τὴν Βίβλο ὁ ἀετὸς ἐκφράζει τὴ θεϊκὴ δύναμη, τὴν ἐξουσία καὶ τὴν προστασία, ποὺ παρέχει ὁ Γιαχβὲ στὸν ἀγαπημένο του ἑβραϊκὸ λαό: «Διε- μέριζεν ὁ Ὕψιστος ἔθνη, ὡς διέσπειρεν υἱοὺς Ἀδάμ, ἔστησεν ὅρια ἐθνῶν κατὰ ἀριθμὸν ἀγγέλων Θεοῦ, καὶ ἐγεννήθη μερὶς Κυρίου, λαὸς αὐτοῦ Ἰακώβ, σχοίνισμα κληρονομίας αὐ- τοῦ Ἰσραήλ. Αὐτάρκησεν αὐτὸν ἐν γῇ ἐρήμῳ, ἐν δίψει καύματος, ἐν γῇ ἀνύδρῳ· ἐκύκλωσεν αὐτὸν καὶ ἐπαίδευσεν αὐτὸν καὶ διεφύλαξεν αὐτὸν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, ὡς ἀετὸς σκεπᾶσαι νοσσιὰν αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τοῖς νεοσσοῖς αὐτοῦ ἐπεπόθησε, διεὶς τὰς πτέρυγας αὐτοῦ ἐδέξατο αὐτοὺς καὶ ἀνέλαβεν αὐτοὺς ἐπὶ τῶν μεταφρένων αὐτοῦ.» («Δευτερονό- μιον», λβ΄ 8-11.) Ὁ ἀετὸς παρουσιάζει κοινὰ στοιχεῖα μὲ τὸ λιοντάρι· ὅπως τὸ λιοντάρι θεωρεῖται ὁ βασιλιᾶς τῶν ζῴων, ἔτσι καὶ ὁ ἀετὸς στὴν παραδοσια- κὴ ἑβραϊκὴ τέχνη παρουσιάζεται ὡς ὁ βασιλιᾶς τῶν πουλιῶν. Μυστικιστικὰ σύμβολα ζωικῶν ἀναπαραστάσεων, κυρίως τοῦ ἀετοῦ, ὑπάρχουν σὲ ἱερὰ ἑβραϊκὰ σκεύη, σὲ καλύμματα βιβλίων τῆς Τορά, σὲ ἑπτάφωτες κι ἐννεάφω- τες λυχνίες (μενορὰ καὶ χανουκιγιά) καὶ σὲ διακοσμήσεις συναγωγῶν. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸν ἁπλὸ σὲ παλαιὲς ἀνὰ τὸν κόσμο ἑβραϊκὲς συναγωγὲς καὶ ἑβραϊκὰ μουσεῖα ἔχουν βρεθῆ καὶ δικέφαλοι ἀετοί, ὅπως ὁ εἰκονιζόμενος ἀπὸ τὴ συναγωγὴ τοῦ Χόντοροβ, ποὺ ἀνακαινίστηκε πρόσφατα μὲ τὴν ἀρωγὴ τοῦ Ἑβρα- ϊκοῦ Μουσείου Διασπορᾶς τοῦ Τὲλ Ἀβίβ. Ὁ δικέφαλος ἀετὸς στὴν ἑβραϊκὴ παρά- δοση συμβολίζει τὴν μάχη μεταξὺ τοῦ ἑβραϊκοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ (ἑβραϊκοῦ) Σατανᾶ. Σὲ ὡρισμένες περιπτώσεις ὁ δικέφαλος ἀετὸς ἀπεικονίζεται μὲ μιὰ κορώνα ἐπάνω κι ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ δύο κεφάλια, ἡ ὁποία δὲν συμβολίζει κάποια ἐπίγεια βασιλεία ἀλλὰ τὴν ἐπουράνια βασιλεία τοῦ Γιαχβέ.