Ï ΑΝΑΤΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ Ï ΔΥΤΙΚΟΣ: Ç ΑΙΩΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ύριες ἀλλὰ πάντοτε παράλληλες –οὐδέποτε συναντώμενες– πορεῖ- ες τοῦ ἀνθρώπου ὡς τρόποι σκέπτεσθαι καὶ ζῆν εἶναι σαφέστα- τα χαραγμένες μέσα στὴν Ἱστορία, τὶς ὁποῖες μπορεῖ νὰ διακρί- νῃ κανεὶς ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, ἀπὸ τὸ πανάρχαιο παρελθὸν μέ- χρι καὶ τὸ παρόν, ποὺ οἱ διαφορές τους εἶναι προφανεῖς καὶ πα- ρατηρήσιμες in vitro καὶ in vivo: Ἡ πορεία τοῦ Ἀνατολίτη ἀνθρώπου καὶ ἡ πο- ρεία τοῦ Δυτικοῦ ἀνθρώπου. Ο ΤΡΟΠΟΣ ΣΚΕΠΤΕΣΘΑΙ ΚΑΙ ΖΗΝ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΤΗ θὰ μποροῦσε σχημα- τικὰ νὰ δοθῇ ὡς σύγκρουσή του μὲ τὴν Φύση καὶ συνεπῶς ἀποξένωση ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ ἧττα του. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, μοιρολάτρης καὶ ἡττοπαθής, παραιτεῖ- ται ἀπὸ τὶς φυσικές του δυνατότητες γιὰ δράση καὶ καταφεύγει στὴν αὐταπά- τη τῆς Μοίρας. Στὴ θέση τῆς ἀνίκητης Φύσης τοποθετεῖ τὸ μεταφυσικὸ Ὑπερπέραν σὰν ἕνα εἶδος Terra Incognita, ὅπου, αὐθαιρετῶντας πιά, ἀφοῦ τὸ κατασκεύασμά του μπορεῖ νὰ τὸ φαντασθῇ «στὰ μέτρα του» («κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν»), «ξεβράζει» ὅλες τὶς ἀδυναμίες του μετατρέποντάς τες ἔτσι σὲ ψευδαίσθηση δύ- ναμης καὶ αὐτάρκειας. Ἔτσι βυθίζεται στὸν παραλογισμὸ τῆς Πίστης, δηλαδὴ τῆς ἔμμονης ἰδέας μιᾶς εἰκονικῆς πραγματικότητας, μὲ τὴν ὁποία ὄχι ἁπλῶς «βο- λεύει» τὴν ἀνεπάρκειά του, ἀλλὰ αὐτοκαταργεῖται καὶ αὐτοκαταστρέφεται ἀ- πεμπολῶντας τὰ πάντα στὴν ἰδέα αὐτή, ἀκόμη καὶ τὴ ζωή του. Στὴ θέση τῆς ζωῆς τοποθετεῖ ἐπίσης ἕνα ἄλλο μεταφυσικὸ ὑποκατάστατο, τὸ Πεπρωμένο, κάτι ποὺ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς νόμους, ποὺ δὲν ὑπόκειται στὴν νομοτέλεια, ἀλλὰ εἶναι προαποφασισμένο ἀπὸ ἐξωφυσικὲς πα- ραμέτρους, ποὺ δὲν ἀκολουθοῦν τὴν ἄμεση καὶ φυσικὴ αἰτιότητα καὶ εἶναι ὑ- περάνω τῆς λειτουργίας τοῦ Σύμπαντος, δηλ. τοῦ νόμου Αἰτία-Ἀποτέλεσμα. Ἔ- τσι βυθίζεται στὴν ἀδράνεια τῆς παραίτησής του ἀπὸ τὴν δυνατότητα νὰ συμ- μετέχῃ κι αὐτὸς στὸ φυσικὸ γίγνεσθαι, τὴν δυνατότητα νὰ δημιουργῇ κι αὐτὸς αἴτια κατὰ βούλησιν καὶ συνεπῶς τὴ δυνατότητα νὰ εἰσπράττῃ τὰ ἀποτελέσμα- τά τους, νὰ καταφάσκῃ στὴ ζωή του καὶ νὰ τῆς δίνῃ τὰ δικαιώματα ποὺ δια- θέτει ὡς μέρος τοῦ συνόλου ποὺ λέγεται Σύμπαν καὶ ὡς φορέας τῶν νόμων μὲ τοὺς ὁποίους λειτουργοῦν καὶ τὸ Σύμπαν καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος. Ο ΤΡΟΠΟΣ ΣΚΕΠΤΕΣΘΑΙ ΚΑΙ ΖΗΝ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ θὰ μποροῦσε νὰ δοθῇ σχηματικὰ ὡς ἐναρμόνισή του μὲ τὴν Φύση καὶ συνεπῶς ταύτισή του μὲ τὴ ζωὴ καὶ συμμετοχή του στὸ γίγνεσθαι ὡς φυσικὸ φαινόμενο. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ζων-