ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ τοῦ συμπολίτου, ὅπως καὶ τοῦ συμποἘνώπιόν μας αὐτὴν τὴν στιγμὴ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχουν μόνο οἱ πολιτιπυλίτου δι ̓ αὐτοῦ. Οἱ ἄλλοι γίνονται ὁ κακὲς ἐπιλογὲς τοῦ σοσιαλισμοῦ, τοῦ νεθρέφτης ἐκείνου ποὺ ἔχει μέσα του ὁ οφιλελευθερισμοῦ ἤ τῆς σοσιαλδημοκάθε ἕνας χωριστὰ --- καὶ ἐκείνου ποὺ κρατίας. Δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ξανοίγωνται βρίσκεται πέρα ἀπὸ τὴν χωριστικότητα μόνον οἱ προοπτικὲς τοῦ ἰσχυροῦ κρατοῦ κάθε ἑνός. | Οἱ παρακάτω θεμελιώδεις προτάσεις τικισμοῦ, τοῦ ἀσθενοῦς ἀντικρατίκιγιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς τρέχουσας σμοῦ ἤ τῆς ἀναρχίας. Αὐτὰ ὅλα ἀποτεοἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς πραγματιλοῦν κοσμοθεωρίες δυτικὲς -- ἀποδοτικὲς κάτω ἀπὸ ὠρισμένες προὐπούέκότητας ἀνατρέπουν τὰ θεωρητικὰ καὶ σεις --, μὰ ἄσχετες μὲ τὸν ψυχισμὸ πρακτικὰ ἀδιέζοδα, στὰ ὁποῖα ἔχει πε- ́ τῶν Ἑλλήνων. ̓Ασχετες καὶ μὲ τὸ ποριέλθει ἡ σημερινὴ οἰκονομικὴ καὶ κοιλιτισμικό των παρελθόν. νωνικὴ προβληματική. Ἐπίσης εἰσάἘνώπιόν μας αὐτὴν τὴν στιγμὴ θὰ ἔγουν σὲ νέους ἐντελῶς τρόπους γιὰ τὴν πρεπε νὰ ὑπάρχη καὶ μιὰ τέταρτη πολιἀντιμετώπιση τῶν κοινωνικῶν ὑποόθέτικὴ ἐπιλογὴ -- ἀποκλειστικῶς ἑλληνισεων. Τὸ λιγώτερο, εἰσάγουν σὲ μιὰ κή. Στὸ ἐν συνεχεία κείμενο προτείνεσυζήτηση ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀποδειται κάτι τέτοιο μὲ ἐλάχιστα λόγια. ΔΙευχθῆ γόνιμη γιὰ τὴν ἀνεύρεση τῶν καλυκρινίζεται ἀμέσως, ὅτι ὡς ἑλληνικὴ τέρων τρόπων ἐπίλυσης τῶν πολὺ μεπολιτικὴ ἐπιλογὴ ἐννοεῖται ἐκείνη ποὺ γάλων προβλήμματων, ποὺ ἀντιμετωπίἐκπορεύεται ἀπὸ τὴν πρακτικὴ τῆς ἅμεζει τὴν στιγμὴ αὐτὴ ὁ τόπος σὲ ὅλους σης δημοκρατίας στὴν ἀρχαία πόλη, σχεδὸν τοὺς τομεῖς. τῆς χριστιανικής ἐκκλησίας τῶν πρώΠάντως χαρακτηριστικὸ γνώρισμα των αἰώνων καὶ τῆς δημογεροντίας κααὐτῶν τῶν προτάσεων εἶναι πὼς δὲν ᾱτὰ τὴν Τουρκοκρατία. Τοῦτο σημαίνει πορρίπτουν καμμία ἀπὸ τὶς βασικὲς θέπὼς ἡ τέταρτη αὐτὴ πολιτικὴ ἐπιλογὴ σεις ποὺ ἐνστερνίζονται ὁ σοσιαλίὑπαγορεύεται ἀπὸ τὴν πρόσληψη τῆς σμός, ὁ νεοφιλελευθερισμὸς καὶ ἡ σοκοινωνίας ὡς μέσου γιὰ τὴν συναισθησιαλδημοκρατία. ἈΧρησιμοποιεῖ ὅμως: ματικὴ ἔκφραση, τὴν συνειδησιακὴ ᾱτὶς παραπάνω βασικὲς θέσεις σὲ διαφονέλιξη καὶ τὴν ὑλικὴ ἀξιοποίηση τῶν ' ρετικὰ ἐπίπεδα πρακτικῶν ἐφαρμογῶν, δυνατοτήτων τοῦ πολίτη. 4ὲν ὑπάρχει ἱεραρχώντας τις μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε ἡ μονάδα γιὰ τὸ σύνολο. Τὸ σύνολο ὑνὰ τάσσωνται αὐτὲς στὴν ὑπηρεσίᾳ-τοῦ πάρχει γιὰ τὴν μονάδα. Ὁ ἄνθρωπος ἀνθρωπίνου προσώπου πραγματικὰ δὲν εἰσπράττεται ἀφαιρετικὰ ὡς ἰδεοκαὶ ὄχι πλασματικά. Αὐτὴ τούτη ἡ διαλογικὴ γενίκευση μὲ 4 κεφαλαῖο. Οὔτε «τύπωση τῶν προτάσεων δείχνει ἁμέθεωρεῖται ὡς ἰδιαιτεροποίηση τῆς γενίσως πῶς ἐπαναστοχεύεται ἡ ὅλη κοικευσης αὐτῆς μὲ α μικρὸ --- δηλαδὴ ὡς νωνικὴ δεοντολογία μέσα ἀπὸ τὴν ἑλἄτομο. Συλλαμβάνεται ὡς τὸ ἀπολύληνικὴ προσέγγιση. Καὶ συγκεκριμένα: τως μοναδικό, μεταμορφούμενο καὶ Ἄ-Κανένας δὲν ἀμφισβητεῖ πὼς ἡ παρκτὸ συγκεκριμένο πρόσωπο, ἡ ἄνκοινωνία πρέπει νὰ ὑπηρετῆ τὸν πολίθηση τοῦ ὁποίου καθίσταται ἐφικτὴ διὰ τή. Τὸ θέμα εἶναι, ἄν συμφέρη τελικὰ σ ̓