Ï ΑΝΑΤΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ Ï ΔΥΤΙΚΟΣ: Ç ΑΙΩΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ύριες ἀλλὰ πάντοτε παράλληλες –οὐδέποτε συναντώμενες– πορεῖες τοῦ ἀν θρώ που ὡς τρό ποι σκέ πτε σθαι καὶ ζῆν εἶναι σα φέ στατα χα ραγ μέ νες μέ σα στὴν Ἱ στο ρί α, τὶς ὁ ποῖ ες μπο ρεῖ νὰ δι α κρίνῃ κα νεὶς ἀ νὰ πᾶ σαν στιγ μήν, ἀ πὸ τὸ πα νάρ χαι ο πα ρελ θὸν μέχρι καὶ τὸ πα ρόν, ποὺ οἱ δι α φο ρές τους εἶ ναι προ φα νεῖς καὶ παρα τη ρή σι μες in vitro καὶ in vivo: Ἡ πο ρεί α τοῦ Ἀ να το λί τη ἀν θρώ που καὶ ἡ πορεί α τοῦ Δυ τι κοῦ ἀν θρώ που. Ο ΤΡΟΠΟΣ ΣΚΕΠΤΕΣΘΑΙ ΚΑΙ ΖΗΝ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΤΗ θὰ μπο ροῦ σε σχη ματι κὰ νὰ δο θῇ ὡς σύγ κρου σή του μὲ τὴν Φύ ση καὶ συ νε πῶς ἀ πο ξέ νω ση ἀπὸ τὴ ζω ὴ καὶ ἧτ τα του. Ὁ ἄν θρω πος αὐ τός, μοι ρο λά τρης καὶ ἡτ το πα θής, πα ραι τεῖται ἀ πὸ τὶς φυ σι κές του δυ να τό τη τες γιὰ δρά ση καὶ κα τα φεύ γει στὴν αὐ τα πάτη τῆς Μοίρας. Στὴ θέ ση τῆς ἀ νί κη της Φύ σης το πο θε τεῖ τὸ με τα φυ σι κὸ Ὑ περ πέ ραν σὰν ἕνα εἶ δος Terra Incognita, ὅ που, αὐ θαι ρε τῶν τας πιά, ἀ φοῦ τὸ κα τα σκεύ α σμά του μπο ρεῖ νὰ τὸ φαν τα σθῇ «στὰ μέ τρα του» («κα τ’ εἰ κό να καὶ κα θ’ ὁ μοί ω σιν»), «ξε βρά ζει» ὅ λες τὶς ἀ δυ να μί ες του με τα τρέ πον τάς τες ἔ τσι σὲ ψευ δαί σθη ση δύνα μης καὶ αὐ τάρ κειας. Ἔ τσι βυ θί ζε ται στὸν πα ρα λο γι σμὸ τῆς Πί στης, δη λα δὴ τῆς ἔμ μο νης ἰ δέ ας μιᾶς εἰ κο νι κῆς πραγ μα τι κό τη τας, μὲ τὴν ὁ ποί α ὄ χι ἁ πλῶς «βολεύ ει» τὴν ἀ νε πάρ κειά του, ἀλ λὰ αὐ το κα ταρ γεῖ ται καὶ αὐ το κα τα στρέ φε ται ἀπε μπο λῶ ντας τὰ πάν τα στὴν ἰ δέ α αὐ τή, ἀ κό μη καὶ τὴ ζω ή του. Στὴ θέ ση τῆς ζω ῆς το πο θε τεῖ ἐ πί σης ἕ να ἄλλο με τα φυ σι κὸ ὑ πο κα τά στα το, τὸ Πε πρω μέ νο, κά τι ποὺ βρίσκεται ἔ ξω ἀ πὸ τοὺς φυ σι κοὺς νό μους, ποὺ δὲν ὑπό κει ται στὴν νο μο τέ λεια, ἀλ λὰ εἶ ναι προ α πο φα σι σμέ νο ἀ πὸ ἐ ξω φυ σι κὲς παρα μέ τρους, ποὺ δὲν ἀ κο λου θοῦν τὴν ἄ με ση καὶ φυ σι κὴ αἰ τι ό τη τα καὶ εἶ ναι ὑπε ρά νω τῆς λει τουρ γί ας τοῦ Σύμ παν τος, δηλ. τοῦ νό μου Αἰ τί α-Ἀ πο τέ λε σμα. Ἔτσι βυ θί ζε ται στὴν ἀ δρά νεια τῆς πα ραί τη σής του ἀ πὸ τὴν δυ να τό τη τα νὰ συμμε τέ χῃ κι αὐ τὸς στὸ φυ σι κὸ γί γνε σθαι, τὴν δυ να τό τη τα νὰ δη μι ουρ γῇ κι αὐ τὸς αἴ τια κα τὰ βού λη σιν καὶ συνεπῶς τὴ δυνατότητα νὰ εἰ σπράτ τῃ τὰ ἀ πο τε λέ σματά τους, νὰ κα τα φά σκῃ στὴ ζω ή του καὶ νὰ τῆς δί νῃ τὰ δι και ώ μα τα ποὺ δι αθέ τει ὡς μέ ρος τοῦ συ νό λου ποὺ λέ γε ται Σύμ παν καὶ ὡς φο ρέ ας τῶν νό μων μὲ τοὺς ὁ ποί ους λει τουρ γοῦν καὶ τὸ Σύμ παν καὶ αὐ τὸς ὁ ἴ διος. Ο ΤΡΟΠΟΣ ΣΚΕΠΤΕΣΘΑΙ ΚΑΙ ΖΗΝ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ θὰ μπο ροῦ σε νὰ δο θῇ σχη μα τι κὰ ὡς ἐ ναρ μό νι σή του μὲ τὴν Φύ ση καὶ συ νε πῶς ταύ τι σή του μὲ τὴ ζω ὴ καὶ συμ με το χή του στὸ γίγνεσθαι ὡς φυ σι κὸ φαι νό με νο. Ὁ ἄν θρω πος αὐ τός, ζων-