Τὸ σπαρταριστὸ σκοταδιστικὸ βιογραφικό του δημιουργία τοῦ Νεοελληνικοῦ κράτους ἔγινε τὸ 1827 μὲ τὴν Συνθήκη τοῦ Λονδίνου. Οἱ τρεῖς μεγάλες δυνάμεις τῆς ἐπο- χῆς, Ρωσσία, Γαλλία καὶ Ἀγγλία, συμφώνησαν ἀπὸ κοινοῦ νὰ βασιλευθῇ ἡ νεωτέρα Ἑλλὰς ἀπὸ πρίγκηπα τῆς Βαυαρί- ας, χώρας μικρῆς καὶ οὐδέτερης πρὸς αὐτούς. Ἡ Ἀντιβασι- λεία καὶ ὁ Ὄθων, θερμοὶ φιλέλληνες καὶ γαλουχημένοι μὲ τὰ ἰδεώδη τοῦ Διαφωτισμοῦ, προσπάθησαν νὰ ὠθήσουν τὴν χώρα σὲ εὐρωπαϊκὴ πορεία, μιὰ ἱστορικὴ ἀλήθεια ποὺ ἡ ἑλληνοχριστιανικὴ ἐπίσημη Ἱστορία τὴν ἀπο- κρύπτει καὶ συνήθως τοὺς συκοφαντεῖ ὡς ἀνθέλληνες. Τὸ αὐτοκέφαλο τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀνακηρύχθηκε τὸ 1833 καὶ ποὺ πρῶτοι εἶχαν ὁραματισθῆ οἱ Φιλικοὶ καὶ ὁ Ἀδαμάντιος Κοραῆς, ἔφερε τὴν ἀποδυνάμωση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἔνταξή της στὸ Νεοελληνικὸ κράτος. Οἱ ὀρθόδοξοι κύκλοι, δηλαδὴ ἡ μεγάλη μερίδα τῶν πολιτικῶν καὶ τὸ παρακράτος τῆς Ἐκκλησίας, εἶχαν ἀπὸ κοινοῦ συμμαχήσει μεθοδεύοντας τὴν ἀναβίωση τῆς Ρωμιοσύνης, ὅπως ἦταν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας (Βυζάντιο). Ἐξωτερικοὶ σύμμαχοί τους ἦταν ἡ ὁμόδοξη-ὀρθόδοξη Ρωσσία καὶ οἱ Τοῦρκοι, τ’ ἀ- φεντικὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἡ Ἀντιβασιλεία καὶ ὁ Ὄθων βρίσκονταν σὲ σφοδρὴ ἀντιπαράθεση μὲ τοὺς κύκλους αὐτούς, ποὺ ἤδη ἀπ’ τὸ 1833 εἶχαν ἀρχίσει ἐξεγέρσεις ἐναντίον τῆς κυβερνήσεώς του μὲ σκοπὸ τὴν ὁριστικὴ ἀνατροπή του καὶ τὴν ἐπαναφορὰ καὶ ἐγκαθίδρυση τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως στὴν διακυ- βέρνηση τῆς χώρας. (Βλέπε «Δαυλός», τ. 280, ἄρθρο «Ἡ Ἑλληνορθόδοξος Ἑταιρεία».) Ἡ πίεση γιὰ τὴν ἐπαναφορὰ τῆς Ἑλληνικότητος ἀπ’ τοὺς φιλέλληνες Βαυαροὺς καὶ Εὐρωπαίους καὶ τοὺς λίγους Ἕλληνες διαφωτιστὲς ἔφερε τότε τὴν τερατογέννηση τοῦ ὑβριδίου Ἑλληνοχριστιανισμός, ποὺ δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο παρὰ μία πονηρὴ μετάλλαξη τοῦ Βυζαντινοχριστιανισμοῦ.