19962 ΔΑΥΛΟΣ/293, Ἰούλ.-Αὔγ. 2006 Στεφάνια στὴν «Φλεγόμενη Βάτο» –δῆθεν στὴν Ἐλευθερία! Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ κατώρ- θωσα νὰ ἀπεγκλωβισθῶ ἀ- πὸ τὸ σκοτάδι τοῦ Ἰουδαιο- χριστιανισμοῦ καὶ ἄρχισα νὰ σκέπτωμαι, ἐντύπωση μοῦ προκάλεσε σὰν Θεσσα- λονικιό, ὅτι στὴν πόλη ποὺ γεννήθηκα δὲν ὑπάρχει που- θενὰ ἕνα ἄγαλμα τῆς Θεσ- σαλονίκης, κόρης τοῦ Φιλίπ- που, συζύγου τοῦ Κασσάν- δρου, ὑπαρκτοῦ δηλ. προ- σώπου, ἀπὸ τὴν ὁποία πῆ- ρε καὶ τὸ ὄνομά της ἡ πόλη μας. Νὰ ρωτήσω γιατί; Νο- μίζω, δὲν χρειάζεται, γιατὶ δυστυχῶς ζοῦμε στὴ Ρωμα- νία καὶ ὄχι στὴν Ἑλλάδα. Σταματῶ τὰ περὶ Θεσσαλο- νίκης ἐδῶ καὶ ξεκινῶ μία ἄλ- λη ἀφήγηση. Ὑπάρχει μία μεγάλη καὶ γνωστὴ πλατεῖα στὴν πόλη «κλαρωτούς» ἢ «ἀφαμιώτους» τῆς Κρήτης κ.λ.π. Καὶ ἡ ἀπάντησή μου εἶναι, πὼς δὲν κάνομε ἱστορικὸ συμψηφισμὸ τῶν δουλικῶν κα- θεστώτων. Τὸ ἄρθρο μου εἶναι εὔλογο νὰ ἀφορᾷ στὸ ἔννομο δουλοκτητικὸ καθεστὼς τῶν τριῶν κορυφαίων πόλεων τῆς Ἀρχαιότητας: Ἀθήνας, Σπάρτης καὶ Ρώμης.  Ὁ κ. Καζάνας χωρίζει τοὺς Ἕλληνες σὲ φιλολάκωνες καὶ ἀντιλάκωνες, ὅπως κάνει καὶ γιὰ τὸν Ξενοφῶντα. Καὶ ἡ ἀπάντησή μου εἶναι, πὼς ὑπῆρχε ὁ ἀναμφισβήτητος ἱστορικὸς διαχωρισμὸς δημοκρατικῶν καὶ ὀλιγαρχικῶν στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Οἱ μὲν δημοκρατικοὶ προτι- μοῦσαν τὴ συμμαχία τῆς Ἀθήνας, οἱ δὲ ὀλιγαρχικοὶ τῆς Σπάρτης, ἀλλὰ καὶ ἐπέβαλ- λαν σὲ περίπτωση κατάκτησης ἡ μὲν Ἀθήνα τὴ δημοκρατία, ἡ δὲ Σπάρτη τὴν ὀλιγαρ- χία. (Θουκυδίδης Γ΄, 82. Ἀριστοτέλης Πολιτικὰ Β΄ 1269α, Δ΄ 1296α, Ε΄ 1307β.)  Οἱ περίοικοι ἦταν ἐλεύθεροι καὶ δὲν στεροῦνταν πολιτικῶν δικαιωμάτων στὴ Σπάρτη. Ὅμως ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια εἶναι διαφορετική. Γιατὶ στεροῦνταν τῶν πολιτικῶν δικαιωμάτων οἱ περίοικοι τῆς Σπάρτης καὶ ἐλευθερώθηκαν πολὺ ἀργὰ (63 π.Χ. - 14.μ.Χ.). Οἱ περίοικοι ἦταν μία ἐνδιάμεση τάξη μεταξὺ εἱλώτων καὶ Σπαρτιατῶν καὶ «συχνὰ συνέπραξαν μὲ τοὺς εἵλωτες ἢ καὶ μὲ τοὺς ἀντιπάλους τῆς Σπάρτης σὲ ἐξε- ‣