Ï ê. ΜΩΥΣΗΣ ΚΑΙ Ï ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ Ð. ΔΙΑΘΗΚΗΣ πειδὴ μα ζὶ μὲ τὸν Ἰ ού δα σὲ ὡ ρι σμέ να τρο πά ρια τῆς ἀ κο λου θί ας τῆς Μ. Ἑ βδο μά δας κα τα κρί νον ται κι οἱ Ἰ ου δαῖ οι ὡς ἠ θι κοὶ αὐτουρ γοὶ τῆς σταύ ρω σης τοῦ Ἰ η σοῦ, οἱ Ἑ βραῖ οι τῆς Ἑλ λά δας κά θε χρό νο δι α μαρ τύ ρον ται καὶ ζη τοῦν τὴν ἐ ξά λει ψη τῶν ἀν τι ση μι τικῶν –ὅ πως χα ρα κτη ρί ζον ται– ἀ πο σπα σμά των. Πρό σφα τα ὁ πρόε δρος τοῦ Κ.Ι.Σ., κ. Μω υ σῆς Κων σταν τί νης, ἐ πε σή μα νε στὰ Μ.Μ.Ε., πὼς «μέ σα στὸ πνεῦ μα συ νερ γα σί ας τῶν θρη σκει ῶν, ποὺ ἔ χει τό σο ἔν το να ἀ να πτυ χθῆ τὰ τε λευ ταῖ α χρό νια, ἡ ἑλ λη νό φω νη Ὀρ θό δο ξη Ἐκ κλη σί α θὰ πρέ πει νὰ ἐ ξε τά σῃ καὶ νὰ ἐ ξα λεί ψῃ ὁτι δή πο τε δη μι ουρ γεῖ ἐ χθρό τη τα με τα ξὺ τῶν θρη σκει ῶν καὶ μά λι στα τῶν μο νο θε ϊ στι κῶν». Τὴν ἴ δια στιγ μή, ποὺ οἱ Ἑ βραῖ οι δι α μαρ τύ ρον ται, ἐν τύ πω ση προ κα λεῖ ἡ ἀ φασί α καὶ ἡ πα χυ δερ μί α τῶν Ἑλ λή νων, οἱ ὁ ποῖ οι οὐ δό λως δεί χνουν νὰ ἐν δι α φέρων ται γιὰ τὸν ἀ κα τά σχε το ὀ χε τὸ ὕ βρε ων, ποὺ ἐκ στο μί ζουν οἱ ὀρ θό δο ξοι ἱ ε ρεῖς στοὺς να οὺς κα τὰ τῶν Ἑλ λή νων καὶ κα τὰ τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ, ὄ χι μό νο τὴν πε ρί ο δο τῆς Μ. Ἑ βδο μά δας, ἀλ λὰ ὅ λου τοῦ ἔ τους. (Βλ. «Τὸ ἀν θελ λη νι κὸ ἑ βρα ϊ κὸ Πά σχα. Στα χυ ο λό γη ση στοι χεί ων μί σους καὶ ἀ κραί ου φα σι σμοῦ - ρατσι σμοῦ», «Δ», τ. 280.) Ἀν τι θέ τως συρ ρέ ουν ὅ λη τὴν πε ρί ο δο τῆς Μ. Ἑ βδο μά δας στοὺς να οὺς καὶ πα νευ τυ χεῖς ἀν ταλ λάσ σουν εὐ χὲς σχε τι κὲς μὲ τὸ «ἀ να στά σι μο μή νυ μα τῆς ἀ γά πης». Πα ρ’ ὅ λο ποὺ οἱ ἀ πα ξι ω τι κὲς γιὰ τοὺς Ἑ βραί ους ἐκ φρά σεις τῆς ἀ κο λου θί ας τῆς Μ. Ἑ βδο μά δας δὲν μπο ροῦν νὰ χα ρα κτη ρι σθοῦν ὡς ἀν τι ση μι τι κές, δε δο μένου ὅ τι τὰ κεί με να γρά φτη καν πο λὺ πα λαι ό τε ρα ἀ πὸ τό τε ποὺ ἀ να πτύ χθη κε ὁ ἀν τι ση μι τι σμὸς μὲ τὴν ἔν νοι α ποὺ τὸν ἐν νο οῦ με σή με ρα, ὅ λα δὲ ἀ νε ξαι ρέ τως τὰ χρι στι α νι κὰ κεί με να (Ἁ γί α Γρα φή, κεί με να Πα τέ ρων, Συ να ξά ρια, Ἀ κο λου θί α κ.τ.λ.) ἐμ πνέ ουν ἔν το νο φι λο ε βρα ϊ σμὸ μὲ πλῆ θος ἐκ θει α στι κῶν ἐκ φρά σε ων γιὰ τὸ Ἰσ ρα ήλ, τὴ Σι ών, τὴν Ἱ ε ρου σα λὴμ κ.ἄ., θὰ ἰ σχυ ρι ζό μουν, ὅ τι οἱ Ἑ βραῖ οι ἔ χουν δί και ο ποὺ δι α μαρ τύ ρον ται καὶ ζη τοῦν τὴν ἐ ξά λει ψή τους μὲ μί α προ ϋ πό θε ση: Νὰ προ έ βαι νε ὁ κ. Κων σταν τί νης καὶ οἱ Ἑ βραῖ οι, ποὺ κα τοι κοῦν στὴν Ἑλλά δα καὶ δη λώ νουν «Ἕλ λη νες», σὲ μί α ἀ κό μα δή λω ση, μὲ τὴν ὁ ποί α νὰ ζη τοῦσαν ἀ πὸ τὸν ἀρ χιρ ρα βῖ νο τους νὰ ἐ ξα λεί ψῃ ἀ πὸ τὴν Πα λαι ὰ Δι α θή κη ὅ λους τοὺς ρα τσι στι κοὺς χαρακτηρισμοὺς γιὰ τοὺς –ἐ κτὸς τῶν Ἰ ου δαί ων– λαοὺς καὶ ὅ λα τὰ ἀ πα ρά δε κτα ἀν θελ λη νι κὰ ἀ πο σπά σμα τα, τὰ ὁ ποῖ α βέ βαι α δὲν