ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
292ΙΟΥΝΙΟΣ 2006
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- «Μπε-ε-ε»: Η βελάζουσα Ρωμιοσύνη. Ένας υψιπέτης σκηνοθέτης ξελασπώνει την Τέχνη μας από τον βούρκο του ποιμνίου — ΛΑΜΠΡΟΥ, ΙΩΝ
Κείμενο φύλλου
Ἕ νας ὑ ψι πέτης σκη νο θέ της
ξε λα σπώ νει τὴν Τέ χνη μας
ἀ πὸ τὸν βοῦρ κο τοῦ ποι μνί ου
αῦρα πρόβατα, μπλὰκ μπέ ε ε, μαῦ ρα πρό βατα
δη λα δή, δὲν εἶ ναι πα ρὰ οἱ Νε ο έλ λη νες,
ποὺ σύμ φω να μὲ τὶς ἄ δει ες σε λί δες τοῦ εἰρω
νι κὰ τιτ λο φο ρού με νου «Ὅ λα Ὅ σα Γνωρί
ζουν οἱ Νε ο έλ λη νες γιὰ τοὺς Ἀρ χαί ους
Ἕλ λη νες» («βιβλίου») τοῦ Ρέ νου Ἀ πο στο λί δη, ποὺ μνη μονεύ
ε ται στὸ ντο κυ μαν ταὶρ τοῦ Θό δω ρου Μα ραγ κοῦ, δὲν
ἔ χουν καμ μί α ἐ πα φὴ μὲ τοὺς ἀρ χαί ους προ γό νους τους·
ποὺ ἔ γι ναν μπέ ε ε ἀ πὸ τὸν Χρι στι α νι σμό· ποὺ τοὺς ὠ νό μασε
ποί μνιον καὶ τοὺς ἔ κα νε νὰ πη γαί νουν μὲ τὰ τέσ σε ρα,
γιὰ νὰ φι λή σουν τὰ πό δια τῶν δε σπο τῶν· ποὺ σὲ ἀν τί θεση
μὲ πλεί στους ἄλ λους λα οὺς δὲν ἔ στει λαν οὔ τε ἕ ναν ἐ πιστή
μο να, γιὰ νὰ με λε τή σῃ τοὺς καμ μέ νους ἀ πὸ τὴν λά βα
τοῦ Βε ζού βιου πά πυ ρους τοῦ Ἑρ κο λά νο (Ἡ ρά κλειας),
ὅ ταν δι α βά στη καν μὲ ὑ περ σύγ χρο νες με θό δους, πα ρὰ μόνο
ἕ ναν με τα πτυ χια κὸ φοι τη τή, ποὺ βρέ θη κε ἐ κεῖ μὲ ὑ ποτρο
φί α τοῦ... Ἰ τα λι κοῦ κρά τους (!)· ποὺ δὲν μα θαί νουν
Ἀρ χαῖ α, ἐ νῷ τὰ σχο λι α ρό παι δα Νά πο λης καὶ πε ρι χώ ρων
τὰ ἐ πι λέ γουν, για τὶ πι στεύ ουν, ὅ τι ἔ τσι μα θαί νουν κα λύτε
ρα τὴν δι κή τους γλῶσ σα· ποὺ δὲν ξέ ρουν, ὅ τι ἡ πό λη
Κού μα κον τὰ στὴν Νά πο λη ἦ ταν ἡ ἀρ χαί α Κύ μη καὶ ὅ τι στὴν νῆ σο Πι θη κοῦσ σα
τῆς ἴ διας πε ρι ο χῆς ὑ πάρ χει μί α ἀρ χαι ό τα τη μυ κη να ϊ κὴ ἀ ποι κί α, ὅ που πρω το εμ φανί
στη καν τὰ μέ τρα τῆς Κλα σι κῆς Ἑλ λη νι κῆς Ποί η σης· ποὺ ἐ κτὸς ἀ πὸ «Ἐ θνι κῆς
Παι δεί ας» ὀ νο μά ζουν τὸ ὑ πουρ γεῖ ο τους «καὶ Θρη σκευ μά των», σὰν νὰ θέ λουν ἐς
ἀ εὶ νὰ κα πελ λώ νουν τὸ νέ ο αἷ μα μὲ τὴν νο ο τρο πί α τῶν ποι μνί ων καὶ τῶν μπέ ε ε.
Γιὰ ὅ λα αὐ τά, ποὺ χρό νια ἀ πα σχο λοῦν τὸν «Δαυ λό», μι λά ει ἡ ται νί α τοῦ Μα ραγκοῦ,
κα θὼς ἀ φη γεῖ ται τὴν πε ρι πλά νη ση τοῦ ἰ δί ου τοῦ σκη νο θέ τη καὶ τοῦ γυιοῦ του
Στά θη στὴν πε ρι ο χὴ τῆς Νά πο λης μα ζὶ μὲ ἕ ναν Ἰ τα λὸ ἀ πὸ τὴν Κού μα, ποὺ ὀ νο μά ζε ται
Egistho (Αἴ γι σθος) καὶ ξέ ρει Ἑλ λη νι κὰ κα λύ τε ρα ἀ πὸ αὐ τούς. Καὶ τί πα ρα πά νω βρίσκουν
στὴν πε ρι πλά νη σή τους; Ὅ τι στὸ Ἑρ κου λά νο ἀ να κα λύ φθη καν κυ ρί ως κεί με να