Ç «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» Καὶ ὁ Κύπριος βουλευτὴς Α. Μεττούρης κ. Ἄνθιμος Μεττούρης, βουλευτὴς τοῦ Δημοκρατικοῦ Συναγερμοῦ, θεολόγος, σὲ ἄρθρο του στὴν κυπριακὴ ἐφη- μερίδα «Σημερινή» (17 Φεβρ. 2006), ὀρθῶς ἐπισημαίνει, ὅτι ἡ Δημοκρατία σήμερα εἶναι πιθανῶς ἡ πιὸ παρεξη- γημένη ἔννοια στὸν κόσμο. Αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀπαράδεκτο ὅμως, εἶναι νὰ ὑποστηρίζῃ, ὅτι οἱ βάσεις τῆς Δημοκρατίας ἀποτελοῦν καὶ βασικὲς ἀρχὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ. Εἶναι νὰ ἀναρωτιέται κανείς, πῶς ὁ κ. Μεττούρης ὑποστηρίζει, ὅτι στὸν Χρι- στιανισμὸ «κάθε ἄνθρωπος...ἔχει τὴν ἴδια ἀξία μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, μὲ τοὺς ὁποίους εἶναι ἴσος», ὅταν τὴ ἴδια στιγμὴ στὸν Χριστιανισμὸ ὁ θεσμὸς τῆς δουλείας θεωρεῖται ἀποδεκτός. Στὴν «Ἔξοδο», κεφ. 21 (στ. 20-21), διαβάζουμε τὰ ἀκόλουθα: «καὶ ἄν τις πατάξῃ τὸν δοῦλον αὐτοῦ ἤ τὴν δούλην αὐτοῦ μὲ ρά- βδον, καὶ ἀποθάνῃ ὑπὸ τὰς χεῖρας αὐτοῦ, θέλει ἐξάπαντος τιμωρηθῇ. Ἐὰν ὅμως ζήσῃ μίαν ἡμέραν ἤ δύο, δὲν θέλει τιμωρηθῇ, διότι εἶναι ἀργύριον αὐτοῦ». Πῶς νὰ νοηθῇ αὐτὴ ἡ «ἰσότητα», ὅταν ἀκόμα καὶ κατὰ τὸν Παῦλο οἱ γυναῖκες θεωροῦνται κατώτερες τῶν ἀνδρῶν. Χαρακτηριστικὰ στὴν «Πρὸς Κορινθίους» ΙΑ, κεφ. 11 (στ. 7, 9 ἀντίστοιχα), ἀναφέρονται τὰ ἀκόλουθα: Στὴν ἐκκλησία, «ὁ ἀνὴρ δὲν χρεωστεῖ νὰ καλύπτῃ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, ἐπειδὴ εἶναι εἰκὼν καὶ δόξα τοῦ θεοῦ, ἡ δὲ γυνὴ εἶναι δόξα τοῦ ἀνδρός», καὶ ὅτι «δὲν ἐκτίσθη ὁ ἀνὴρ διὰ τὴν γυναῖκα, ἀλλὰ ἡ γυνὴ διὰ τὸν ἄνδρα». Ὅσον ἀφορᾷ στὴν διακήρυξη τοῦ Παύλου: «δὲν ὑπάρχει δοῦλος οὐδὲ ἐλεύ- θερος, δὲν ὑπάρχει ἄρσεν καὶ θῆλυ», αὐτὴ εἶναι περισσότερο μιὰ ψυχολογικὴ ἐξίσωση τῶν ἀνθρώπων στὰ μάτια τοῦ θεοῦ παρὰ μία φυσικὴ καταδίκη τοῦ θεσμοῦ τῆς δουλείας. Γιὰ τὴν φυσικὴ δουλεία ἀντίθετα ὁ Παῦλος λέει στὴν «Πρὸς Ἐφεσίους», κεφ. 6 (στ. 5): «δοῦλοι, ὑπακούετε εἰς τοὺς κατὰ σάρκα κυρίους σας μετὰ φόβου καὶ τρόμου ἐν ἁπλότητι τῆς καρδίας σας ὡς εἰς τὸν Χριστόν». Οὔτε ὁ Χριστὸς καταδικάζει πουθενὰ στὴν Καινὴ Διαθήκη τὴν δουλεία, γι’ αὐτὸ ἄλλωστε ὁ κ. Μεττούρης δὲν δίνει καμμιὰ ἀναφορά. Ἁπλᾶ ἀρκεῖ- ται στὸ νὰ πῇ, ὅτι «ἡ διδασκαλία τοῦ Ναζωραίου ἔχει πεμπτουσία της τὴν ‣