Ἡ δολοφονία της ἑλληνικότητας ὄλεπε εἰς αὐτὸν ἐλευθέραν τὴν ἆμαρτίαν, ὄχι μόνον εἰς τὴν καθ ἡμέραν πρᾶξιν, ἡ ὁποία κάθε ἄλλο ἧτο παρὰ ἁγνιστικὴ (οἱ ὀρφικοὶ καὶ οἱ ἄλλοι τῆς ἀρχαιότητος μυστικοὶ ἠδικοῦντο κατὰ τοῦτο), ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ φιλέρευνον πνεῦμα τὸ ὁποῖον ἦγεν εἰς τὴν φιλοσοφίαν. Τὸ ὅτι διὰ τοὺς “Ἕλληνας ἡ ἀλήθεια δὲν ἧτο σταθερὰ καὶ ἐξ ἀποκαλύψεως, ἀλλ ̓ εὕρημα τῆς ἀνθρωπίνης διανοίας, τοῦτο στὸ δογματικὸ Βυζάντιο αθηγητὴς τῆς Βυζαντινῆς Φιλολογίας στὸ Πανεπιστήμιο ̓Αθηνῶν, κατὰ τεκμήριον φορέας τῆς κατεστημένης, ὀἐπίσημης ἰδεολογίας, ὁ Νης. Τωμαδάκης, συγκρίνοντας τὸν πολιτισμὸ τοῦ Βυζαντίου μὲ τὸν Ἑλληνισμό, γράφει (1956) τὰ ἑξῆς : Τοῦ - ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚζΑΙΟΥ δὲν συνεχώρει ὁ Χριστιανισμός. Ἡ μεγαλυτέρα διαθολὴ τὴν ὁποίαν ἐνήργησε κατὰ τοῦ κλασσικοῦ κόσμου εἶναι ἡ ἐμφάνισις αὐτοῦ ὡς εἶδωλολατρύυκοῦ. Λατρείαν τῶν εἰδώλων, δι ̓ ἥν κατηγοροῦν τὰ συναξάρια τοὺς μὴ Χριστιανοὺς συχνότατα, δὲν ἐγνώρισαν οἱ "Ελληνες ἐν τούποις τὸ ὄνομα Ἕλλην ταχύτατα συνέπεσε μὲ τὴν ἔννοιαν τοῦ εἰδωλολάτρης, μὴ Χριστιανός, ικαὶ συχνότατα εἷς τὰ συναξάρια λέγεται περὶ μαρτύρων «πατρὸς μὲν Ἕλληνος, μητρὸς δὲ χριστιανῆς» (καὶ ὅταν πρόκειται περὶ δώρων μὴ ἑλληνοφώνων!). Αὐτὸ τὸ πνεῶμα τῆς ἐχθρότητος πρὸς τὸν πνευματικὸν Ελληνισμὸν διετηρήθη ἕως ὅτου ἡ νέα θρησκεία κατωχυρώβθη, ἐπροστατεύθη ὡς ἐπίσημος κρατικὴ καὶ ἀπέκτησε τὸν ἀδιαπέραστον δοὙματικὸν κλοιὸν ὡς δακτόύλιον προστασἰας». (1) «Κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη συνηθίσαντες, ὑπὸ τὰ ἀνθρωπιστικὰ συνθήματα, νὰ ἑνώνωμεν τοὺς δύο αὐτοὺς διαφορωτάτους ἀλλήλων κόσμους, τὸν ἑλληνικὸν καὶ τὸν χριστιανικόν, συγχέομεν εἰς τὴν σφαῖραν τοῦ πνεύματος δύο διακρινομένας ἀλλήλων καὶ πολλάκις ἀντιμαχομένας κατακτάσεις, ὧν ἑκάστη εἶχε καὶ τὴν ἴδίαν της θεώρησιν. ̓Αλλ ̓ οἱ λόγοι τῆς πρακτικῆς ἀνάγκης, ἡ ὁποία ἄλλωτῶν αἰώνων, στε ὑπῆρξεν ἀνάγκη πρὸς τὴν ὁποίαν ἔτειναν τόσοι σοφοί, ἠθικολόγοι καὶ παιδαγωγοί, δὲν δύνανται νὰ μᾶς παρασύρουν εἰς μίαν ἱστορικὴν σύγχυσιν ἀπὸ τὴν ὁποίαν θὰ ἐμποδισθῶμεν εἰς τὴν ἀληθῆ ἑρμηνείαν τῶν πραγιμάτων. »ἋὋ Χριστιανισμὸς ὑπῆρξε πολέμιος κατὰ κύριον λόγον τοῦ Ἕλληνισμοῦ, ὡς ζωῆς καὶ ὥς σκέψεως. Ἔ- (4) Νικολάου Β. Τωμαδάκη, «Εἰσαγωγὴ εἰς τὴν Βυζαντινὴν Φιλολογίαν», τόμος Α ́, τεῦχος Α ̓, ἔκδοσις δευτέρα, ̓Αθήναι 1956, σελ. 23 - 24.