Ç «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» Καὶ ὁ Κύ πριος βου λευ τὴς Α. Μετ τού ρης κ. Ἄν θι μος Μετ τού ρης, βου λευ τὴς τοῦ Δη μο κρα τι κοῦ Συ να γερ μοῦ, θε ο λό γος, σὲ ἄρ θρο του στὴν κυ πρια κὴ ἐ φημε ρί δα «Ση με ρι νή» (17 Φε βρ. 2006), ὀρ θῶς ἐ πι ση μαί νει, ὅ τι ἡ Δη μο κρα τί α σή με ρα εἶ ναι πι θα νῶς ἡ πιὸ πα ρε ξηγη μέ νη ἔν νοι α στὸν κό σμο. Αὐ τὸ ποὺ εἶ ναι ἀ πα ρά δε κτο ὅ μως, εἶ ναι νὰ ὑ πο στη ρί ζῃ, ὅ τι οἱ βά σεις τῆς Δη μο κρα τί ας ἀ πο τε λοῦν καὶ βα σι κὲς ἀρ χὲς τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ. Εἶ ναι νὰ ἀ να ρω τι έ ται κα νείς, πῶς ὁ κ. Μετ τού ρης ὑ πο στη ρί ζει, ὅ τι στὸν Χριστι α νι σμὸ «κά θε ἄν θρω πος...ἔ χει τὴν ἴ δια ἀ ξί α μὲ τοὺς ἄλ λους ἀν θρώ πους, μὲ τοὺς ὁ ποί ους εἶ ναι ἴ σος», ὅ ταν τὴ ἴ δια στιγ μὴ στὸν Χρι στι α νι σμὸ ὁ θε σμὸς τῆς δου λεί ας θε ω ρεῖ ται ἀ πο δε κτός. Στὴν «Ἔ ξο δο», κεφ. 21 (στ. 20-21), δι α βά ζου με τὰ ἀ κό λου θα: «καὶ ἄν τις πα τά ξῃ τὸν δοῦ λον αὐ τοῦ ἤ τὴν δού λην αὐ τοῦ μὲ ράβδον, καὶ ἀ πο θά νῃ ὑ πὸ τὰς χεῖ ρας αὐ τοῦ, θέ λει ἐ ξά παν τος τι μω ρη θῇ. Ἐ ὰν ὅ μως ζή σῃ μί αν ἡ μέ ραν ἤ δύο, δὲν θέ λει τι μω ρη θῇ, δι ό τι εἶ ναι ἀρ γύ ριον αὐ τοῦ». Πῶς νὰ νο η θῇ αὐ τὴ ἡ «ἰ σό τη τα», ὅ ταν ἀ κό μα καὶ κα τὰ τὸν Παῦ λο οἱ γυ ναῖ κες θε ω ροῦν ται κα τώ τε ρες τῶν ἀν δρῶν. Χα ρα κτη ρι στι κὰ στὴν «Πρὸς Κο ριν θί ους» ΙΑ, κεφ. 11 (στ. 7, 9 ἀν τί στοι χα), ἀ να φέ ρον ται τὰ ἀ κό λου θα: Στὴν ἐκ κλη σί α, «ὁ ἀ νὴρ δὲν χρε ω στεῖ νὰ κα λύ πτῃ τὴν κε φα λὴν αὐ τοῦ, ἐ πει δὴ εἶ ναι εἰ κὼν καὶ δό ξα τοῦ θε οῦ, ἡ δὲ γυ νὴ εἶ ναι δό ξα τοῦ ἀν δρός», καὶ ὅ τι «δὲν ἐ κτί σθη ὁ ἀ νὴρ διὰ τὴν γυ ναῖ κα, ἀλ λὰ ἡ γυ νὴ διὰ τὸν ἄν δρα». Ὅ σον ἀ φο ρᾷ στὴν δι α κή ρυ ξη τοῦ Παύ λου: «δὲν ὑ πάρ χει δοῦ λος οὐ δὲ ἐ λεύθε ρος, δὲν ὑ πάρ χει ἄρ σεν καὶ θῆ λυ», αὐ τὴ εἶ ναι πε ρισ σό τε ρο μιὰ ψυ χο λο γι κὴ ἐ ξίσω ση τῶν ἀν θρώ πων στὰ μά τια τοῦ θε οῦ πα ρὰ μί α φυ σι κὴ κα τα δί κη τοῦ θε σμοῦ τῆς δου λεί ας. Γιὰ τὴν φυ σι κὴ δου λεί α ἀν τί θε τα ὁ Παῦ λος λέ ει στὴν «Πρὸς Ἐ φε σί ους», κεφ. 6 (στ. 5): «δοῦ λοι, ὑ πα κού ε τε εἰς τοὺς κα τὰ σάρ κα κυ ρί ους σας με τὰ φό βου καὶ τρό μου ἐν ἁ πλό τη τι τῆς καρ δί ας σας ὡς εἰς τὸν Χρι στόν». Οὔ τε ὁ Χρι στὸς κα τα δι κά ζει που θε νὰ στὴν Και νὴ Δι α θή κη τὴν δου λεί α, γι ’ αὐ τὸ ἄλ λω στε ὁ κ. Μετ τού ρης δὲν δί νει καμ μιὰ ἀ να φο ρά. Ἁ πλᾶ ἀρ κεῖται στὸ νὰ πῇ, ὅ τι «ἡ δι δα σκα λί α τοῦ Να ζω ραί ου ἔ χει πεμ πτου σί α της τὴν ‣