τὴν Βί βλο ὁ ἀ ε τὸς ἐκ φρά ζει τὴ θε ϊ κὴ δύ να μη, τὴν ἐ ξου σί α καὶ τὴν προ στα σί α, ποὺ πα ρέ χει ὁ Για χβὲ στὸν ἀ γα πη μέ νο του ἑ βρα ϊ κὸ λα ό: «Δι εμέ ρι ζεν ὁ Ὕ ψι στος ἔ θνη, ὡς δι έ σπει ρεν υἱ οὺς Ἀ δάμ, ἔ στη σεν ὅ ρια ἐ θνῶν κα τὰ ἀ ριθ μὸν ἀγ γέ λων Θε οῦ, καὶ ἐ γεν νή θη με ρὶς Κυ ρί ου, λα ὸς αὐ τοῦ Ἰ α κώβ, σχο ί νι σμα κλη ρο νο μί ας αὐτοῦ Ἰσ ρα ήλ. Αὐ τάρ κη σεν αὐ τὸν ἐν γῇ ἐ ρή μῳ, ἐν δί ψει κα ύ μα τος, ἐν γῇ ἀ νύ δρῳ· ἐ κύ κλω σεν αὐ τὸν καὶ ἐ πα ί δευ σεν αὐ τὸν καὶ δι ε φύ λα ξεν αὐ τὸν ὡς κό ρην ὀ φθαλ μοῦ, ὡς ἀ ε τὸς σκε πᾶ σαι νοσ σιὰν αὐ τοῦ καὶ ἐ πὶ τοῖς νε οσ σοῖς αὐ τοῦ ἐ πε πό θη σε, δι εὶς τὰς πτέ ρυ γας αὐ τοῦ ἐ δέ ξα το αὐ τοὺς καὶ ἀ νέ λα βεν αὐ τοὺς ἐ πὶ τῶν με τα φρέ νων αὐ τοῦ.» («Δευ τε ρο νόμιον», λβ΄ 8-11.) Ὁ ἀ ε τὸς πα ρου σιά ζει κοι νὰ στοι χεῖ α μὲ τὸ λι ον τά ρι· ὅ πως τὸ λι ον τά ρι θε ω ρεῖ ται ὁ βα σι λιᾶς τῶν ζῴ ων, ἔ τσι καὶ ὁ ἀ ε τὸς στὴν πα ρα δο σιακὴ ἑ βρα ϊ κὴ τέ χνη πα ρου σι ά ζε ται ὡς ὁ βα σι λιᾶς τῶν που λι ῶν. Μυ στι κι στι κὰ σύμ βο λα ζω ι κῶν ἀ να πα ρα στά σε ων, κυ ρί ως τοῦ ἀ ε τοῦ, ὑ πάρ χουν σὲ ἱ ε ρὰ ἑ βρα ϊ κὰ σκεύ η, σὲ κα λύμ μα τα βι βλί ων τῆς Το ρά, σὲ ἑ πτά φω τες κι ἐν νε ά φωτες λυ χνί ες (με νο ρὰ καὶ χα νου κι γιά) καὶ σὲ δι α κο σμή σεις συ να γω γῶν. Ἐ κτὸς ὅ μως ἀ πὸ τὸν ἁ πλὸ σὲ πα λαι ὲς ἀ νὰ τὸν κό σμο ἑ βρα ϊ κὲς συ να γω γὲς καὶ ἑ βρα ϊ κὰ μου σεῖ α ἔ χουν βρε θῆ καὶ δι κέ φα λοι ἀ ε τοί, ὅ πως ὁ εἰ κο νι ζό με νος ἀ πὸ τὴ συ να γω γὴ τοῦ Χόν το ροβ, ποὺ ἀ να και νί στη κε πρό σφα τα μὲ τὴν ἀ ρω γὴ τοῦ Ἑ βραϊ κοῦ Μου σεί ου Δι α σπο ρᾶς τοῦ Τὲλ Ἀ βίβ. Ὁ δι κέ φα λος ἀ ε τὸς στὴν ἑ βρα ϊ κὴ πα ράδο ση συμ βο λί ζει τὴν μά χη μεταξὺ τοῦ ἑ βρα ϊ κοῦ Θε οῦ καὶ τοῦ (ἑ βρα ϊ κοῦ) Σα τα νᾶ. Σὲ ὡ ρι σμέ νες πε ρι πτώ σεις ὁ δι κέ φα λος ἀ ε τὸς ἀ πει κο νί ζε ται μὲ μιὰ κο ρώ να ἐ πά νω κι ἀ νά με σα ἀ πὸ τὰ δύο κε φά λια, ἡ ὁ ποί α δὲν συμβολίζει κά ποι α ἐ πί γεια βα σι λεί α ἀλ λὰ τὴν ἐ που ρά νια βα σι λεί α τοῦ Για χβέ.