ἱ θιασῶτες τοῦ ἑλ λη νο χρι στι α νικοῦ ἰ δε ο λο γή ματος προ πα γανδί ζουν, πὼς τὸ Βυ ζάν τιο ἀ πο τε λεῖ δῆ θεν «φυ σι κὴ συ νέ χεια» καὶ ὁ μα λὴ ἐ ξέλι ξη τοῦ Ἀρ χαί ου Ἑλ ληνι κοῦ Πο λι τι σμοῦ. Οὐ δὲν ψευ δέ στε ρον. Ἡ ὀ νο μα σί α «Βυ ζάν τιο» εἶ ναι γέν νη μα τῆς ἱ στο ρι ο γρα φί ας τῶν νεω τέ ρων χρό νων. Οὐ δέ πο τε ἐ ξελ λη νί στη κε, ὅ πως λανθα σμέ να δι δά σκε ται, τοὐναν τί ον ὅ λες οἱ συ νι στῶ σες τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ (Φι λο σο φί α, Θέ α τρο, Ἀ θλητι σμός, Τέ χνες, Ἐ πι στῆ μες κ.τ.λ.), ἀλ λὰ καὶ τὸ ἴ διο τὸ ὄ νο μα Ἕλ λην εἶ χαν κη ρυχθῆ ἀ πὸ τὴν πο λι τι κο θρη- Ὁ Ἀν δρό νι κος Β΄ Πα λαι ο λό γος, ἕ νας ἀ πὸ τοὺς τε λευ ταίους αὐ το κρά το ρες –μὲ σα φῶς μὴ ἑλ ληνι κὴ ἀμ φί ε ση– ὁ ὁποῖος ἀ πο κα λεῖται «αὐ το κρά τωρ τῶν Ρω μαί ων».