαν τι νο χρι στι α νι σμοῦ.