ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ Π.Π. Γερμανὸς στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του γράφει γιὰ τὸν Παπαφλέσσα: Σελὶς 23: «ὁ δὲ Δικαῖος, ἄνθρωπος ἀπατεὼν καὶ ἐξωλέστατος, περὶ μηδενὸς ἄλλου ἐφρόντιζεν εἰ μὴ τίνι τρόπῳ νὰ ἐρεθίσῃ τὴν ταραχὴν τοῦ ἔθνους, διὰ νὰ πλουτίσῃ ἐκ τῶν ἁρπαγῶν, τοὺς ἐβεβαίωνεν (τοὺς προκρίτους τῆς Πελοποννήσου), ὅτι εἶναι τὰ πάντα ἕτοιμα, πλάττων μιλλιούνια ἄπειρα... καὶ ἄλλα τέτοια παίγνια τῆς φαντασίας...» Σελὶς 35: «ἡ πρώτη καὶ μόνη συνδρομὴ ὁποῦ ἀπεστάλη εἰς τὴν Ἑλλάδα παρὰ τῶν Ἀδελφῶν τῆς Ἑταιρείας· αὐτὴ ἦτον διωρισμένη εἰς τὴν παραλαβὴν τοῦ Δικαίου Παπαφλέσσα, αὐτὸς ὁ ἀλιτήριος καὶ ἀσυνείδητος τὴν παρέλαβε καὶ τὴν ἐπώλησεν...» Γιὰ τὸν βίον ἐπισκόπου γράφει: Σελὶς 45: «Καράκαλλος δέ τις ἀδελφὸς τοῦ Κυρίλλου τοῦ Ε΄ (Πατριάρχου Κων/πόλεως, ἐκ Δημητσάνης), τότε Νικομηδείας ἐν ἔτει 1742 προμηθευτὴς ἐν τῷ Σουλτανικῷ χαρεμίῳ καὶ ἰσχύων παρὰ τῷ ἀρχιευνούχῳ...» Ὁ Τάκης Χ. Κονδηλῶρος στὸ ἔργο του «Ἡ Δημητσάνα», Ἀθῆναι 1897, σχετικὰ μὲ προδοσία τινὸς καλογήρου γράφει: Σελὶς 51: «Ὁ Κολοκοτρώνης ἔστειλεν τοὺς ἀδελφούς του στὴν Μονὴν τῶν Αἰμυαλῶν γιὰ φιλοξενίαν. Ὁ θρησκόληπτος καλόγηρος τότε προσποιηθείς, ὅτι δὲν εἶχεν ἐν τῇ μονῇ οἶνον, μετέβη εἰς Στεμνίτσαν καὶ εἰδοποίησε τὸ ἀπόσπασμα, εὐθὺς δὲ οἱ Τοῦρκοι, βίᾳ παρασύροντες Στεμνιτσιώτας, Ζυγοβιστινοὺς καὶ Δημητσανίτας ἐξεκίνησαν διὰ τὴν μονή. Ἐγένετο πολιορκία καὶ ἐκ τῆς μάχης ἐφονεύθησαν οἱ λεοντόκαρδοι ἐκεῖνοι ἀδελφοὶ τοῦ Κολοκοτρώνη. Ὁ δὲ Θεόδωρος μετὰ πόνου καὶ δακρύων θεώμενος τὴν καταστροφὴν τῶν ἀδελφῶν του ἐκ τῆς Κλινίτσης, διῆλθε βαρυθυμῶν ἐκ Δημητσάνης καὶ ἐτράπη, βρυχώμενος ὡς ταπεινωθεὶς λέων, εἰς τὴν ἐλευθέραν Ἑπτάνησον, πολλὰ τὰ δεινὰ μερμηρίζων.» Τὸ ἐν λόγῳ σῶμα ἀποτελοῦσαν ὁ ἀδελφὸς τοῦ Κολοκοτρώνη Ἰωάννης, ὁ ἐξάδελφός του Κουντάνης καὶ ὁ Γιῶργος ἀπὸ τὸν Ἀητὸ μὲ τέσσερα παλληκάρια. Σωτήρης Φλέκκας