19962 ΔΑΥΛΟΣ/293, Ἰούλ.-Αὔγ. 2006 Στεφάνια στὴν «Φλεγόμενη Βάτο» –δῆθεν στὴν Ἐλευθερία! Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ κατώρθωσα νὰ ἀπεγκλωβισθῶ ἀπὸ τὸ σκοτάδι τοῦ Ἰουδαιοχριστιανισμοῦ καὶ ἄρχισα νὰ σκέπτωμαι, ἐντύπωση μοῦ προκάλεσε σὰν Θεσσαλονικιό, ὅτι στὴν πόλη ποὺ γεννήθηκα δὲν ὑπάρχει πουθενὰ ἕνα ἄγαλμα τῆς Θεσσαλονίκης, κόρης τοῦ Φιλίππου, συζύγου τοῦ Κασσάνδρου, ὑπαρκτοῦ δηλ. προσώπου, ἀπὸ τὴν ὁποία πῆρε καὶ τὸ ὄνομά της ἡ πόλη μας. Νὰ ρωτήσω γιατί; Νομίζω, δὲν χρειάζεται, γιατὶ δυστυχῶς ζοῦμε στὴ Ρωμανία καὶ ὄχι στὴν Ἑλλάδα. Σταματῶ τὰ περὶ Θεσσαλονίκης ἐδῶ καὶ ξεκινῶ μία ἄλλη ἀφήγηση. Ὑπάρχει μία μεγάλη καὶ γνωστὴ πλατεῖα στὴν πόλη «κλαρωτούς» ἢ «ἀφαμιώτους» τῆς Κρήτης κ.λ.π. Καὶ ἡ ἀπάντησή μου εἶναι, πὼς δὲν κάνομε ἱστορικὸ συμψηφισμὸ τῶν δουλικῶν καθεστώτων. Τὸ ἄρθρο μου εἶναι εὔλογο νὰ ἀφορᾷ στὸ ἔννομο δουλοκτητικὸ καθεστὼς τῶν τριῶν κορυφαίων πόλεων τῆς Ἀρχαιότητας: Ἀθήνας, Σπάρτης καὶ Ρώμης.  Ὁ κ. Καζάνας χωρίζει τοὺς Ἕλληνες σὲ φιλολάκωνες καὶ ἀντιλάκωνες, ὅπως κάνει καὶ γιὰ τὸν Ξενοφῶντα. Καὶ ἡ ἀπάντησή μου εἶναι, πὼς ὑπῆρχε ὁ ἀναμφισβήτητος ἱστορικὸς διαχωρισμὸς δημοκρατικῶν καὶ ὀλιγαρχικῶν στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Οἱ μὲν δημοκρατικοὶ προτιμοῦσαν τὴ συμμαχία τῆς Ἀθήνας, οἱ δὲ ὀλιγαρχικοὶ τῆς Σπάρτης, ἀλλὰ καὶ ἐπέβαλλαν σὲ περίπτωση κατάκτησης ἡ μὲν Ἀθήνα τὴ δημοκρατία, ἡ δὲ Σπάρτη τὴν ὀλιγαρχία. (Θουκυδίδης Γ΄, 82. Ἀριστοτέλης Πολιτικὰ Β΄ 1269α, Δ΄ 1296α, Ε΄ 1307β.)  Οἱ περίοικοι ἦταν ἐλεύθεροι καὶ δὲν στεροῦνταν πολιτικῶν δικαιωμάτων στὴ Σπάρτη. Ὅμως ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια εἶναι διαφορετική. Γιατὶ στεροῦνταν τῶν πολιτικῶν δικαιωμάτων οἱ περίοικοι τῆς Σπάρτης καὶ ἐλευθερώθηκαν πολὺ ἀργὰ (63 π.Χ. 14.μ.Χ.). Οἱ περίοικοι ἦταν μία ἐνδιάμεση τάξη μεταξὺ εἱλώτων καὶ Σπαρτιατῶν καὶ «συχνὰ συνέπραξαν μὲ τοὺς εἵλωτες ἢ καὶ μὲ τοὺς ἀντιπάλους τῆς Σπάρτης σὲ ἐξε‣